Blog

เมืองมัลลิกา ร.ศ. 124 ย้อนยุคสยาม

ในบรรดาแหล่งท่องเที่ยวที่จำลองสถานที่และบรรยากาศสมัยโบราณของไทย นอกจากเมืองโบราณที่จังหวัดสมุทรปราการแล้ว “เมืองมัลลิกา ร.ศ. ๑๒๔ ” ที่กาญจนบุรีก็เป็นอีกแห่งหนึ่งที่ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียงอย่างมาก

สถานที่ท่องเที่ยวลักษณะนี้ส่วนใหญ่มักจะดำเนินงานด้วยความยากลำบาก เพราะมีค่าใช้จ่ายและต้นทุนการดูแลรักษาสถานที่ค่อนข้างสูง ทำให้หลายแห่งไม่สามารถทำกำไรได้มากนัก ทริปไปเที่ยวกาญจนบุรีครั้งก่อนของเราได้มีโอกาสไปเยี่ยมชมเมืองมัลลิกา แล้วเกิดความประทับใจอย่างมาก จึงอยากนำประสบการณ์นี้มาแบ่งปันให้เพื่อนๆ รู้จัก เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการส่งเสริมและสนับสนุนให้แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมไทยแบบนี้ยังคงอยู่คู่กับเราไปได้อีกนานๆ

เมืองมัลลิกา ตั้งอยู่ที่ตำบลสิงห์ อำเภอไทรโยค ประมาณกิโลเมตรที่ 15 ของทางหลวงหมายเลข 323 เส้นทางสายกาญจนบุรี-ไทรโยค เป็นโครงการที่ริเริ่มดำเนินงานโดยนักธุรกิจชาวกาญจนบุรี ด้วยเจตนาที่จะจำลองให้เป็นเมืองโบราณย้อนยุค แสดงถึงวิถีชีวิตของชาวสยามในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ในยุค ร.ศ. 124

ความเป็นมาของเมืองมัลลิกา

ในอดีตสมัยที่ไทยยังคงมีระบบทาสอยู่ เคยมีการประมาณกันว่าประชากรทั้งประเทศมีทาสเป็นจำนวนถึงกว่าหนึ่งในสาม เพราะเมื่อพ่อแม่เป็นทาส ลูกที่เกิดจากพวกเขาก็ต้องตกเป็นทาสต่อๆ กันไป ทาสจะต้องหาเงินมาไถ่ตัวเอง มิฉะนั้นก็จะต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิต ตามกฎหมายในสมัยนั้นถือว่าพวกเขายังคงมีค่าตัวอยู่

จนกระทั่งในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้มีการประกาศเลิกทาสอย่างเป็นทางการ โดยการออก “พระราชบัญญัติเลิกทาส” ในปี ร.ศ. 124 (พ.ศ. 2448) ซึ่งเป็นคุณูปการอันยิ่งใหญ่ที่ส่งผลดีถึงบรรพบุรุษของชาวสยามในยุคปัจจุบัน

เมืองมัลลิกา ร.ศ. 124 ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อย้อนรอยอดีตแห่งความทรงจำของสยามประเทศแห่งลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ที่มีความเป็นเอกลักษณ์ ความวิจิตรบรรจง และความสงบร่มเย็น ภายใต้พระบรมโพธิสมภารแห่งสมเด็จพระปิยมหาราช

สำหรับคำว่า “ร.ศ.” นั้น คือคำย่อของ “รัตนโกสินทร์ศก” หรือ “รัตนโกสินทร์ศักราช” ถูกกำหนดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยเริ่มนับจากปีที่มีการสถาปนากรุงเทพมหานครเป็นเมืองหลวง คือ พ.ศ. 2325 นับเป็นรัตนโกสินทร์ศก 1 (ร.ศ. 1) ในขณะที่ทางพระพุทธศาสนายังคงใช้พุทธศักราช (พ.ศ.) ตามธรรมเนียมที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา

ชมเมืองมัลลิกา

พื้นที่ของเมืองมัลลิกามีขนาดพอประมาณ ประกอบด้วยอาคารบ้านเรือนที่จำลองรูปแบบยุคสมัย ร.ศ. 124 อย่างครบถ้วน ตั้งแต่เรือนชาวบ้านธรรมดา เรือนคหบดีผู้มั่งคั่ง เรือนหมู่ เรือนแพ ไปจนถึงย่านการค้าโบราณ นักท่องเที่ยวสามารถเดินเที่ยวชมทุกจุดได้อย่างสบาย ไม่ลำบากเลย

เจ้าหน้าที่และพนักงานส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านในท้องถิ่น ทุกคนแต่งตัวสอดคล้องกับบรรยากาศสมัยโบราณ รวมถึงใช้สไตล์ภาษาและการพูดจาที่เข้ากับยุคนั้น ทำให้เรารู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปอยู่ในเมืองสยามสมัยก่อนอย่างแท้จริง

ราคาค่าบัตรเข้าชม ผู้ใหญ่ 240 บาท เด็กและผู้สูงอายุ 120 บาท นอกจากนี้ยังมีบัตรชุดพิเศษหลายแบบ ที่รวมค่าเข้าชม ค่าเช่าชุดไทย และบุฟเฟ่ต์อาหารไทยโบราณไว้ด้วยกัน สามารถตรวจสอบโปรโมชั่นและจองออนไลน์ได้ที่ เว็บไซต์ของเมืองมัลลิกา

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่นิยมแต่งชุดไทยเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ ผู้หญิงนิยมใส่ผ้าสไบคู่กับโจงกระเบน ส่วนผู้ชายจะใส่เสื้อราชปะแตนกับโจงกระเบน สามารถเตรียมชุดมาเอง หรือไปเช่าที่ร้านบริเวณด้านหน้าประตูทางเข้าก็สะดวกมาก

ที่ทางเข้าหลักยังมีบริการรถลากสองล้อ ที่สมัยก่อนเรียกกันว่า “รถเจ๊ก” เพราะคนลากส่วนใหญ่เป็นชาวจีนที่อพยพเข้ามาในยุคนั้น

ระหว่างทางคนลากจะอธิบายข้อมูลสถานที่ให้ฟัง หยุดจอดให้ถ่ายรูปตามจุดสวยๆ แถมยังเป็นช่างภาพฝีมือดีช่วยถ่ายภาพหมู่ให้เราด้วย ^^

จุดท่องเที่ยวเด่นๆ ภายในเมืองมัลลิกา

‌เรือนแพ‌

ในสมัยโบราณ การเดินทางสัญจรส่วนใหญ่ของคนไทยจะอาศัยแม่น้ำลำคลองเป็นหลัก เพราะถนนหนทางยังไม่ได้รับการพัฒนาให้ครอบคลุมมากนัก ร้านค้าและร้านขายของต่างๆ จึงนิยมตั้งเรือนแพตามริมน้ำ เพื่อความสะดวกในการขนส่งสินค้าและต้อนรับลูกค้าที่เดินทางมาทางเรือ

‌สถานีรถเจ๊ก

‌รถลากจะพาเราส่งลงที่สถานีรถเจ๊ก ซึ่งตั้งอยู่ที่มุมซ้ายมือ ด้านในสุดของพื้นที่เมืองมัลลิกา

แบ้งค์สยามกัมมาจล สาขาปลายสวน

ที่นี่มีธนาคารจำลอง “แบ้งค์สยามกัมมาจล สาขาปลายสวน” ให้เราได้สัมผัสประสบการณ์แลกเปลี่ยนเงินตราโบราณ คือ เหรียญสตางค์หรือที่เรียกกันว่า “เงินรู” ซึ่งเคยใช้กันอย่างแพร่หลายตั้งแต่สมัยอยุธยาจนถึงสุโขทัย เพื่อนำไปใช้ซื้ออาหาร เครื่องดื่ม และขนมไทยโบราณภายในเมืองได้จริง โดยอัตราการแลกเปลี่ยนคือ 1 สตางค์ เท่ากับ 5 บาทไทยในปัจจุบัน

โรงครัว

ใกล้กับเเบ้งค์สยามกัมมาจล คือ โรงครัว อันประกอบด้วย โรงสีข้าว ยุ้งข้าว โรงครัวเตรียม โรงครัวปรุงฯลฯ

มีการแสดงวิธีการฝัดข้าว สีข้าว ตำข้าว พร้อมทั้งการหุงข้าวเตากระทะใบบัว แม่ครัวในโรงครัวนั้นต้องทำอาหารเลี้ยงบ่าวไพร่จำนวนมาก และประกอบอาหารคาวหวาน เพื่อรับรองแขกเหรื่อ โดยเป็นการประกอบอาหารด้วยเตาถ่านทั้งสิ้น

ปลายสวนพระยา

เป็นบรรยากาศบ้านสวนโบราณ ซึ่งปลูกพืชผักผลไม้ต่างๆไว้ บรรยากาศน่าอยู่

ลานมะลิ

คำว่า มัลลิกา ตามพจนานุกรมไทยแปลว่ามะลิ ในประเทศไทยมีมะลิมากกว่าร้อยชนิด ที่บริเวณนี้จึงได้มีการรวบรวมมะลิพันธุ์ต่างๆมาไว้ให้ชมกัน

เรือนคหบดี

เป็นเรือนคนมีฐานะ จึงมีพื้นที่กว้างขวางและใหญ่โตกว่าเรือนของชาวบ้านทั่วไปที่เรียกกันว่า เรือนเดี่ยว

🌳🪾☘️🌻🌺

เรือนหมู่

เป็นเรือนสำหรับแขกบ้านเเขกเมืองของคหบดีไทย ซึ่งอาจเป็นขุนนางผู้ทรงศักดิ์ หรือคหบดีผู้มั่งคั่งในสมัยนั้น เรือนหมู่นั้นนิยมมีคณะนาฏศิลป์เป็นของตนเอง

ในแต่ละวัน จะมีการเเสดงศิลปะรำไทยให้นักท่องเที่ยวได้ชมที่เรือนหมู่นี้ด้วย

ย่านการค้า

เป็นหมู่อาคารที่จำลองร้านค้าต่างๆในสมัยนั้น ซึ่งมีทั้งอาหารคาวหวานและขนมไทยโบราณต่างๆ ที่ปัจจุบันอาจหาทานได้ยาก นักท่องเที่ยวสามารถใช้เงินรูที่แลกมาในการจับจ่ายใช้สอยได้ที่นี่

หอชมเมือง

จำลองมาจากหอคอยคุก ซึ่งเป็นหอคอยที่ใช้สำหรับตรวจตราป้องกันมิให้นักโทษหลบหนี นักท่องเที่ยวสามารถเดินขึ้นไปชมทัศนียภาพของเมืองมัลลิกาอันสวยงามได้

วิวจากบนยอดหอคอย

สะพานหัน

ชื่อนี้ถูกใช้เรียกตามลักษณะของตัวสะพานที่สมัยก่อนนั้นจะเป็นไม้แผ่นเดียวพาดข้ามคลอง ปลายข้างหนึ่งตรึงแน่นกับที่ ส่วนอีกข้างจะไม่ตอกติด สามารถจับหันไปมาได้เพื่อให้เรือแล่นผ่านได้

ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างใหม่เป็นสะพานโครงเหล็กพื้นไม้ จนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 ได้เปลี่ยนทำเป็นแบบสะพานริอัลโตที่นครเวนิซ และที่ปองเตเวกคิโอ เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี คือเป็นสะพานไม้โค้งกว้าง สองฟากสะพานมีห้องแถวเล็กๆ ให้ขายของ ส่วนตรงกลางเป็นทางเดิน ซึ่งสะพานนี้ล้นเกล้ารัชกาลที่ 5 ชอบเสด็จประพาสเพื่อซื้อผลไม้แห้งที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ เช่นลูกพลับแห้ง และผลไม้แห้งต่างๆ นานาชนิด

ห้องเล่าเรื่อง

คืออาคารที่มีข้อมูล ภาพถ่าย และสิ่งของในครั้งอดีตจัดเเสดงให้ได้ศึกษาและชม

บทส่งท้าย

เมืองมัลลิกาอาจไม่ได้ยิ่งใหญ่และสมบูรณ์แบบ แต่เราก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจและความพยายามในการถ่ายทอดเอกลักษณ์ วัฒนธรรม วิถีชีวิต และความเป็นไทยที่มีมาเเต่ครั้งอดีตไว้ให้อนุชนรุ่นปัจจุบันได้สัมผัสและเรียนรู้

\O.O/

ผาช่อ แกรนด์แคนยอนแห่งอุทยานแม่วาง

ผาช่อ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสวยน่าสนใจแห่งหนึ่งของเชียงใหม่ ที่ยังคงเป็นที่รู้จักกันไม่แพร่หลาย สาเหตุมาจากสมัยก่อนเส้นทางเข้าถึงเป็นถนนลูกรังไม่สะดวก แต่ปัจจุบัน (อัปเดต: กันยายน 2563) ได้รับการปรับปรุงเป็นถนนซีเมนต์เรียบร้อยแล้ว รถยนต์สามารถเข้าถึงได้อย่างสะดวกสบาย

ผาช่อ ตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติแม่วาง อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติที่เพิ่งเปิดให้เข้าชมเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง

ลักษณะเด่นคือหน้าผาดินตะกอนสูงชัน กว้างประมาณ 100 เมตร สูงถึง 30 เมตร ชั้นดินเรียงตัวสลับแนวตั้งและแนวนอน เมื่อมองดูจะเห็นลวดลายที่สวยแปลกตาและน่าตื่นตาตื่นใจมาก จนหลายนักท่องเที่ยวยกย่องให้เป็น “แกรนด์แคนยอนเมืองไทย”

ความสวยงามของผาช่อไม่ได้เกิดขึ้นแบบบังเอิญ แต่เป็นผลจากกระบวนการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาที่ค่อยๆ ก่อตัวมาหลายล้านปี จนกลายเป็นรูปร่างทางธรรมชาติที่น่ามหัศจรรย์แบบที่เราเห็นในปัจจุบัน

การเดินทางสู่ผาช่อ

จากเชียงใหม่ ขับรถมาตามถนนสาย 108 เชียงใหม่-ฮอด ผ่านอำเภอหางดง – สันป่าตอง มุ่งหน้าไปทางอำเภอจอมทอง เลี้ยวขวาทางเเยกที่ตำบลสันติสุข ประมาณกิโลเมตรที่ 37 แล้ววิ่งไปตามถนนสาย 2069 และ 2052 อีกประมาณ 16 กิโลเมตรก็จะถึงจุดหมายปลายทาง

ที่นี่มีลานจอดรถกว้างขวาง พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกเช่น ห้องน้ำสะอาด ไว้บริการอย่างดี

เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติสู่ผาช่อ

จากลานจอดรถ เดินขึ้นเนินไปเล็กน้อย จะเป็นศาลาพักผ่อนอเนกประสงค์ มีบริการขายเครื่องดื่ม น้ำ ขนม เป็นจุดชมวิวและจุดเริ่มต้นการเดินเท้าไปยังผาช่อ

จากตรงนี้ เป็นเส้นทางเดินเท้า 400 เมตร สู่ผาช่อ ทางอุทยานฯ พัฒนาเป็นเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติ ที่มีความหลากหลายของระบบนิเวศ และลักษณะทางธรณีวิทยาที่สวยแปลกตา ตลอดเส้นทางไป-กลับมีป้ายบอกข้อมูลสิ่งน่าสนใจทั้งสิ้น 11 สถานี

เส้นทางเดินได้รับการพัฒนาเเล้วเป็นอย่างดี ประกอบไปด้วยทางเดินยกพื้นคอนกรีต บันไดทางขึ้นเนินต่างๆ ตลอดจนจุดหยุดพักตามรายทางอย่างครบครัน เดินไม่ยาก เหมาะกับนักท่องเที่ยวทุกวัย สะดวกสบายกว่าที่เราคิดไว้ในใจเยอะเลย

ตลอดทางเราจะได้สัมผัสความหลากหลายของระบบนิเวศ ตั้งแต่ป่าไม้เขียวชอุ่ม ไปจนถึงลักษณะทางธรณีวิทยาที่สวยแปลกตา แถมยังมีป้ายบอกข้อมูลสิ่งน่าสนใจให้เรียนรู้เรื่องราวของธรรมชาติไปเรื่อยๆ ไม่รู้สึกเบื่อระหว่างทาง

มีจุดให้นั่งพักเหนื่อยเป็นระยะ

เส้นทางที่เดินส่วนใหญ่จะมีต้นไม้ปกคลุมตลอด จึงทำให้ไม่ร้อนนัก

หลังจากผ่านไปสักพักพอเหงื่อซึม เราก็เริ่มเข้าสู่พื้นที่ตั้งของปฏิมากรรมอัศจรรย์แห่งธรรมชาติ

สถานีที่ 8: เสาโรมัน (Roman Pillar)

สถานีที่ 9: มหัศจรรย์ผาช่อ (The Miraculous Pha-Chor)

เมื่อเดินไปถึงจุดหมาย เราจะได้เห็นภาพของผาช่ออย่างเต็มตาเป็นการต้อนรับ

ที่นี่คือหน้าผาดินตะกอนสูงชันขนาดใหญ่ กว้างประมาณ 100 เมตร สูงถึง 30 เมตร ชั้นดินเรียงตัวสลับแนวตั้งและแนวนอน สร้างลวดลายพิเศษที่ไม่เคยเห็นที่ไหน หลายคนเมื่อเห็นด้วยตัวเองต่างต้องอุทานว่าน่าตื่นตาตื่นใจ จนได้รับฉายาว่า “แกรนด์แคนยอนแห่งเมืองไทย”

จากป้ายสถานีที่ 9 ต้องเดินลงบันไดอีกเล็กน้อยไปยังด้านล่างอันเป็นพื้นที่ด้านหน้าของผาช่อ ที่จุดนี้เราจะได้สัมผัสถึงความสูงตระหง่านและยิ่งใหญ่ของผาช่อ ที่เมื่อเปรียบเทียบแล้วทำให้ตัวเรามีขนาดเพียงเล็กนิดเดียวเท่านั้น

ความมหัศจรรย์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นแบบบังเอิญ แต่เป็นผลจากกระบวนการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาที่ค่อยๆ ก่อตัวมาหลายล้านปี จนกลายเป็นผลงานชิ้นเอกของธรรมชาติแบบที่เราเห็นในปัจจุบัน

ข้อมูลทางธรณีวิทยาของผาช่อ

บริเวณผาช่อเคยเป็นเส้นทางเดินของแม่น้ำเมื่อหลายล้านปีก่อน ซึ่งเราสามารถสังเกตเห็นหลักฐานได้จากกรวดหินกลมมนที่กระจายอยู่ในเนื้อดินจำนวนมาก ตั้งแต่ปลายยุคเทอร์เชียรี (ประมาณ 5 ล้านปีก่อน) ได้มีการสะสมตัวของตะกอนเป็นชั้นๆ บริเวณขอบแอ่งและเชิงเขาของแนวเทือกเขาถนนธงชัยกลาง ในช่วงเวลานั้นแผ่นทวีปกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่ตำแหน่งปัจจุบัน

ต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาที่ใหญ่ ทำให้เส้นทางเดินของแม่น้ำเปลี่ยนไป บริเวณนี้ถูกดันตัวขึ้นกลายเป็นเนินเขา และเพราะตะกอนยุคนี้มีอายุไม่มากนัก จึงยังไม่เปลี่ยนสภาพเป็นหินแข็ง ชั้นตะกอน หินกรวด และหินทรายที่เรียงสลับกัน มีความคงทนต่อการสึกกร่อนไม่เท่ากัน เมื่อถูกน้ำกัดเซาะชะล้างหน้าดินไปเรื่อยๆ จนก่อให้เกิดเป็นหน้าผาและแท่งเสาดินที่มีลวดลายโดดเด่น สวยงามแปลกตาแบบที่เราเห็นในปัจจุบัน

เส้นทางกลับจะเป็นการเดินชมสภาพทางธรณีวิทยาของธรรมชาติ ที่ถูกการกัดเซาะจนมองเห็นชั้นดินและกรวด หินต่างๆ

ทางเดินสั้นๆนี้จะลัดเลาะไปตามช่องเขาเเคบๆเป็นระยะทางช่วงหนึ่งพอให้ได้บรรยากาศผจญภัย แล้วจะไปบรรจบกับเส้นทางที่เดินในช่วงขามา

หลังจากผ่านสถานีที่ 11 ก็จะไปบรรจบกับเส้นทางเดิม

ใช้เวลาไม่นาน ก็กลับมาถึงจุดชมวิวอันเป็นจุดเริ่มต้นเเละสิ้นสุดการเดินเที่ยวชมธรรมชาติของเรา ใช้ระยะเวลาไป-กลับประมาณ 2 ชั่วโมงเศษๆ

น้ำตกแม่ยะ สาวงามแห่งดอยอินทนนท์

หลังจากเก็บภาพความประทับใจที่ผาช่อเต็มที่แล้ว เราก็ขับรถมุ่งหน้าต่อไปยังจุดหมายถัดไป — น้ำตกแม่ยะ สถานที่ท่องเที่ยวที่เคยเป็นที่รู้จักกันดีในอดีต แต่ในปัจจุบันกลับค่อยๆ หายไปจากความสนใจของนักท่องเที่ยว

หลายคนคงยังจำภาพในหนังสือเรียนวิชาภูมิศาสตร์ไทยสมัยเด็กได้ ที่บอกว่าน้ำตกแม่ยะคือน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย แม้ว่าปัจจุบันตำแหน่งนี้จะถูกน้ำตกทีลอซูที่จังหวัดตากแย่งไปแล้ว แต่น้ำตกแม่ยะก็ยังคงรักษาความสวยงามและขนาดใหญ่เอาไว้ได้อย่างเต็มที่ เป็นน้ำตกที่สวยที่สุดในเชียงใหม่ แถมยังเดินทางไปถึงได้ไม่ยากเลย

เส้นทางจากผาช่อไปน้ำตกแม่ยะ เริ่มต้นจากขับรถกลับมายังถนนสาย 108 แล้วมุ่งหน้าต่อไปยังอำเภอจอมทอง ระยะทางรวมประมาณ 26 กิโลเมตร เมื่อถึงตัวเมืองอำเภอจอมทอง ให้เลี้ยวขวาเข้าสู่เส้นทางมุ่งตรงไปยังน้ำตกแม่ยะ อีกประมาณ 13 กิโลเมตร ซึ่งเป็นถนนราดยางอย่างดีตลอดสาย ทั้งสองข้างเต็มไปด้วยทิวทัศน์ป่าเขาเขียวชอุ่ม ขับรถชมวิวเพลินๆ ไม่รู้สึกเบื่อเลย

ก่อนถึงน้ำตกเเม่ยะ มีด่านตรวจของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ต้องเสียค่าธรรมเนียมบำรุงอุทยานฯ ผู้ใหญ่คนละ 50 บาท, เด็ก 20 บาท, รถยนต์ 30 บาท เเละฟรีสำหรับผู้มีอายุเกิน 60 ปี

จากบริเวณลานจอดรถ ต้องเดินเท้าเข้าไปอีกประมาณ 600 เมตร จึงจะถึงบริเวณตัวน้ำตก เเต่เป็นถนนอย่างดี บรรยากาศร่มรื่น

น้ำตกแม่ยะ ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ทางด้านทิศใต้ เป็นหนึ่งในน้ำตกที่สวยงามอันดับต้นๆ ของไทย และยังคงเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงใหม่ เคยได้รับการยกย่องให้เป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย ก่อนที่น้ำตกทีลอซูที่จังหวัดตากจะถูกค้นพบในเวลาต่อมา

สายน้ำไหลตกจากหน้าผาสูงชัน ลดหลั่นกระทบโขดหินเป็นชั้นๆ มากกว่า 30 ชั้น รวมความสูงกว่า 260 เมตร ในช่วงฤดูฝน สายน้ำจะแผ่กว้างถึง 100 เมตร คล้ายกับม่านน้ำสีขาวที่สวยงามสะท้านตา ก่อนจะไหลลงรวมกันที่แอ่งน้ำเบื้องล่าง

ต้นกำเนิดของน้ำตกแม่ยะมาจากลำห้วยหลายสายบนยอดดอยอินทนนท์ ได้แก่ ขุนลำห้วยแม่ยะ ห้วยหลวง ห้วยฮ้อม ห้วยปางตอง ห้วยหมู และห้วยแม่ยะน้อย ซึ่งทั้งหมดจะไหลลงมาบรรจบกับลำน้ำแม่กลาง ก่อนจะไหลต่อไปยังอำเภอจอมทอง แล้วบรรจบกับลำน้ำปิงในที่สุด

ทั้งผาช่อและน้ำตกแม่ยะ ทำให้วันนี้ของเราเพลิดเพลินและสนุกสนาน แม้ว่าจะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เเต่ก็เป็นชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งที่มีความสุข…

“ความสุขคือการเดินทาง มิใช่จุดหมายปลายทาง” 😍

\O.O/

บ้านนาป่าบงเปียง ผืนนาข้าวที่สวยที่สุดในไทย

บ้านนาป่าบงเปียง ตั้งอยู่ที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ใกล้กับอุทยานแห่งชาติอินทนนท์ ที่นี่เป็นชุมชนชาวปกากญอ (ปกาเกอะญอ หรือ คานญอ) ซึ่งเป็นชาวพื้นถิ่นในพม่า อพยพเข้ามาอยู่เมืองไทยเมื่อหลายสิบปีก่อน

เสน่ห์ของที่นี่คือวิถีชีวิตของชาวบ้านที่เรียบง่าย ไม่ชอบความวุ่นวาย ส่วนใหญ่มีอาชีพทำนา ตลอดจนพืชไร่หมุนเวียนตามฤดูกาล สภาพภูมิประเทศของที่นี่เป็นภูเขา มีแหล่งน้ำธรรมชาติให้ใช้ได้ทั้งปี

ในช่วงฤดูฝนที่นาข้าวเจริญเติบโตเป็นสีเขียวขจี จึงเกิดเป็นภาพทิวทัศน์ของแปลงนาขั้นบันไดที่สวยงามอันเป็นเอกลักษณ์ จนมีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับการยกย่องจากนักท่องเที่ยวว่า เป็นผืนนาข้าวที่สวยที่สุดในประเทศไทย

นาขั้นบันไดบริเวณนี้อยู่ในเขตพื้นที่ของ 3 หมู่บ้าน คือบ้านป่าบงเปียง บ้านตีผา และบ้านป่าตึง ฤดูดำนาของชาวบ้านจะเริ่มในราวเดือนกรกฎาคม–สิงหาคม ช่วงเวลาที่นาสีเขียวและเริ่มเป็นฤดูกาลที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวชมคือประมาณ ปลายเดือนสิงหาคม ถึง เดือนตุลาคม ช่วงนาเป็นสีเหลืองทองคือประมาณปลายเดือนตุลาคม–เดือนพฤศจิกายน

การเดินทางสู่บ้านป่าบงเปียง

จากเมืองเชียงใหม่ใช้เส้นทางเดียวกับที่ไปอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เมื่อถึง ด่านตรวจจุดที่ 2 (ประมาณบริเวณกิโลเมตรที่ 37) ให้เลี้ยวซ้ายที่ทางเเยกไปอำเภอแม่เเจ่ม เส้นทางเป็นถนนราดยางที่มีสภาพดี เเต่ออกจะเเคบและคดเคี้ยวลงเนิน ควรขับรถด้วยความระมัดระวัง

เมื่อก่อนต้องใช้เส้นทางที่อ้อมพอสมควร (เส้นสีฟ้าในรูป) เเต่ในปัจจุบัน (กันยายน 2563) สามารถเลี้ยวขวาที่ทางเเยกไปน้ำตกเเม่ปาน (สีเหลืองในรูป) ประมาณ 2.5 กิโลเมตรจะมีถนนคอนกรีตตัดใหม่วิ่งตรงไปยังบ้านป่าบงเปียงได้เลย สามารถย่นระยะทางได้อีกเยอะ (แผนที่ของ Google จะยังไม่มีถนนอันเป็นเส้นทางเชื่อมนี้)

วิถีชีวิตชนบทที่บ้านป่าบงเปียง

บ้านป่าบงเปียงเป็นชุมชนเล็กๆที่ยังคงกลิ่นอายและบรรยากาศของบ้านชนบทอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีทีวี สัญญาณโทรศัพท์พอมีบ้างเเต่ไม่เต็มขีด ไม่มีร้านค้าร้านอาหาร

บ้านพักที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นโฮมสเตย์ซึ่งบริการโดยชาวบ้าน ลักษณะเป็นกระท่อมหลังเล็กๆ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรมากมาย ราคาคิดเป็นรายหัว คนละ 500 บาท ซึ่งรวมอาหารเย็นเเละเช้าด้วยเเล้ว

เราไปจอดรถที่ลานของบ้านระเบียงนา ซึ่งเป็นหนึ่งในที่พักอันเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในหมู่นักท่องเที่ยว แล้วออกเดินเที่ยวชมบรรยากาศ

☘️🌲🪾🌳

นับเป็นครั้งเเรกที่เราได้มีโอกาสสัมผัสนาข้าวอย่างใกล้ชิด เราเพิ่งรู้ว่าการปลูกข้าวต้องการระบบชลประทานที่ดี น่าทึ่งมากที่ชาวบ้านสามารถสร้างลำรางส่งน้ำเพื่อกระจายให้เเก่เเปลงนาข้าวต่างๆบนเนินเขาเเบบนี้ได้อย่างทั่วถึง

☘️🌲🪾🌳

ค้างคืนที่บ้านแม่กลางหลวง

เราขับรถกลับมาพักค้างคืนที่ บ้านเเม่กลางหลวง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 26 ริมถนนสายจอมทอง-ดอยอินทนนท์ ที่นี่ก็เป็นหมู่บ้านเล็กๆอีกแห่งหนึ่งที่มีการทำนาข้าวแบบขั้นบันได

ชาวบ้านในหมู่บ้านเป็นชาวปกากญอเช่นเดียวกับที่หมู่บ้านป่าบงเปียง เนื่องจากทำเลที่ตั้งของหมู่บ้านอยู่ใกล้กับถนนที่ขึ้นดอยอินทนนท์ ที่นี่จึงมีความเจริญและทันสมัยกว่า บ้านพักที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆครบครัน จึงเป็นอีกแห่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวนิยมมาแวะมาพักเพื่อชมบรรยากาศและทิวทัศน์ของนาขั้นบันได

เราเลือกพักที่ บ้านพักแม่กลางหลวงวิว ที่นี่มีบ้านพักเเบบบังกาโลขนาดย่อมๆที่ตั้งอยู่บนเนิน มีระเบียงที่สามารถชมบรรยากาศของท้องทุ่งนาได้อย่างเต็มตา

ช่วงนี้นาข้าวกำลังเป็นสีเขียวเต็มท้องทุ่ง

บรรยากาศภายในห้องพัก อาจดูบ้านๆหน่อย เเต่ถือว่าดีกว่าที่บ้านป่าบงเปียงหลายเท่า 😃

วิวจากระเบียงบ้านพัก 💕

เมนูอาหารเย็นยอดนิยมคือหมูกะทะในราคาหลักร้อย กับบรรยากาศในราคาหลักล้าน 😍

อากาศตอนกลางคืนในเดือนกันยายนของที่นี่จัดได้ว่ากำลังเย็นสบาย อยู่ในห้องพักก็ยังเหมือนเปิดเเอร์ เรานอนหลับสบายก่อนที่จะตื่นมาชมภาพบรรยากาศสวยงามในวันรุ่งขึ้น

ชมแปลงนาข้าวยามเช้า

จากบ้านพักเราสามารถลงไปเดินเที่ยวที่บริเวณแปลงนาได้

☘️🌲🪾🌳

☘️🌲🪾🌳

ชีวิตคนเมืองที่อาศัยอยู่ในป่าคอนกรีตอย่างเรา แค่ได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติสีเขียว สูดอากาศบริสุทธิ์อย่างเต็มปอด เเม้ว่าในระยะเวลาเพียงสั้นๆ ก็สร้างความสุขและมีพลังกลับไปเผชิญกับวงจรชีวิตเดิมๆ เก็บความทรงจำดีๆไว้ จนกว่าจะมีโอกาสกลับมาอีกครั้ง

\O.O/

ที่เที่ยวรอบเกาะเต่า

เกาะเต่าเป็นเกาะเล็กๆที่สามารถท่องเที่ยวให้ทั่วได้ภายใน 2-3 วัน พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นภูเขา มีพื้นราบเพียงประมาณ 30% มีชายหาดที่มีความสวยงาม ทรายสะอาดบริสุทธิ์ สลับกับโขดหินรูปทรงแปลกตากระจายอยู่รอบเกาะ เเต่พื้นที่ที่เป็นชุมชนหนาเเน่นที่สุดจะอยู่ทางด้านตะวันตก เนื่องจากสามารถหลบคลื่นลมในช่วงฤดูมรสุมได้

คนในพื้นที่เล่าให้ฟังว่า ในสมัยก่อนที่นี่เคยเป็นที่วางไข่ของเต่าเป็นจำนวนมาก จึงเป็นที่มาของการขนานนามว่า “เกาะเต่า” นั่นเอง

แหล่งท่องเที่ยวบนเกาะเต่าส่วนใหญ่จะเป็นหาดต่างๆและจุดชมวิวบนเขา ซึ่งมีอยู่กระจายรอบเกาะ การมีพาหนะเดินทางจึงค่อนข้างจำเป็น

ปัจจุบันถนนสายหลักบนเกาะส่วนใหญ่จะเป็นถนนคอนกรีต มีความกว้างไม่มากนักและมักจะไม่มีไหล่ทางสำหรับคนเดิน มีความลาดชันอยู่บ้างในบางช่วง ผู้คนส่วนใหญ่รวมไปถึงนักท่องเที่ยวจะใช้รถจักรยานยนต์เป็นพาหนะหลักในการเดินทาง

สำหรับนักท่องเที่ยว มีบริการให้เช่ารถจักรยานยนต์ (สภาพใหม่, เกียร์อัตโนมัติ) โดยมีราคาอยู่ที่เพียงประมาณคันละ 200 บาทต่อวันเท่านั้น เเต่ต้องระวังเรื่องการมีอุบัติเหตุเฉี่ยวชน ซึ่งเล่ากันว่าค่าเคลมการเสียหายค่อนข้างสูง

เเนะนำว่าควรเช่ากับทางที่พักหรือโรงแรมที่เราอยู่ การตกลงพูดคุยน่าจะสะดวกและเป็นกันเองมากกว่า ข้อแนะนำอีกอย่างหนึ่งคือให้ใช้โทรศัพท์มือถือของเราถ่ายวิดีโอรอบรถไว้ในขั้นตอนการตรวจรับ เพื่อป้องกันปัญหาในกรณีที่มีการเคลมความเสียหายเกิดขึ้น

หาดทรายรี

ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรืออ่าวแม่หาดไปทางเหนือประมาณ 1.4 กิโลเมตร เป็นหาดที่ยาวที่สุดของเกาะเต่า โดยมีความยาวประมาณ 1.85 กิโลเมตร กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของชายฝั่งด้านตะวันตก เป็นหาดยอดนิยมและคึกคักที่สุดของเกาะเต่า

ที่นี่เป็นแหล่งรวมที่พัก โรงเรียนสอนดำน้ำ ร้านอาหาร ร้านกาแฟ บาร์ สถานบันเทิง และร้านค้าต่างๆมากมาย ชายหาดที่กว้างยาวและน้ำทะเลที่ใสตื้นของหาดทรายรีเหมาะสำหรับครอบครัวและเด็กๆ ในยามเย็นนักท่องเที่ยวนิยมมาชมพระอาทิตย์ตกที่สวยงามกันที่นี่

จุดชมวิวจอห์น-สุวรรณ (John-Suwan Viewpoint)

ตั้งอยู่บนปลายแหลมทางใต้สุดของเกาะเต่า หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า แหลมตาโต๊ะ ความพิเศษที่ไม่เหมือนจุดชมวิวอื่นๆบนเกาะนี้คือเป็นจุดชมวิวแบบพาโนรามา 360 องศาที่สามารถมองเห็นวิวทะเลสวยๆของเกาะเต่าได้ทั้ง 2 ด้าน โดยจะมองเห็นอ่าวโฉลกบ้านเก่าทางทิศตะวันตก และอ่าวเทียนออกทางทิศตะวันออกได้พร้อมกัน มีเรือกไม้สีเขียวขจีสดชื่นของเกาะเต่าอยู่ด้านหลังไล่ไปจนถึงทิวเขาทางทิศเหนือของเกาะ ในวันที่น้ำทะเลใสจะมองเห็นแนวปะการังน้ำตื้นของทั้งสองอ่าวได้อย่างชัดเจนอีกด้วย

เล่ากันว่า จุดชมวิวแห่งนี้ถูกค้นพบโดยนายสุวรรณซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินบริเวณนี้และเพื่อนชาวต่างชาติชื่อจอห์น ในระหว่างที่ทั้งสองขึ้นมาบนเขาเพื่อหาไม้สำหรับสร้างร้านอาหาร

จุดชมวิวจอห์น-สุวรรณอยู่ห่างจากท่าเรือเเม่หาดประมาณ 3 กิโลเมตร เส้นทางเข้าถึงเป็นถนนซีเมนต์ จอดมอเตอร์ไซด์ จ่ายเงินค่าเข้าคนละ 50 บาท แล้วเดินตรงไป ทางขึ้นจุดชมวิวจะอยู่เลยถนนเข้าฟรีดอมบีชรีสอร์ทไปเล็กน้อย มีป้ายบอกชัดเจน

จากจุดนี้จะเป็นทางเดินขึ้นเขา ในช่วงเเรกๆจะเป็นป่าโปร่ง เดินไปสักพักจะมีจุดถ่ายรูปที่มองเห็นต้นมะพร้าวเขียวขจี โดยมีทะเลสีครามเป็นฉากหลัง

หลังจากนั้นเส้นทางจะเริ่มสูงชันมากขึ้น ต้องปีนป่ายหินก้อนใหญ่ๆในบางช่วง เเต่มีเชือกให้จับตลอดทาง ทำให้การขึ้น-ลงง่ายขึ้นเยอะ

ใช้เวลาประมาณ 20 นาที หลังจากผ่านซอกหินเเคบๆเข้าไป ก็จะถึงยอดเขาอันเป็นจุดชมวิวอะเมซิ่งนี้

บริเวณจุดชมวิวเป็นโขดหินก้อนใหญ่ มีพื้นที่ไม่มากนัก เเต่วิวสวย ลมเย็น ทำให้รู้สึกสดชื่น หายเหนื่อย คุ้มค่ากับการที่ต้องดั้นด้น ปีนป่ายขึ้นมาถึงที่นี่

หาดด้านตะวันออกของเกาะ

หาดด้านตะวันตก

แหลมตาโต๊ะ ที่ปลายสุดของเกาะเต่า

ลงจากจุดชมวิว เราเดินตามป้ายบอกทางที่ชี้ไปยังฟรีด้อมบีช (Freedom Beach) ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียง 50 เมตร

ฟรีด้อมบีชและหินตาโต๊ะ

ฟรีด้อมบีช (Freedom Beach) เป็นหาดเล็กๆ เงียบสงบ เหมาะสำหรับไปนอนเล่นพักผ่อน น้ำทะเลที่นี่ใส เหมาะแก่การว่ายหรือดำน้ำชมปะการังน้ำตื้นซึ่งอยู่ใกล้ๆกับหาด

ที่นี่ยังเป็นจุดที่มองเห็น ‘หินตาโต๊ะ’ ตรงปลายแหลมได้ใกล้ที่สุด

หินตาโต๊ะ เป็นกลุ่มหินหลายก้อนที่เรียงกันดูคล้ายผู้ชายนั่ง ส่วนหินยายแมะดูคล้ายผู้หญิง นอกจากความสวยงามและความมหัศจรรย์ของธรรมชาติแล้ว ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นหินศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพบูชาและยังเป็นสถานที่สำคัญของเกาะ

จากหาดฟรีด้อมบีชเรายังสามารถเดินไปเที่ยวหาดตาโต๊ะใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียง โดยเดินตามทางเดินคอนกรีตเล็กๆ เลาะชายฝั่ง และถ้าในช่วงที่น้ำลงเรายังสามารถเดินต่อไปถึงอ่าวโฉลกบ้านเก่าที่อยู่ถัดไปได้ด้วย

จุดชมเกาะนางยวน

ถนนสายหลักจากท่าเรืออ่าวเเม่หาดที่ผ่านหาดทรายรี จะทอดยาวไปจนสุดปลายถนนด้านทิศเหนือ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ดุสิตบัญชารีสอร์ท ที่นี่เป็นจุดที่สามารถเห็นเกาะนางยวนได้ใกล้ที่สุด

วันพรุ่งนี้ เราจะเริ่มไปดำน้ำกัน 😎

\O.O/

เกาะเต่า-เกาะนางยวน จุดหมายในฝันของนักดำน้ำ

เกาะเต่า-เกาะนางยวน จัดเป็นอีกหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของไทย โดยเฉพาะในหมู่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ที่นี่มีชื่อเสียงในเรื่องการดำน้ำเพื่อชมความสวยงามของปะการัง มีโรงเรียนสอนดำน้ำตั้งอยู่มากมาย ภาพของเกาะนางยวน ที่มีหาดทรายทอดเชื่อมเข้าหากัน เป็นภาพที่สร้างเเรงบันดาลใจให้นักท่องเที่ยวเดินทางมาค้นหา จนกระทั่งกลายเป็นจุดขายของที่นี่

เราได้พบโอกาสที่ดีสำหรับการไปเที่ยวเกาะเต่า-เกาะนางยวน ในช่วงปลอดนักท่องเที่ยวต่างชาติเนื่องจากสถานการณ์โรคระบาดโควิด ราคาของโรงเเรมที่พักที่ถูกแบบเหลือเชื่อกับการไม่ต้องไปเบียดเสียดกับนักท่องเที่ยวต่างชาติเหมือนแบบเมื่อก่อน ในทุกวิกฤติยังคงมีโอกาสดีๆแฝงตัวอยู่เสมอ 😎

เกาะเต่าตั้งอยู่ในทะเลอ่าวไทย ห่างจากชายฝั่งของจังหวัดชุมพรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 74 กิโลเมตร ปัจจุบันมีฐานะเป็นเทศบาลตำบล ขึ้นอยู่กับอำเภอเกาะพงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี สามารถเดินทางไปได้โดยทางเรือ ทั้งจากสุราษฎร์ธานีและชุมพร (ซึ่งมีระยะทางสั้นกว่า)

การเดินทางจากกรุงเทพฯ

จากกรุงเทพฯ มีรถบัสโดยสารแบบสองชั้นของ บริษัทลมพระยาไฮสปีดเฟอร์รี่จำกัด ซึ่งสำนักงานตั้งอยู่ที่ถนนข้าวสาร มีจุดขึ้นรถที่บริเวณถนนสามสิบห้างในย่านบางลำพูทุกวันเวลาประมาณ 22:00 น. โดยสามารถซื้อชุดตั๋วโดยสารที่รวมค่าเรือเร็วข้ามฝั่งจากชุมพรไปถึงยังเกาะเต่าด้วยเลย

พ่อค้าเเม่ค้าในย่านบางลำพูเล่าให้ฟังว่า เมื่อครั้งที่ยังไม่มีโรคระบาดโควิด ในช่วงไฮซีซั่น รถบัสประจำทางเพื่อเดินทางสู่เกาะเต่านี้จะเต็มไปด้วยจำนวนนักท่องเที่ยวฝรั่งมากมาย และมีรถออกวันละหลายคัน

รถออกจากกรุงเทพฯ 4 ทุ่มตรงเวลา ผู้โดยสารน้อยมาก ใช้เวลา 7 ชั่วโมงกับระยะทาง 500 กิโลเมตร เวลาประมาณตีห้าเศษๆ รถก็ส่งผู้โดยสารลงที่ ท่าเรือเร็วลมพระยา จังหวัดชุมพร เพื่อรอเดินทางข้ามไปยังเกาะเต่าต่อไป

ท่าเรือเร็วลมพระยา

ถ้าขับรถไปเอง ก็สามารถจอดรถได้ที่บริเวณท่าเรือลมพระยาชุมพรเช่นกัน

ที่บริเวณท่าเรือมีสิ่งอำนวยความสะดวกไว้บริการนักท่องเที่ยวครบครัน เช่น ร้านค้า ร้านอาหาร เครื่องเอทีเอ็ม บริเวณนั่งพัก ห้องน้ำ ฯลฯ

มีจุดชาร์ตโทรศัพท์มือถือให้บริการฟรี

สามารถไปเดินเล่นบริเวณสะพานท่าเรือและริมทะเลได้

ข้ามอ่าวไทยสู่เกาะเต่า

วันที่เราเดินทาง เรือโดยสารที่ออกเป็นเรือเร็วขนาดเล็กเนื่องจากมีนักท่องเที่ยวจำนวนไม่มาก (เกือบทั้งหมดเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทย)

ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่งเศษๆ ก็ถึงจุดหมายปลายทางที่ท่าเรือเกาะเต่า

จากท่าเรือเกาะเต่า สามารถขึ้นเรือโดยสารเพื่อเดินทางต่อไปยังเกาะพงันซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 45 กิโลเมตร, เกาะสมุย (64 กิโลเมตร) และท่าเรือจังหวัดสุราษฎร์ธานี (110 กิโลเมตร) ได้ด้วย

นอกจากนี้ ยังมีเรือขนาดใหญ่ที่มักจะเรียกกันว่า เรือนอน ของบริษัทชุมพรเฟอร์รี่ เพราะออกจากชุมพรในช่วงกลางคืนและถึงเกาะเต่าในตอนเช้า ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่จะเป็นบรรดารถบรรทุกและขนส่งสินค้า ตลอดจนชาวบ้านในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวบางส่วน

อ่าวแม่หาด ศูนย์กลางของเกาะเต่า

ท่าเรือเกาะเต่าตั้งอยู่ที่ อ่าวแม่หาด ซึ่งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของเกาะ ซึ่งถือได้ว่าเป็นชุมชนและย่านศูนย์กลางการค้าที่คึกคักที่สุด ที่นี่ยังคงมีกลิ่นอายและบรรยากาศของวิถีชีวิตชาวบ้านเกาะเต่าให้เห็น มีร้านค้า โรงแรม ที่พัก โรงเรียนสอนดำน้ำ ธนาคาร ร้านเช่ารถจักรยานยนต์ ฯลฯ หน่วยราชการต่างๆส่วนใหญ่ของเกาะเต่าก็ตั้งอยู่ที่อ่าวแม่หาดนี้เช่นกัน

ชุมชนร้านค้าบริเวณท่าเรือในวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา จากที่เคยมีบรรยากาศคึกคักเเละเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว

พักผ่อนให้หายเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวนาน ในตอนหน้าเราจะพาไปปีนเขาชมวิว – ดำน้ำชมปะการัง กันนะครับ…

\O.O/

สามพันโบก แกรนด์แคนยอนแห่งลำน้ำโขง

สามพันโบก เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่มีชื่อเสียงของจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ที่อำเภอโพธิ์ไทร ห่างจากตัวเมืองอุบลฯไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 120 กิโลเมตร มีลักษณะเป็นแก่งหินขนาดใหญ่ในลำน้ำโขง

ที่มาของชื่อ “สามพันโบก” มาจากการที่บนแก่งหินนี้มีหลุมหรือแอ่ง (“โบก” ในภาษาลาว) ขนาดใหญ่น้อยกระจายอยู่มากกว่า 3,000 แอ่ง

หลุมหรือโบกเหล่านี้คาดว่าเกิดจากการกัดเซาะด้วยพลังของน้ำที่ไหลวนอย่างรุนเเรงในช่วงฤดูน้ำหลาก เป็นเวลาหลายร้อยพันปีมาเเล้ว ในช่วงฤดูฝนที่มีน้ำไหลหลากมาท่วม โบกเหล่านี้จะจมหายอยู่ใต้แม่น้ำ เมื่อฤดูแล้งมาถึง “สามพันโบก” ก็จะโผล่ขึ้นมาเหนือพื้นน้ำให้เห็นเป็นแก่งหินขนาดใหญ่ โดยมีลักษณะรูปทรงที่แตกต่างกันไปหลายแบบ เช่นหลุมที่มีรูปร่างเป็นรูปหัวใจ หัวสุนัข จรเข้ รูปหัวมิกกี้เม้าส์ ฯลฯ

ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการมาเที่ยว

เดือนที่เหมาะสมในการมาเที่ยวชมสามพันโบกคือประมาณปลายปีในช่วงฤดูแล้งที่น้ำในลำโขงเริ่มลดระดับลง เริ่มตั้งเเต่เดือน พฤศจิกายน ไปจนถึงเดือน เมษา-พฤษภาคม โดยแนะนำให้จัดโปรแกรมไปเที่ยวในช่วงเช้าหรือเย็น เพราะเวลากลางวันจะร้อนมาก

ท่าเรือบริเวณสามพันโบก

เช่าเรือล่องแม่น้ำโขงสู่สามพันโบก

เราสามารถชมสามพันโบกจากมุมสูงได้ที่บริเวณตลิ่ง แล้วเดินลงไปเที่ยวชมต่อยังแก่งหินต่างๆ แต่วิธีที่นิยมกันคือเช่าเรือล่องไปตามลำน้ำโขงมายังสามพันโบก โดยเริ่มต้นที่หาดสลึงซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 4 กิโลเมตร และอาจพักค้างคืนที่บริเวณหาดสลึงด้วยก็ได้

เราเช่าเรือที่หาดสลึง (ราคาลำละ 1,000 บาท สามารถจุได้ 12 คน) ลักษณะเป็นเรือหางยาวขนาดใหญ่ กว้างขวาง ที่นั่งสะดวกสบาย อุปกรณ์ชูชีพครบครัน พร้อมไก้ด์หนึ่งคน ใช้เวลาเที่ยวประมาณ 2-3 ชั่วโมง

ล่องเรือชมวิวไปตามลำน้ำโขงสักพักจนถึงสามพันโบก เรือก็จอดให้ขึ้นไปเดินชมแก่งหินกัน

เเอ่งบนเเก่งหินที่มีขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง

หินบางก้อนถูกกัดกร่อนจนคล้ายงานแกะสลักรูปสัตว์ รูปหัวใจ รูปมิกกี้เมาส์ หัวสุนัข จรเข้ ฯลฯหรือตามแต่จินตนาการของผู้ชม

บางเเอ่งก็ถูกกัดกร่อนจนทะลุเป็นโพรง

Hello.. สามพันโบก

จากแก่งหินสามพันโบก เรือล่องต่อไปอีกเล็กน้อยจนถึงบริเวณที่เรียกว่าหาดหินสี

หาดหินสี / ทุ่งหินเหลื่อม

หาดหินสีหรือทุ่งหินเหลื่อม เป็นแก่งที่มีกลุ่มหินลักษณะแปลกตา คือหินในบริเวณนี้แต่ละก้อนจะมีผิวเรียบเป็นมันและปะปนไปด้วยเนื้อหินสีน้ำตาลคล้ายสีช็อกโกเเล็ต มีขนาดตั้งแต่ก้อนเล็กไปจนถึงก้อนใหญ่ มีจุดหนึ่งที่เป็นไฮไล้ต์ของที่นี่ คือหินที่ถูกกัดเซาะจนรูปร่างคล้ายกับเเจกันดอกไม้ จนถูกตั้งชื่อเรียกว่า เเจกันหินสี

ไก้ด์ของเราชี้ให้ดู ต้นหว้าน้ำ ซึ่งเป็นไม้ชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ตามพื้นหิน มีลักษณะเป็นกอ นอนลู่ไปในทิศที่กระเเสน้ำไหล บางต้นก็เหลือเเต่ก้าน มองผิวเผินคล้ายกับซากกิ่งไม้แห้ง และเล่าให้ฟังว่าในช่วงฤดูน้ำหลาก ต้นหว้าเหล่านี้จะถูกแช่อยู่ใต้ผิวน้ำจนมิดทั้งลำต้นและยอดเป็นเวลานานกว่า 6 เดือน เเต่ก็ยังอยู่ได้โดยไม่ตาย พอฤดูแล้งน้ำลดลงก็จะโผล่ขึ้นมาให้เห็น แล้วเริ่มผลิใบ-เจริญเติบโตต่อไปได้อย่างน่าอัศจรรย์

หาดหงส์ / ทะเลทรายสามพันโบก

จุดสุดท้ายที่เรือพาเราไปขึ้นชมคือ หาดหงส์ หรือที่นักท่องเที่ยวนิยมเรียกกันว่า ทะเลทรายสามพันโบก หาดหงส์อยู่ไม่ไกลจากเเก่งหินสามพันโบก มีลักษณะคล้ายทะเลทรายขนาดย่อมๆ เกิดจากการพัดพาของน้ำที่นำตะกอนทรายมาทับถมกันเป็นเวลานานจนเกิดเป็นพื้นทรายกว้างใหญ่

ไม่นานนักตะวันก็เริ่มคล้อยลงต่ำจนกระทั่งตกดิน

เรือพาพวกเรากลับไปส่งยังท่าเรือหาดสลึง เพื่อพักค้างคืนและเดินทางต่อไปยังผาเเต้มในวันพรุ่งนี้…

\O.O/

ทำความรู้จักพาสาน

” พา-สาน “ คือชื่อของสถาปัตยกรรมเชิงสัญลักษณ์รูปทรงแปลกตา ที่มีความโดดเด่น สวยงาม จากการออกแบบที่มีความอ่อนช้อย แต่ทันสมัยและแฝงไปด้วยความหมาย ถูกเรียกว่าเป็น อาคารสัญลักษณ์ของต้นแม่น้ำเจ้าพระยา แม้ว่าจะยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ แต่ในอีกไม่นานที่นี่จะเริ่มเป็นที่รู้จัก และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว เป็นแลนด์มาร์คสำคัญแห่งใหม่ของจังหวัดนครสวรรค์

เราจะพาไปรู้จักถึงรายละเอียด เรื่องราวความเป็นมา ตลอดจนเกร็ดที่น่าสนใจของที่นี่กัน

” พาสาน “ ถูกสร้างขึ้นบนที่ดินขนาดประมาณ 3 ไร่ เศษ ณ.บริเวณพื้นที่สามเหลี่ยมปลายแหลมเกาะยม ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ ที่ซึ่งแม่น้ำสองสี ปิง-วัง และ ยม-น่าน ไหลมาบรรจบกัน ซึ่งถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของแม่น้ำเจ้าพระยา สายเลือดใหญ่ของแผ่นดินไทยมาช้านาน จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น อาคารสัญลักษณ์ของต้นแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ชาวปากน้ำโพต่างภาคภูมิใจ

จากภาพมุมสูงจะเห็นเเม่น้ำปิง(ขวา)ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำน่าน(ซ้าย) จนรวมกันกลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา

ความเป็นมาและแนวคิดการออกแบบ

ความเป็นมา: อาคารหลังนี้เกิดขึ้นจากแนวความคิด และการร่วมแรงร่วมใจกันของเทศบาลเมืองนครสวรรค์ ชมรมรักษ์เจ้าพระยา และประชาชนชาวนครสวรรค์ จุดประสงค์เพื่อพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของจังหวัดนครสวรรค์ อีกทั้งยังเป็นการส่งเสริมการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมท้องถิ่น วิถีชีวิตริมน้ำ รวมถึงการสร้างเสริมอาชีพและเศรษฐกิจของชุมชนในพื้นที่ โครงการนี้ได้รับความร่วมมือจากกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา และสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ ในการศึกษา-ออกเเบบ ตั้งแต่ปี พ.ศ.2551 เป็นต้นมา จนได้เริ่มต้นก่อสร้างในเดือนพฤษภาคม 2559

พื้นที่บริเวณที่ใช้ก่อสร้างได้รับอนุมัติจากธนารักษ์นครสวรรค์ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งได้รับบริจาคจากราษฎรในพื้นที่ และได้ซื้อเพิ่มจากเงินบริจาคของประชาชนคนนครสวรรค์อีกประมาณ 9 ล้านบาท

“พาสาน” เป็นผลงานที่ชนะเลิศการออกแบบของ ไกรภพ โตทับเที่ยง จาก บริษัท ฟาร์ส สตูดิโอ จำกัด โดยใช้เเนวคิด-รูปฟอร์มการออกเเบบมาจากการรวมตัวกันของเเม่น้ำ จากสี่สายที่รวมกันเป็นสองสาย แล้วไหลรวมกันเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาในที่สุด

ถ้าสังเกตลักษณะจากภายนอกโดยเฉพาะด้านมุมบน จะเห็นตัวอาคารเป็นเส้นทอดยาวจากจุดเริ่มต้นมี 4 เส้น เเละจะมารวมกันเป็น 2 เส้น จากนั้นจะค่อยๆผสานรวมกันที่จุดปลายเป็นหนึ่งเดียว เสมือนวิถีของเเม่น้ำทั้งสี่ ปิง วัง ยม น่าน นั่นเอง

ชื่อ “พาสาน” มีที่มาจากคำว่า “ผสาน” ซึ่งต้องการสื่อความหมายของสถานที่ตั้ง ซึ่งเป็นจุดหลอมรวมแม่น้ำทั้ง 4 สายจนกลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา อีกทั้งยังเป็นการผสานความสามัคคี ร่วมแรงร่วมใจของคนในพื้นที่จนทำให้เกิดโครงการนี้ขึ้นมาได้จนสำเร็จอีกด้วย

เดินชมรอบพาสาน

จากริมฝั่งจะมองเห็นพาสานตั้งอยู่กลางเเม่น้ำห่างออกไปไม่ไกล ส่วนถ้าขับรถจากบริเวณย่านใจกลางเมืองไปถึงพาสาน จะมีระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร

อีกฝั่งของเเม่น้ำที่ตรงข้ามกับพาสาน เป็นที่ตั้งของ ศาลเจ้าพ่อเทพารักษ์-เจ้าแม่ทับทิม ซึ่งเป็นอีกหนึ่งสถานที่ที่ชาวปากน้ำโพเคารพบูชา

ในบริเวณโครงการพาสาน ยังประกอบไปด้วยศาลาริมน้ำอีกสองหลัง

ที่มุมด้านหนึ่งของพาสาน มีเเท่นบูชาเเละรูปปั้นเจ้าเเม่กวนอิมประดิษฐานอยู่ ตามความประสงค์ของคุณวรรณี ชัยประสิทธิ์ ผู้บริจาคที่ดินแปลงนี้

เริ่มจากด้านหลังของโครงสร้าง เป็นทางเดินที่เเยกเป็นสองทางคู่ขนานไปกับเเม่น้ำ ล้อเลียนรูปฟอร์มมาจากเเม่น้ำทั้งสองสาย (ปิง-วัง / ยม-น่าน)

บนทางเดินนี้ผู้เข้าชมจะได้ซึมซับบรรยากาศ และสัมผัสกับมุมมองต่อเเม่น้ำทั้งสองสายที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

มีการใช้แผ่นพื้นกับผนังเป็นตัวบังคับมุมมองและสร้างจังหวะของการเดิน โดยเริ่มจากการเห็นแม่น้ำฟากใดฟากหนึ่งก่อน จากนั้นพอเดินมาถึงจุดยอดของโค้ง จะเป็นบริเวณที่มองเห็นแม่น้ำทั้งสองสีบรรจบกัน ช่วยเพิ่มมุมสัมผัสที่การมองในระดับพื้นราบไม่สามารถเห็นได้

เมื่อเดินไปที่จุดปลายสุด จะเป็นจุดที่ให้คนได้ลงไปสัมผัสกับสายน้ำที่รวมกัน เป็นบริเวณที่ทุกคนจะได้ลงไปสัมผัสกับน้ำจริงๆ

🌺☘️🌻

บริเวณด้านในยังมีทางเดินเพื่อเดินลงไปยังชั้นล่าง

ซึ่งเป็นส่วนของพื้นที่ห้องจัดเเสดงนิทรรศการและสำนักงาน

ด้านนอกมีมุมถ่ายภาพที่สวยงามได้อีกมากมาย

🌺☘️🌻

🌻☘️🌺

ความคืบหน้าของโครงการ

ในช่วงเวลาที่เราไปเยี่ยมเยือน (พฤศจิกายน 2563) ตัวอาคารหลักของพาสานได้รับการก่อสร้างจนเเล้วเสร็จไปเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังขาดเเต่เพียงการเก็บรายละเอียดเพียงเล็กน้อย เเต่งานก่อสร้างถนนเข้าไปยังพาสาน ยังคงต้องใช้เวลาอีกซักระยะ คาดว่าคงเสร็จสมบูรณ์และเปิดได้อย่างเป็นทางการภายในปี 2564

เมื่อถึงเวลานั้น พาสานก็จะเป็นที่รู้จักในวงกว้างของนักท่องเที่ยวทั่วไทยอย่างเเน่นอน

\O.O/

วัดภูพร้าว อุโบสถศิลปะล้านช้างบนเนินเขา

วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันสั้นๆ ว่า “วัดภูพร้าว” เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง เนื่องจากมีอุโบสถศิลปะล้านช้างที่งดงาม

เอกลักษณ์อันถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของที่นี่คือภาพประติมากรรมต้นกัลปพฤกษ์ที่ผนังด้านหลังอุโบสถ ซึ่งจะเรืองแสงสีเขียวเมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวอันซีนที่โด่งดังระดับประเทศของจังหวัดอุบลราชธานี

วัดสิรินธรวรารามภูพร้าวตั้งอยู่ระหว่างอำเภอสิรินธรและอำเภอโขงเจียม ระยะทางจากตัวอำเภอประมาณ 20 กิโลเมตร อยู่ห่างจากด่านชายเเดนช่องเม็กประมาณ 5 กิโลเมตร

เดิมชื่อวัดภูพร้าว เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนเนินสูง บริเวณยอดเขามีพระอุโบสถสีปัดทอง ที่จำลองแบบมาจากวัดเชียงทอง แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว โดยการนำศิลปะมาประยุกต์เข้าด้วยกัน ระหว่างล้านนาเเละล้านช้าง งานตกเเต่งและบริเวณโดยรอบ จำลองคติทางพระพุทธศาสนา กำหนดให้เป็นป่าหิมพานต์

ประวัติความเป็นมา

เดิมพื้นที่แห่งนี้เป็นป่ามีความอุดมสมบูรณ์ แต่เนื่องจากเป็นหน้าผาสูง ไม่มีแหล่งน้ำ จึงไม่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ ในราวปี พ.ศ. 2497-2498 ครั้งเมื่อ พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปัญโญ จากฝั่งลาวจำปาสักเข้ามาเผยแผ่ธรรมะทางฝั่งไทย ได้มาพักปักกลดที่ภูพร้าว ท่านทรงเห็นว่าสถานที่แห่งนี้เหมาะแก่การบำเพ็ญจิตภาวนา จึงได้สร้างศาลาขึ้น 1 หลังและฝังศิลากำหนดเขตสีมาไว้

ต่อมาในราวปี พ.ศ. 2510 ทางราชการมีการออกสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมการก่อสร้างเขื่อนสิรินธร พระอาจารย์บุญมากได้มาขอบิณฑบาตสถานที่บนภูพร้าวแห่งนี้ไว้เพื่อเป็นวัด ทางอำเภอพิบูลมังสาหารจึงอนุญาตให้ใช้สถานที่ได้ โดยใช้ชื่อวัดว่า “วัดภูพร้าว” มีเนื้อที่ประมาณ 500 ไร่

ปี พ.ศ. 2539 ทางราชการมีการแบ่งเขตการปกครองใหม่ โดยตั้งอำเภอสิรินธรแยกออกจากอำเภอพิบูลมังสาหาร วัดภูพร้าวจึงเปลี่ยนชื่อเป็น “วัดสิรินธรวราราม” ต่อมาในปี พ.ศ.2547 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาชื่อว่า “วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว”

สถาปัตยกรรมอุโบสถ

ตัวอุโบสถของวัดภูพร้าวมีต้นแบบมาจากวัดเชียงทองของประเทศลาว แต่มีความกว้างมากกว่า 1 เท่าและมีความยาวมากกว่า 2 เท่า ไม่มีผนัง เสาแต่ละต้นลงลวดลายด้วยมือ โดยรอบนอกเป็นลายดอกบัวและสัตว์ทั้งหลายตามคติบัว 4 เหล่า ทางเข้าเป็นต้นสาละ เขยิบเข้ามาเป็นต้นมะขามป้อม ต้นสมอ และด้านในสุดเป็นต้นโพธิ์

ตรงกลางของพระอุโบสถ เป็นที่ตั้งของพระประธานที่มีผู้นำมาถวายวัด เดิมเป็นองค์พระพุทธชินราช แต่ภายหลังช่างคณากรได้ออกแบบใหม่โดยถอดรัศมีและพระเกตุมาลาออก แล้วแกะสลักไม้เป็นต้นโพธิ์ไปวางอยู่ด้านหลัง เบื้องบนติดด้วยแผ่นพระทอง แนวคิดของการออกแบบต้องการจำลองให้วัดเป็นเหมือนเขาพระสุเมรุ

บริเวณทางเข้ารอบๆพระอุโบสถ มีรูปปั้นของสัตว์ในป่าหิมพานต์ อันได้แก่ ไกรสรปักษา นกการเวก คชปักษา และคชสีห์

ต้นกัลปพฤกษ์เรืองแสง ไฮไลต์ที่ไม่ควรพลาด

ต้นกัลปพฤกษ์ด้านหลังอุโบสถที่ทำให้วัดสิรินธรวรารามภูพร้าวเป็นที่รู้จักไปทั่วนั้น เป็นฝีมือการออกแบบของช่างคณากร ปริญญาปุณโณ ผู้ลงมือติดโมเสกแต่ละชิ้นด้วยตัวเองและเป็นเจ้าของไอเดียใช้สารเรืองแสงที่เรียกว่า ฟอสเฟอร์ (Phosphor) ทาลงไปที่ต้นกัลปพฤกษ์ ทำให้ต้นไม้นี้ปรากฏสีเขียวเรืองแสงเมื่อยามค่ำคืน โดยมีแรงบันดาลใจมาจากต้นไม้แห่งชีวิตในภาพยนตร์เรื่องอวตาร

จุดชมวิวและเคล็ดลับการถ่ายภาพ

ด้วยพิกัดที่ตั้งของวัดที่อยู่บนเนินเขาสูง จึงทำให้เป็นจุดชมวิวและทัศนียภาพได้เป็นอย่างดี โดยบริเวณด้านหลังพระอุโบสถสามารถมองเห็นวิวได้ไกลจนถึงบริเวณด่านชายแดนช่องเม็ก ส่วนบริเวณด้านหน้าวัดก็เป็นจุดชมความสวยงามของพระอาทิตย์ตกในยามเย็นได้เช่นกัน

เมื่อความสว่างจากท้องฟ้าเริ่มลาลับสู่พลบค่ำ แสงสีอันสวยงามในบริเวณพระอุโบสถก็จะเริ่มปรากฏให้เห็น

แสงสีอันสวยงามในบริเวณพระอุโบสถ

ไฮไลท์ที่ไม่ควรพลาดเลยก็คือ การชมภาพเรืองแสงสีเขียวของต้นกัลปพฤกษ์ ซึ่งเป็นจิตรกรรมบริเวณด้านหลังของอุโบสถนั่นเอง

เคล็ดไม่ลับ: การถ่ายภาพที่สภาพแสงน้อยในตอนกลางคืน มีความจำเป็นจะต้องใช้ขาตั้งกล้องด้วยเสมอ มิฉะนั้นจะไม่สามารถเก็บภาพได้อย่างต้องการ..

\O.O/

หนองหาน ทะเลบัวแดงแห่งอุดรธานี

หนองหาน คือหนองน้ำกว้างใหญ่ในอำเภอกุมภวาปี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดอุดรธานี มีพื้นที่กว้างไกลสุดสายตากว่า 22,500 ไร่

ในช่วงประมาณเดือนธันวาคมจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี บัวแดงน้อยใหญ่จะโผล่พ้นน้ำและออกดอกสีเเดงอมชมพูบานสะพรั่งละลานตาไปทั่วเวิ้งน้ำ มีประชาชนเดินทางมาชมความงามของ “ทะเลบัวแดง” กันอย่างล้นหลาม จนกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว Unseen ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดอุดรมาจนทุกวันนี้

การเดินทางและช่วงเวลาที่เหมาะสม

จากตัวเมืองอุดรธานีถึงจุดบริการลงเรือเพื่อชมทะเลบัวแดงที่บึงหนองหาน ตำบลบ้านเดียม มีระยะทาง 40 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณ 50 นาที

ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการไปชมทะเลบัวแดงคือช่วงเช้าตรู่จนถึงเวลาประมาณ 11:00 น. อันเป็นช่วงเวลาที่ดอกบัวสายหรือบัวแดงจะบานชูช่อแตกกอเต็มบึง

เช่าเรือชมทะเลบัวแดง

เรือที่จะพาเราเที่ยวชมทะเลบัวแดง เป็นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนของชาวบ้านตำบลบ้านเดียม ค่าเช่าเรือสำหรับการเที่ยวชมระยะใกล้ๆ ราคา 100-300 บาท ส่วนระยะไกลราคา 150-500 บาท ใช้เวลาประมาณ 45 นาที-1 ชั่วโมงครึ่ง

ลักษณะเรือจะเป็นเรือไฟเบอร์ท้องแบน ติดเครื่องยนต์ มีหลังคากันแดด+ม่านบังแดด ที่นั่งผู้โดยสาร ตลอดจนเสื้อชูชีพให้บริการ ปลอดภัย-อุ่นใจได้

ล่องเรือสู่ทะเลบัวแดง

พอเรือแล่นออกไปได้สักพัก ก็เริ่มพบบัวแดงจนเป็นที่ตื่นเต้น แต่คนขับเรือบอกว่า.. ยังครับ.. เดี๋ยวยังมีอีกเยอะ ^^

ไกลออกมาอีกหน่อย ก็จะพบกับภาพของ “ทะเลบัวแดง” ที่สวยงามสมคำเล่าลือ

🌺☘️🌻🌸

สมชื่อ ทะเลบัวแดง 🌺☘️🌸

แล่นเรือไปตามบึงน้ำ ชื่นชมความงามและถ่ายรูปบัวแดงจนอิ่มใจ ก็กลับเข้าฝั่งเมื่อเเดดเริ่มแรงพอดี..

ทะเลบัวแดงแห่งบึงหนองหานกุมภวาปี และวิถีชาวบ้านอันเรียบง่าย เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดใจให้เราสัญญาว่าจะกลับมาเยือนความงามของที่นี่อีกครั้งในโอกาสหน้า…

\O.O/