Blog

  • ยลโฉมโปรตุเกส (1): เที่ยวทั่วเมืองปอร์โต (Porto)

    ปอร์โต (Porto)

    ปอร์โต (Porto) เมืองใหญ่อันดับสองของประเทศโปรตุเกส (รองจากลิสบอน) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโดรู (Douro) ทางตอนเหนือของประเทศ เป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางเก่าแก่ของยุโรป ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage Site) โดยยูเนสโกในปี ค.ศ.1996

    ทิวทัศน์เมืองปอร์โตจากที่สูง หลังคากระเบื้องสีส้มเรียงตามเนินเขา และแม่น้ำโดรูอยู่ด้านล่าง

    ปอร์โตเป็นเมืองท่าสำคัญและมีชื่อเสียง เนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันตกของมหาสมุทรแอตแลนติก จึงสามารถเดินเรือติดต่อกับประเทศต่างๆ ในทวีปยุโรป แอฟริกา อเมริกา ฯลฯ ได้อย่างสะดวก

    (คำว่า Porto มาจากคำว่า Port อันหมายถึงท่าเรือ) สินค้าส่งออกอันเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายของปอร์โตคือ เหล้าไวน์ (Port Wine) นอกจากนี้ ยังเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอีกด้วย

    การเดินทาง

    ปอร์โตอยู่ห่างจากกรุงลิสบอน เมืองหลวงของโปรตุเกสไปทางเหนือประมาณ 300 กิโลเมตร สามารถเดินทางด้วยรถไฟจากสถานี Lisboa Santa Apolonia โดยใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง รถไฟของโปรตุเกสทันสมัยและได้มาตรฐานดีทีเดียว

    สิ่งปลูกสร้างในเมืองปอร์โตส่วนใหญ่จะเป็นบ้านเรือนแบบเก่าที่มีรูปทรงและสีสันหลากหลาย หลังคากระเบื้องสีส้ม แต่เมื่อผสมผสานรวมๆ กันแล้วก็ทำให้เกิดความสวยงามได้อย่างลงตัว นอกจากนี้ศิลปะแบบโปรตุกีส ที่มีลวดลายและประดับตกแต่งโดยใช้กระเบื้องโมเสกสีฟ้าก็เป็นอีกจุดเด่นที่น่าสนใจ

    สถานที่ท่องเที่ยวในย่านเมืองเก่าส่วนใหญ่จะอยู่ไม่ไกลกัน สามารถเดินเท้าเที่ยวชมได้

    สถานีรถไฟ Sao Bento และโบสถ์เก่าแก่

    ศูนย์กลางเขตเมืองเก่าของเมืองปอร์โตอยู่ที่บริเวณ สถานีรถไฟ Sao Bento (ค.ศ.1916) ที่ผนังภายในห้องโถงของสถานีประดับตกแต่งด้วยภาพเขียนบนกระเบื้องโมเสกของศิลปิน Jorge Colaco

    Igreja de Santo António dos

    โบสถ์เก่าแก่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1657 ตั้งอยู่โดดเด่นที่หัวมุมถนนไม่ไกลจากสถานีรถไฟ Sao Bento

    Church of Saint Ildefonso

    โบสถ์ที่สวยงามอีกแห่ง อยู่บริเวณด้านหลังของสถานีรถไฟ Sao Bento

    พาหนะบริการสำหรับนักท่องเที่ยว มีทั้งรถไฟเล็กน่ารัก

    รถรางรุ่นโบราณ

    ตลอดจนรถบัส Hop-on Hop-off City Sightseeing

    และรถตุ๊กตุ๊กตกแต่งสวยงามสำหรับทัวร์ส่วนตัว

    จัตุรัส Praça da Liberdade

    จัตุรัส Praça da Liberdade ที่ถนน Aliados Avenue ล้อมรอบไปด้วยอาคารเก่าแก่ที่สวยงามหลายแห่ง มีอนุสาวรีย์ของ King Pedro IV ตั้งอยู่ ที่นี่มักจะถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดกิจกรรมสำคัญๆ ของเมืองอยู่เสมอ

    ที่ด้านเหนือของจัตุรัส เป็นที่ตั้งของ Porto City Hall (Câmara Municipal do Porto)

    จักรวรรดิแมคโดนัลด์ส หรือ Imperial McDonald’s เป็นร้านแมคฯ ที่ตั้งอยู่ในบริเวณจัตุรัส Liberdade Square เป็นจุดที่เห็นนักท่องเที่ยวหลายคนตามรอยมาเยี่ยมชม ^^

    Clérigos Church & Clérigos Tower

    Clérigos Church & Clérigos Tower เป็นโบสถ์สไตล์บาโรก มีแท่นบูชาทำจากหินอ่อน และหอระฆังสูง 75 เมตร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมืองปอร์โต สามารถขึ้นไปชมวิวบนหอคอยได้

    ร้านหนังสือ Livraria Lello

    ที่ถนน R. das Carmelitas ไม่ไกลจากโบสถ์และหอระฆัง มีร้านหนังสือชื่อ Livraria Lello ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในร้านหนังสือที่สวยงามที่สุดในโลกจากนิตยสาร หนังสือพิมพ์และสำนักข่าวชั้นนำของโลก เช่น The Guardian (2008), Lonely Planet (2012), Time Magazine (2015) และ The Telegraph (2017) ในแต่ละวันจะเห็นนักท่องเที่ยวจำนวนมากมายืนต่อแถวกันยาวเพื่อที่จะรอเข้าชมและถ่ายรูป

    ร้านหนังสือ Livraria Lello แห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1906 โดยพี่น้อง José and António Lello เมื่อเดินเข้าไปภายใน จะพบกับบันไดไม้วน 2 ชั้นที่ตั้งเด่นอยู่กลางห้องโถง พื้นบันไดสีแดงสดตัดกับสีน้ำตาลเข้มของราวบันได พื้นห้อง ตู้และชั้นวางหนังสือไม้ ทำให้บรรยากาศภายในดูขลังและสง่างาม ว่ากันว่าร้านหนังสือแห่งนี้ เป็นร้านหนังสือที่ เจ.เค.โรว์ลิง (J.K. Rowling) นักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษ แวะเวียนมาบ่อยครั้งเมื่อสมัยเป็นครูสอนภาษาอังกฤษอยู่ที่เมืองปอร์โตนี้ และเป็นหนึ่งในสถานที่ที่สร้างแรงบันดาลใจให้แก่เธอในการเขียนนวนิยายแฟนตาซีเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์ (Harry Potter) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างล้นหลามและประสบความสำเร็จเป็นที่รู้จักทั่วโลก

    ผู้เข้าเยี่ยมชมจะต้องเสียค่าเข้าชมคนละ 5 ยูโร โดยสามารถนำตั๋วเข้าชมเป็นส่วนลดในการซื้อหนังสือในร้านได้

    ที่จัตุรัส Rua do Carmo ไม่ไกลจากร้านหนังสือ Livraria Lello มีโบสถ์แฝด Igreja dos carmelitas (ซ้าย) และ Igreja do Carmo (ขวา) โดยพื้นที่แคบๆ ในระหว่างโบสถ์สองแห่งนี้ มีบ้านของผู้ดูแลในอดีต (Casa Escondida) ที่สร้างขึ้นโดยมีความกว้างของบ้านเพียงเมตรเศษๆ เท่านั้น (ถูกจัดให้เป็นบ้านที่แคบที่สุดในโลก ^^)

    ตอนต่อไป: ปอร์โต (Porto) – ประเทศโปรตุเกส (2/2)

  • เวียดนามอีกครั้ง (3): One Day Trip ฮานอย – อ่าวฮาลองเบย์ (Ha Long Bay)

    ฮาลองเบย์ อ่าวแห่งมังกรผู้ดำดิ่ง

    ฮาลองเบย์ (Ha Long Bay) สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่มีชื่อเสียงก้องโลกของเวียดนาม ตั้งอยู่ห่างจากกรุงฮานอยไปทางตะวันออกประมาณ 170 กิโลเมตร ความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติบวกกับความสวยงามของฮาลองเบย์ได้เป็นที่รู้จักของนักเดินทางจากทั่วโลก และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก UNESCO World Heritage Site ในปี ค.ศ.1994

    พระอาทิตย์ตกเหนืออ่าวฮาลอง เกาะหินปูนเป็นเงาดำ และเรือล่องอ่าวบนผืนน้ำสีส้ม

    สำหรับคนท้องถิ่น ฮาลองเบย์ถูกขนานนามเป็น “อ่าวแห่งมังกรผู้ดำดิ่ง” โดยมีเรื่องเล่าสืบทอดกันมาตามตำนานพื้นบ้านว่า ในอดีตนานมาแล้ว ระหว่างที่ชาวเวียดนามกำลังต่อสู้กับกองทัพชาวจีนผู้รุกราน เทพเจ้าได้ส่งกองทัพมังกรลงมาช่วยปกป้องแผ่นดินเวียดนาม มังกรเหล่านี้ได้ดำดิ่งลงสู่ท้องทะเลบริเวณที่เป็นอ่าวหะล็อง (ฮาลอง) ในปัจจุบัน ทำให้มีอัญมณีและหยกพุ่งกระเด็นออกมา อัญมณีเหล่านี้ได้กลายเป็นเกาะแก่งน้อยใหญ่กระจายอยู่ทั่วอ่าว เป็นเกราะป้องกันผู้รุกราน ทำให้ชาวเวียดนามปกป้องแผ่นดินของพวกเขาได้สำเร็จและก่อตั้งประเทศซึ่งต่อมาก็คือเวียดนามในปัจจุบัน

    เลือกแพ็คเกจทัวร์และเดินทางสู่ Tuan Chau Port

    วิธีเดินทางไปเที่ยวฮาลองเบย์ที่นิยมและสะดวกที่สุดวิธีหนึ่ง คือการซื้อแพ็คเกจทัวร์จากร้านบริการท่องเที่ยวซึ่งมีอยู่มากมายในกรุงฮานอย โดยเฉพาะในเขต Old Quarter มีโปรแกรมให้เลือกมากมาย ทั้งแบบเดย์ทริปและค้างคืน ในระดับราคาที่หลากหลาย แพ็คเกจทัวร์เหล่านี้จะรวมค่าโดยสารรถยนต์ไป-กลับจากกรุงฮานอย ค่าล่องเรือเที่ยวชมอ่าว ตลอดจนอาหารกลางวัน-เครื่องดื่มต่างๆ บนเรือไว้หมดแล้ว นับว่าสะดวกสบายมาก

    หลังจากเดินสำรวจมาหลายร้าน เราได้ตกลงซื้อ Ha Long Bay Luxury Package Tours จากร้าน Sinh Cafe Travel ในย่าน Old Quarter

    พนักงานขายของร้านนี้เป็นกันเองและให้คำปรึกษา-ข้อมูลแก่เราเป็นอย่างดี โดยอธิบายว่าแพ็คเกจทัวร์ฮาลองเบย์มีระดับราคาแตกต่างกัน 3 ระดับ ได้แก่ Standard, Luxury และ Premium ขึ้นอยู่กับคุณภาพของรถยนต์พาหนะ, เรือท่องเที่ยวชมอ่าว, อาหารกลางวัน ฯลฯ ตลอดจนระยะเวลาและโปรแกรมในการล่องเรือชมอ่าว ซึ่งมีตั้งแต่ 3-6 ชั่วโมง การเปรียบเทียบโดยพิจารณาแต่เพียงราคาอย่างเดียวจึงอาจไม่เพียงพอ

    Kathy Bao Ngoc – พนักงานขายประจำร้านที่มีอัธยาศัยและให้บริการดีมาก

    ที่ร้านนี้มีข้อมูลรายละเอียดของทัวร์ทั้งสามแบบให้เราได้ศึกษาพิจารณาอย่างเต็มที่ก่อนการตัดสินใจ สำหรับคนที่กำลังมองหาร้านที่ไว้ใจได้และให้บริการดีๆ ขอแนะนำร้านนี้เลยครับ..

    เดินทางสู่ฮาลอง

    เช้าวันเดินทาง รถโดยสาร (ชัตเติลบัสขนาดเล็ก) เริ่มตระเวณรับลูกทัวร์ตามจุดต่างๆ ตั้งแต่เวลาแปดโมงเช้า ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะพักอยู่ในบริเวณ Old Quarter (ย่านทะเลสาบ Hoan Kiem) ถือว่าเป็นการได้เที่ยวชมกิจกรรมและชีวิตยามเช้าของคนที่นี่ไปในตัว

    เพื่อนร่วมทริปในรถของเราเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติทั้งหมด มีเยอรมัน อเมริกัน อังกฤษ เกาหลี ญี่ปุ่น ฯลฯ ประมาณเก้าโมงเช้าก็เริ่มออกเดินทางจากฮานอย โดยมีไกด์ประจำรถคอยให้ข้อมูลต่างๆ เป็นระยะ

    Tuan Chau Port

    ใช้เวลาเดินทางประมาณสามชั่วโมง ก็ถึง Tuan Chau Port

    ที่นี่เป็นท่าเรือขนาดใหญ่ เป็นศูนย์กลางการเดินทางในการขึ้น-ลงเรือเพื่อเที่ยวชมฮาลองเบย์โดยเฉพาะ มีเรือท่องเที่ยวขนาดต่างๆ จอดอยู่เรียงราย อาคารผู้โดยสารขนาดใหญ่ มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

    ล่องเรือชมอ่าวฮาลองเบย์

    เรือของกรุ๊ปเราเป็นเรือแบบสองชั้นขนาดใหญ่ มีสภาพใหม่ ดาดฟ้าเรือปูหญ้าเทียมสวยงาม หลังจากเคลื่อนออกจากท่าเรือ ก็เริ่มต้นด้วยบริการอาหารกลางวันเป็นอย่างแรก

    หลังจากมื้ออาหาร ก็ถึงเวลาขึ้นไปพักผ่อน ชมวิวทิวทัศน์กันที่ดาดฟ้าเรือซึ่งแล่นไปเรื่อยๆ

    เรือเเล่นผ่านเกาะแก่งต่างๆ รูปร่างแปลกตาสวยงาม ได้บรรยากาศที่ดีทีเดียว

    ฮาลองเบย์เป็นอ่าวที่มีภูมิทัศน์สวยงามตระการตา ประกอบด้วยเกาะหินปูนใหญ่น้อยหลากหลายขนาดและรูปทรงจำนวน 1,969 เกาะ ตั้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บนผืนน้ำทะเลสีฟ้ามรกตใส ครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,500 ตารางกิโลเมตร

    นอกจากในบางเกาะยังมีถ้ำน้อยใหญ่ ที่สามารถขึ้นไปเที่ยวชมได้อีกด้วย

    เกาะที่มีรูปร่างคล้ายกับไก่สองตัวหันหน้าเข้าหากัน



    ถ้ำ Hang Sung Sot

    จุดแรกที่เรือจอดให้ขึ้นไปเที่ยวคือ ถ้ำ Hang Sung Sot ที่นี่เป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่มีโถงกว้างขวาง ได้รับการพัฒนาเป็นอย่างดี ตั้งแต่ท่าเทียบเรือ ทางเดิน บันได แสงสว่าง ฯลฯ

    ภายในถ้ำมีหินงอกหินย้อยสวยงาม แต่ต้องแลกกับการเดินขึ้นในความสูง ความชัน และระยะทางพอประมาณ แต่คุ้มค่าเหนื่อยแน่นอน

    จุดชมวิวสุดสวยบริเวณชานพักในระหว่างทางเดินเข้าสู่ถ้ำ

    บรรยากาศภายในถ้ำ มีขนาดใหญ่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย




    ถ้ำ Hang Luon ลากูนกลางเขาหินปูน

    จุดแวะถัดไปคือ ถ้ำ Hang Luon ความจริงเรียกว่าถ้ำก็คงไม่ถูกนัก เนื่องจากมันเป็นลากูนที่ถูกล้อมรอบไปด้วยเขา การเข้าถึงต้องพายเรือคายัคหรือนั่งเรือโดยสาร (Bamboo Boat) ลอดเข้าไปด้านใน คล้ายๆ กับถ้ำลอดที่อ่าวพังงา

    สำหรับคนที่ไม่ได้ซื้อแพ็คเกจทัวร์มาก็สามารถเช่าเรือคายัคพายเล่นเองได้ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอีกแห่งหนึ่งของฮาลองเบย์




    เกาะ Ti Top จุดชมวิวมุมสูงสุดฮิต

    จุดสุดท้ายที่แวะคือ เกาะ Ti Top ที่นี่เป็นเกาะขนาดเล็กกระทัดรัด แต่มีจุดเด่นคือมีหาดทรายที่สวยงาม กว้างขวาง สามารถเล่นน้ำได้ นอกจากนี้ยังมีจุดชมวิวบนยอดเขาที่มองเห็นทัศนียภาพมุมสูงของอ่าวฮาลองเบย์ได้อย่างสวยงาม

    เกาะนี้มีชื่อดั้งเดิมว่า Cat Nang Island ในปี 1962 โฮจิมินห์-นายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ได้มาเที่ยวชมเกาะนี้พร้อมกับนักบินอวกาศของโซเวียตชื่อ Gherman Titov เพื่อเป็นอนุสรณ์มิตรภาพระหว่างเวียดนามและสหภาพโซเวียต จึงได้เปลี่ยนชื่อเกาะเป็น Ti Top Island นอกจากนี้คำพ้องเสียงชื่อ ติตอฟ ยังมีความหมายว่า ฮีโร่ บางครั้งคนจึงเรียกเกาะนี้ว่า เกาะฮีโร่ อีกด้วย

    บริเวณริมชายหาดบนเกาะ มีรูปปั้นที่ระลึกของ Titov ที่มีน้ำหนัก 26 ตันและสูง 6 เมตรตั้งอยู่



    หากร่างกายแข็งแรงพอ แนะนำให้เดินขึ้นไปยังจุดชมวิวบนยอดเขา ภาพทิวทัศน์อันสวยงามของฮาลองเบย์ที่เราเห็นตามสื่อออนไลน์ต่างๆ ส่วนใหญ่ก็จะถ่ายจากจุดชมวิวแห่งนี้







    ได้เวลาเย็นย่ำ เรือของเราก็ออกเดินทางสู่ท่าเทียบเรือ Tuan Chau Port

    จบการเดินทางอันประทับใจของอ่าวฮาลองเบย์ พร้อมกันกับแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้า

    \O.O/

  • เวียดนามอีกครั้ง (2): บันทึกการเดินทางสู่ ซาปา – ฟานซิปัน

    เวียดนามอีกครั้ง (2): บันทึกการเดินทางสู่ ซาปา – ฟานซิปัน

    ห้าปีให้หลังกับการกลับมาเยือนซาปาอีกครั้ง ด้วยจุดมุ่งหมายในการขึ้นไปพิชิตยอดเขาฟานซิปัน หลังจากพลาดโอกาสไปในครั้งก่อนเนื่องจากสภาพอากาศที่ไม่ดี

    คราวนี้เรายังคงเลือกใช้บริการรถทัวร์ Sapa Express ในการเดินทางเช่นเดิม ปัจจุบันออฟฟิศที่อยู่บนถนน Nguyễn Hữu Huân เมื่อห้าปีก่อนได้ย้ายไปอยู่ที่ พิกัดใหม่ (เลยไปอีกประมาณ 2 บล็อกถนนแต่ไม่ไกลจากที่เดิมมากนัก)

    หน้าสำนักงาน Sapa Express ป้ายสีเขียวขนาดใหญ่ มีพนักงานและนักท่องเที่ยวยืนอยู่หน้าร้าน มอเตอร์ไซค์จอดอยู่ด้านหน้า

    บทความจากทริปเดินทางคราวที่แล้ว:

    การเดินทางสู่ซาปาด้วยรถบัส Sapa Express

    สู่อ้อมกอดธรรมชาติ – ขุนเขาและนาข้าวที่ซาปา

    Sapa Express Bus สู่ซาปา


    บนถนนระหว่างลาวไก-ซาปา มีการก่อสร้างสะพานข้ามหุบเขาของโครงการทางหลวงเชื่อม โหน่ยบ่าย-หล่าวกาย กับซาปา คาดว่าคงทำให้การเดินทางสู่ซาปาในอนาคตอันใกล้คงจะสะดวกสบายขึ้น

    ใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมงจากฮานอย เราก็เดินทางถึงซาปาในเวลาประมาณบ่ายโมง

    ที่ตั้งเดิมของออฟฟิศ (และจุดขึ้นรถ-ลงรถ) Sapa Express ในครั้งก่อน ปัจจุบันกลายเป็นที่ตั้งของ Sun Plaza ไปแล้ว ส่วนที่ตั้งใหม่ในปัจจุบันได้ย้ายไปอยู่บริเวณทะเลสาบซาปา (พิกัดใหม่)

    ที่พัก Phuong Nam Hotel

    ครั้งนี้เราพักที่ Phuong Nam Hotel เป็นโรงแรมเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ในทำเลใจกลางเมือง ไม่ไกลจาก Sun Plaza และ Sapa Square ลานเอนกประสงค์หน้าโบสถ์ Notre Dame Cathedral

    ห้องพักของเราเป็นห้องหัวมุมที่สามารถมองเห็นวิวได้ดี ราคาต่อคืนไม่แพง มีร้านอาหารและร้านสะดวกซื้อตั้งอยู่ในละแวกใกล้เคียงกับโรงแรมด้วย นับว่าสะดวกสบายดี

    ห้องอาหารมาตรฐาน

    บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม สามารถมองเห็นวิวของเมืองซาปา และ Sun Plaza ที่ตั้งอยู่ห่างไปไม่ไกลได้

    ซาปาวันนี้

    บรรยากาศของตัวเมืองและผู้คนที่ซาปาในวันนี้ยังคงดูไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อห้าปีก่อนเท่าใดนัก ยกเว้นอาคารที่ผุดขึ้นมาใหม่อย่าง Sun Plaza

    และรถโดยสารรับจ้างแบบใช้ไฟฟ้า (รถกอล์ฟ) ที่มีให้เห็นอยู่เกลื่อนเมือง

    บริเวณ Sapa Square บรรยากาศยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก

    Sun Plaza

    Sun Plaza น่าจะเรียกได้ว่าเป็นอาคารที่ทันสมัยและใหญ่โตที่สุดของซาปาในปัจจุบัน เป็นธุรกิจในเครือของ Sun Group

    Hotel de la Coupole Sapa – MGallery Collection

    อีกด้านหนึ่งของ Sun Plaza (และเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่) เป็นที่ตั้งของโรงแรมหรูหราห้าดาวในเครือ Accor ชื่อ de la Coupole – MGallery Hotel

    ด้านปลายสุดของ Sun Plaza เป็นที่ตั้งของ สถานีรถราง (Funicular) Muong Hoa Station ซึ่งวิ่งไปเชื่อมกับ สถานีกระเช้าไฟฟ้า (Cable Car) Hoang Lien Station ที่ขึ้นไปยังยอดเขาฟานซิปัน

    การเดินทางสู่ยอดเขาฟานซีปัน

    ปัจจุบันการเดินทางขึ้นสู่ยอดเขาฟานซีปันสามารถทำได้อย่างสะดวกง่ายดาย ด้วยระบบเคเบิลคาร์ ซันเวิลด์ ฟานซีปัน เลเจนด์ (Sun World Fansipan Legend) ซึ่งเป็นโปรเจกต์ที่พัฒนาและลงทุนโดย Sun Group แห่งประเทศเวียดนาม

    ด้วยการปรับปรุงระบบกระเช้า อาคารสถานที่ และสร้างรถรางเชื่อมตรงจากใจกลางซาปาไปสถานีกระเช้า แทนที่จะต้องเดินทางออกนอกเมืองหลายกิโลเมตรเหมือนในอดีต การเดินทางพิชิตยอดฟานซีปันจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สะดวกสบายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

    Photo Credit: KKday.com

    ขั้นตอนการเดินทางในปัจจุบัน

    ‌จุดเริ่มต้นที่ Sun Plaza ใจกลางเมืองซาปา‌:

    1. นั่งรถราง (Funicular) ไปยังสถานีเคเบิลคาร์ จากสถานี Muong Hoa ระยะทาง 2 กิโลเมตร ใช้เวลา 5-7 นาที
    2. ‌นั่งเคเบิลคาร์ขึ้นสู่ยอดเขา‌:ตู้เคเบิลคาร์หนึ่งใบสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 30 คน ใช้เวลาเดินทางประมาณ 15 นาที เราจะได้ชมทิวทัศน์หุบเขา Muong Hoa และป่าดงดิบสีเขียวตลอดเส้นทาง
    3. ‌ที่สถานีกลางทางใกล้ยอดเขา‌:สามารถเลือก เดินขึ้นบันได ประมาณ 600 ขั้นไปยังจุดสูงสุด หรือ นั่งรถรางไฟฟ้า (Funicular) ขึ้นไปอีก เพื่อประหยัดพลังกาย

    รถรางสู่สถานีกระเช้าไฟฟ้า Fansipan

    จุดขึ้นรถรางในเมืองซาปา ตั้งอยู่ที่ปลายด้านในสุดของตึก Sun Plaza

    ตู้ขบวนรถรางมีขนาดใหญ่โตกว้างขวาง จุผู้โดยสารได้มากถึง 200 คน

    รถรางจะแล่นออกจากตัวเมืองซาปาไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้

    ผ่านบริเวณท้องทุ่งนาขั้นบันได และหมู่บ้านกั๊ตกั๊ต

    มองเห็นวิวสวยงามตลอดเส้นทาง


    ใช้เวลาไม่นาน รถรางก็จะไปถึง สถานีกระเช้าไฟฟ้า Fansipan Cable Car (Hoang Lien Station)

    สถานีกระเช้าไฟฟ้า Fansipan Cable Car (Hoang Lien Station) ซึ่งได้รับการพัฒนาให้เป็นจุดแวะพักและท่องเที่ยว ก่อนที่จะโดยสารกระเช้าไฟฟ้าเพื่อต่อขึ้นไปยังยอดเขาฟานซีปัน (หรืออาจจะแวะเที่ยวชมตอนช่วงขากลับลงมาจากยอดเขาก็ได้)


    อาคารในส่วนที่เป็นสถานีรถราง


    ภัตตาคารอาหารกลางวันแบบบุฟเฟ่ต์ก็มีให้บริการ

    ขึ้นบันไดเลื่อนนี้เพื่อออกไปยังภายนอกอาคาร

    Sun World Fansipan Legend

    ข้างนอกมีจุดชมวิวและวัดจีนอันสวยงาม

    นอกจากนี้ยังมีสวนดอกไม้ และตลาดขายของที่ระลึกของชาวเขาพื้นเมือง ฯลฯ

    มีลานจอดรถขนาดใหญ่ สำหรับรองรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังสถานีกระเช้าไฟฟ้าแห่งนี้โดยทางรถยนต์

    กลับเข้ามายังอาคาร เพื่อเดินต่อไปยังสถานีกระเช้าไฟฟ้า ระหว่างทางมีการจัดแสดงแกลเลอรีภาพถ่ายสวยๆ ของฟานซีปันในฤดูต่างๆ ที่ชนะการประกวดให้ชมด้วย

    กระเช้าไฟฟ้าสู่ยอดเขาฟานซิปัน

    จุดเช็คอินเพื่อขึ้นกระเช้าไฟฟ้ามีขนาดกว้างขวาง สามารถรองรับนักท่องเที่ยวได้เป็นจำนวนมาก

    กระเช้าโดยสารมีขนาดใหญ่ กว้างขวาง และทันสมัย

    วิวจากในกระเช้า มองเห็นหมู่บ้านและนาข้าวแบบขั้นบันไดอยู่เบื้องล่างอย่างสวยงาม

    กระเช้าไฟฟ้าของเรา กำลังจะเดินทางทะลุเมฆหมอกสูงขึ้นไปอีก 😃

    สถานีปลายทางของกระเช้าไฟฟ้า เป็นโถงอาคารขนาดใหญ่ มีร้านอาหารที่มีลักษณะเป็นฟู้ดคอร์ท จุดนัดพบ-นั่งพัก ห้องน้ำ และร้านขายของที่ระลึกตั้งอยู่


    ที่นี่ยังไม่ใช่จุดหมายปลายทาง แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการพิชิตยอดเขาฟานซิปันเท่านั้น..

    ยอดเขาฟานซีปัน (Phan Xi Păng)

    ตั้งอยู่ในเทือกเขา Hoang Lien Son ยอดเขาฟานซีปันได้รับฉายาว่า “หลังคาแห่งอินโดจีน” (Roof of Indochina) ด้วยความสูง 3,143 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (ความสูงนับจากฐาน 1,613 เมตร) นับว่าเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของสามประเทศในคาบสมุทรอินโดจีน ได้แก่ เวียดนาม ลาว และกัมพูชา

    เดินไปที่ประตูทางออกด้านหลังของอาคารสถานีกระเช้าไฟฟ้า แล้วขึ้นบันไดไปอีกเล็กน้อย การเที่ยวชม (กึ่งผจญภัยเล็กๆ) เพื่อมุ่งสู่ยอดเขาฟานซีปันจะเริ่มต้นนับจากจุดนี้..

    Sun Group ได้ออกแบบและก่อสร้างศาสนสถานและปฏิมากรรมต่างๆ บนเส้นทางที่จะนำเราไปสู่ยอดเขาฟานซีปัน พร้อมกับสิ่งอำนวยความสะดวกให้อย่างครบครัน เช่นทางเดินปูหิน, บันได หรือแม้แต่รถรางที่จะพาเราเพื่อขึ้นไปสู่ยอดเขาในช่วงสุดท้าย (กรณีที่เดินไม่ไหวเนื่องจากความชัน) เรายอมรับว่าประสบการณ์และสิ่งที่ได้พบเห็นในการมาเที่ยวชมครั้งนี้ มันดีกว่าที่เราคาดหวังไว้ในใจมาก

    เส้นทางเดินสู่ยอดเขาฟานซีปัน จะพาเราผ่านสถานที่ต่างๆ เริ่มต้นจาก..

    The Enlightenment Path of Thanh Van

    ซุ้มประตูที่เปรียบเสมือนทางเข้าสู่พื้นที่แห่งจิตวิญญาณ ประกอบด้วยเสาหินอ่อนสี่ต้น โดยได้รับแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมทางพุทธศาสนาของราชวงศ์ลี๊ (Ly Dynasty) ในอดีต

    Thanh Van Dac Lo เปรียบได้กับ “ประตูสวรรค์” เพราะเมื่อยืนอยู่ที่นี่ เราจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกว่าสวรรค์และโลกหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวนั้นเป็นอย่างไร เพราะตลอดทางเดินรอบพื้นที่นี้ เราสามารถมองออกไปเห็นภูเขาสูงตระหง่านทั้งสี่ทิศที่ล้อมรอบด้วยหมอกเมฆ มีความรู้สึกโปร่งโล่ง และสดชื่นกับอากาศที่บริสุทธิ์ เสมือนบ่งบอกว่าคุณกำลังย่างเท้าเข้ามาสู่ทางแยกของฟ้าและดิน

    ในวันที่อากาศสดใส จะเป็นวันที่เที่ยวฟานซิปันได้ดีที่สุด เพราะสามารถมองเห็นทัศนียภาพที่สวยงามได้กว้างไกล แต่เนื่องจากตั้งอยู่บนที่สูง บ่อยครั้งจึงอาจจะพบกับลมแรงและเมฆหมอกที่ปกคลุมได้ แม้ว่าตอนออกจากเมืองซาปาด้านล่างอากาศจะยังคงมีแดดจ้าสดใส (อย่างเช่นเราในครั้งนี้) แต่ก็ถือว่าเป็นความสวยงามในอีกบรรยากาศหนึ่ง 😫

    Bich Van Zen Monastery

    อาราม Bich Van Zen ที่นี่คือจุดหมายปลายทางแห่งแรกของสถานที่ทางจิตวิญญาณบนฟานซิปัน สถานที่นี้เป็นองค์ประกอบที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมทางพุทธศาสนาของราชวงศ์ทราน (Tran Dynasty)

    วัดนี้ขนาบข้างอย่างสมมาตรด้วย วัด Saint Tran Hung Dao และ วัด Three Holy Mothers ซึ่งหลังคาและลวดลายตกแต่งได้รับอิทธิพลอย่างชัดเจนจากแก่นแท้ของราชวงศ์ Tran

    Grand Belfry

    หอระฆัง Grand Belfry มีห้าชั้น สูง 32.8 เมตร แต่ละชั้นของ Grand Belfry มีระฆังทองสัมฤทธิ์ซึ่งหล่อขึ้นตามแบบฉบับดั้งเดิมในสมัยราชวงศ์ Tran ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 13 และ 14

    Funicular to the Fansipan

    ในช่วงสุดท้ายของเส้นทางสู่ยอดเขาฟานซิปัน ต้องเดินขึ้นบันไดซึ่งค่อนข้างชันอีกเป็นระยะทางพอสมควร แต่มีอีกหนึ่งทางเลือกคือใช้บริการรถรางไฟฟ้า (Funicular) แทน

    เส้นทางของรถรางไฟฟ้านี้คดเคี้ยวเป็นรูปโค้งและผ่านอุโมงค์ใกล้กับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ แล้วไปสุดทางที่สถานียอดเขา


    ออกจากสถานีรถรางบนยอดเขา เดินขึ้นบันไดอีกเล็กน้อยก็จะถึงจุดสูงสุดของฟานซิปัน

    Fansipan Summit

    จุดที่เป็นยอดเขาสูงสุดของฟานซิปัน นอกจากจะมีหลักหมุดแสดงความสูง และเสาธงชาติของเวียดนามแล้ว ยังมีการสร้างเป็นพื้นยกสูง (แพลตฟอร์ม) สำหรับรองรับนักท่องเที่ยวในการถ่ายรูปและชมวิวอีกด้วย

    สำหรับขาลง ก็มีสองทางเลือกอีกเช่นกัน คือโดยสารรถรางไฟฟ้าเหมือนตอนขาขึ้นมา แต่วิธีที่นิยมกันก็คือเดินตามบันไดลงมาเรื่อยๆ (เป็นคนละทางกับขาขึ้น) โดยจะผ่านจุดท่องเที่ยวอีกหลายแห่ง ซึ่งถ้าเราโดยสารรถรางไฟฟ้าลงมา จะพลาดโอกาสในการเที่ยวชมสถานที่เหล่านั้นไปอย่างน่าเสียดาย

    Bao An Zen Monastery และเจดีย์ Trinh

    อาราม Bao An Zen และเจดีย์ 11 ชั้น Trinh



    รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม (Guanyin Statue)

    รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม เป็นรูปปั้นที่หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ สูง 12 เมตร หนัก 18 ตัน ดวงตาจับจ้องไปทางทิศตะวันออก มือขวาถือกิ่งวิลโลว์และแจกันศักดิ์สิทธิ์ในมือซ้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเมตตาและความกรุณา

    กดฝ่ามือของเราเข้าด้วยกันเพื่ออธิษฐานต่อหน้ารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมซึ่งเป็นประธานอยู่เหนือหินยักษ์ ทอดสายตาไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง ผู้เยี่ยมชมจะรู้สึกผ่อนคลายและสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์

    เส้นทางอรหันต์ (Alahat Path)

    เส้นทางอรหันต์ (Alahat Path) อยู่ถัดจากรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม เป็นทางเดินปูด้วยหินที่ทอดยาว 800 เมตรเลาะไปตามไหล่เขา มีจุดแวะพักชมวิว (เสียดายที่วันนี้สภาพอากาศไม่เป็นใจกับเรา)

    ตามรายทางมีรูปปั้นพระอรหันต์สำริด 18 องค์ในอิริยาบถและสีหน้าที่แตกต่างกัน รูปปั้นเหล่านี้สูง 2.5 ม. และหนักระหว่าง 500 ถึง 600 กก.

    นอกจากนี้ตลอดเส้นทางจะถูกประดับประดาไปด้วยพรรณไม้ชวนชมหลากสีสันตลอดทาง ซึ่งบางต้นอาจอยู่รอดมาแล้วหลายศตวรรษ กลางเดือนธันวาคมถึงปลายเดือนมิถุนายน ดอกอะเซเลียจะบานสะพรั่งสร้างสีสันให้ตลอดเส้นทาง

    พระพุทธรูปองค์ใหญ่ (The Great Buddha Statue)

    พระพุทธรูปองค์ใหญ่ เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ในท่าประทับนั่ง สูง 21.5 เมตรหล่อด้วยทองแดงกว่า 50 ตัน โครงสร้างมี 3 ชั้น ชั้นบนเป็นพระพุทธรูปทองแดงองค์ใหญ่อยู่บนแท่นดอกบัวสูง 8 ม. ชั้นสองเป็นห้องบรรยายและชั้นล่างจะเป็นที่สำหรับผู้เข้าชมเพื่อดื่มชาและอาหารมังสวิรัติ หรือกิจกรรมอื่นๆ

    เส้นทางของรถรางไฟฟ้าจะผ่านมาข้างๆ พระพุทธรูปองค์ใหญ่นี้ ก่อนที่จะไปสิ้นสุดที่สถานีบนยอดเขา

    น้ำตก 9 ชั้น (9-storey Waterfall)

    จากพระพุทธรูปองค์ใหญ่ เป็นน้ำตก 9 ชั้น สูง 30 เมตร ด้านหน้ามีเสาจารึกพระไตรปิฎก ขนาบข้างด้วยบันไดหิน 150 ขั้นที่จะนำเราลงมาบรรจบกับบริเวณสถานีรถรางด้านล่าง


    คลิปวิดีโอ: Fansipan Legend 4K

    Video Credit: vietnamnomad.com

    วันนั้นเราก็โชคไม่ค่อยดี สภาพอากาศบนยอดฟานซีปันเต็มไปด้วยหมอกหนาและฝนละออง ประสบการณ์บนยอดฟานซีปันจึงไม่สดใสสวยงามอย่างที่วาดฝันไว้ก่อนออกเดินทาง นี่ก็คือสัจธรรมของการเดินทางที่ทุกคนต้องเคยพบเจอ แต่ในความไม่สมบูรณ์แบบนี้เอง ก็กลายเป็นความทรงจำพิเศษที่เราจะจดจำได้นานกว่าเช่นกัน 😎

    \O.O/

  • เวียดนามอีกครั้ง (1): ฮานอยวันนี้ – รถไฟฟ้ามาแล้ว

    เวียดนามอีกครั้ง (1): ฮานอยวันนี้ – รถไฟฟ้ามาแล้ว

    กลับมาเยือนฮานอยอีกครั้ง

    หลังจากการมาเที่ยวเมืองฮานอยครั้งแรกในปี 2517 ห้าปีผ่านไปเรามีโอกาสกลับมาเยือนที่นี่อีกครั้ง สภาพของบ้านเมือง วิถีชีวิตผู้คน และสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ พบว่ายังคงดูเหมือนเดิม ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงไปมากนัก นักท่องเที่ยวเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งจากการเปิดประเทศภายหลังการระบาดของโรคโควิดที่เริ่มคลี่คลายลง

    ในทริปนี้เราใช้เวลาตระเวณเยี่ยมสถานที่ต่างๆ ที่เคยมาเที่ยวเมื่อครั้งก่อนเป็นการทบทวนความทรงจำ ก่อนจะปิดท้ายด้วยการไปสำรวจและทดลองใช้บริการรถไฟฟ้าสายแรกของเมืองฮานอยที่เพิ่งเปิดให้บริการมาได้ไม่นาน แล้วออกไปเที่ยว ฮาลองเบย์ และ ซาปา อันเป็นจุดหมายปลายทางหลักของทริปนี้

    หมายเหตุ 1: ในช่วงเเรกของบทความนี้อาจเหมือนเป็นการทบทวน-อัพเดทภาพถ่ายของแลนด์มาร์คเดิม หลังจากที่ผ่านไปห้าปีแล้วมากกว่านะครับ 😁

    ส่วนข้อมูลและเนื้อหา สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ที่: บันทึกการเดินทาง – เวียดนามครั้งแรก

    เขต Old Quarter ย่านทะเลสาบ Hoan Kiem

    หอเต่า (Tháp Rùa) บนเกาะเล็กกลางทะเลสาบฮวานเกี๊ยม ฮานอย มีอาคารเมืองเป็นฉากหลังสะท้อนเงาบนผิวน้ำ

    —

    วัดหง็อกเซินและตำนานของทะเลสาบคืนดาบ

    —

    โบสถ์เซนต์โจเซฟ St. Joseph Cathedral

    ฮานอยโอเปร่าเฮ้าส์ Hanoi Opera House

    —

    —

    อาคาร Hanoi Stock Exchange

    Kem Trang Tien – ร้านไอศกรีมเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมายาวนานกว่า 60 ปี ยังคงเปิดบริการ แถมยังได้ปรับปรุงร้านจนสวยงาม ทันสมัย

    —

    —

    พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เวียดนาม

    พิพิธภัณฑ์และสุสานโฮจิมินห์

    —

    National Assembly Building หรืออาคารรัฐสภาของเวียดนาม อยู่ฝั่งตรงข้ามกับสุสานโฮจิมินห์

    เจดีย์เตริ่นกว็อก Tran Quoc Pagoda

    —

    รถไฟฟ้าเมืองฮานอย (Hanoi Metro)

    Photo credit: xinhuathai.com
    Photo credit: xinhuathai.com

    โครงการระบบขนส่งมวลชนหรือ รถไฟฟ้าฮานอย (Hanoi Metro System) ได้เริ่มต้นก่อสร้างมาตั้งแต่เดือนตุลาคม 2011 แต่กว่าจะเปิดให้บริการได้อย่างเป็นทางการก็ต้องใช้เวลาถึง 10 ปี โดยมาเปิดให้บริการสายแรกได้อย่างเป็นทางการเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2021 ที่ผ่านมานี่เอง

    รถไฟฟ้าสายแรกที่เปิดให้บริการในกรุงฮานอยคือสาย 2A เส้นทาง Cat Linh – Ha Dong Line เป็นเส้นทางยกระดับคล้ายๆ กับ BTS ของไทย ระยะทางประมาณ 13.1 กิโลเมตร มีจำนวนทั้งหมด 12 สถานี แต่เสียดายที่เส้นทางนี้ไม่ได้ผ่านสถานที่ท่องเที่ยวหลักๆ ของเมือง

    Photo credit: xinhuathai.com
    Photo credit: xinhuathai.com

    Cat Linh Station ตั้งอยู่ห่างจากทะเลสาบ Hoan Kiem ประมาณ 3.4 กิโลเมตรทางทิศตะวันตก อาคารสถานีใหญ่โตกว้างขวาง ทันสมัย

    —

    อัตราค่าโดยสารตลอดสาย (12 สถานี) ราคา 15,000 VND (ประมาณ 22 บาท)

    บรรยากาศในรถคล้ายๆ กับรถไฟฟ้าบีทีเอสบ้านเรา

    —

    รถไฟฟ้าสาย 2A นี้จะวิ่งไปสิ้นสุดที่สถานี Yen Nghia Station ซึ่งมีสถานีรถโดยสารทางไกลตั้งอยู่ และเป็นจุดเริ่มต้นของรถเมล์หลายสาย

    —

    จากการสังเกต พบว่ารถไฟฟ้าสายนี้ยังไม่ได้รับความนิยมจากคนท้องถิ่นเท่าไรนัก อาจเนื่องจากว่าระบบขนส่งของรถไฟฟ้ายังไม่ครอบคลุมพื้นที่ในกรุงฮานอยได้มากพอ ผู้คนจึงยังคงนิยมการใช้รถจักรยานยนต์และรถเมล์เป็นพาหนะหลักอยู่

    หมายเหตุ : จำนวนสถานีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการในปัจจุบัน อาจเปลี่ยนแปลงไปจากบทความนี้

    \O.O/

  • เวียดนามครั้งแรก (3): สู่อ้อมกอดธรรมชาติ – ขุนเขาและนาข้าวที่ Sapa

    เช็คอินซาปาอีเดนโฮเทล

    ป้ายโรงแรม Sapa Eden Hotel ที่ทางเข้า มีบันไดขึ้นไปยังอาคารพัก และรถตู้จอดอยู่ด้านซ้าย

    เมื่อวานเดินทางจากฮานอยโดยรถบัสโดยสาร Sapa Express มาถึงซาปา เราเช็คอินเข้าพักที่ โรงแรม ซาปาอีเดน (Sapa Eden Hotel) ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง

    รีวิวซาปาเอ๊กซ์เพรสบัส: Review: Sapa Express Bus

    ต้องออกแรงเดินลากกระเป๋านิดนึง เพื่อแลกกับ “ห้องพักวิวสวย” ที่ตามรอยมา 😃

    เก็บของเสร็จก็เริ่มออกเดินเที่ยว-สำรวจเมือง

    เมืองซาปา (Sapa) ตั้งอยู่ในจังหวัดหล่าวก๊าย (Lào Cai) ทางตอนเหนือของเวียดนาม ได้รับฉายาว่า “เมืองในสายหมอก” เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงและมีหมอกปกคลุม จึงเป็นเมืองที่มีบรรยากาศดีมาก

    ในช่วงที่เวียดนามเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส เมืองซาปาได้ถูกสร้างให้เป็นเมืองตากอากาศของชาวฝรั่งเศส ที่เที่ยวซาปาจึงเต็มไปด้วยขุนเขาที่มีหมู่บ้านชาวเขา นาขั้นบันได สายหมอก ดอกไม้ และยังมีสถาปัตยกรรมสวยๆ ที่ยังมีกลิ่นอายของฝรั่งเศสอีกด้วย

    จตุรัสซาปา (Sapa Square)

    ลานกิจกรรมเอนกประสงค์ประจำเมือง เป็นเหมือนศูนย์กลางของเมือง เวลามีเทศกาลอะไรก็จะใช้เป็นสถานที่จัดงาน พอตกเย็น เหล่าบรรดาเด็กๆ ผู้ชายก็จะออกมาเล่นฟุตบอลกัน รอบๆ สนามก็ทำที่นั่งเป็นขั้นๆ เหมือนอัฒจันทร์ พอเริ่มค่ำหน่อยมีร้านปิ้งย่างมาตั้งขายรอบๆ เต็มไปหมด บรรยากาศดีทีเดียว

    โบสถ์หินแห่งเมืองซาปา (The Ancient Stone Church)

    โบสถ์คาทอลิกที่มีหอระฆังและสถาปัตยกรรมสไตล์โกธิกโรมัน มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า Notre Dame Cathedral อีกหนึ่งแลนด์มาร์กสำคัญของซาปา

    เป็นโบสถ์หินที่สร้างขึ้นโดยชาวฝรั่งเศสในปี 1895 เนื่องจากครั้งที่เป็นเมืองอาณานิคม มีชาวฝรั่งเศสมาอาศัยอยู่เมืองซาปาจำนวนมาก จึงเป็นโบสถ์สำคัญของเมืองนี้ที่ใช้ในการร่วมพิธีมิสซา

    ถึงแม้ว่าในตอนนี้ชาวฝรั่งเศสจะย้ายกลับไปแล้ว แต่โบสถ์แห่งนี้ก็ได้รับการอนุรักษ์เอาไว้เป็นอย่างดีและชาวซาปาที่เป็นคาทอลิกก็ยังคงใช้งานอยู่จนปัจจุบัน

    ไม่ไกลจากจตุรัสซาปา เป็นสวนสาธารณะเล็กๆ (Sapa Park)

    ทะเลสาบซาปาและภูเขาฮามรอง

    ทะเลสาบซาปา (Sapa Lake) ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองซาปา กว้างใหญ่และน้ำนิ่งสงบ ถ้ามาเช้าๆ จะเห็นหมอกจางๆ บนเหนือน้ำ ยามค่ำคืนมีการประดับไฟแสงสีสวยงาม

    ด้านทิศใต้ของทะเลสาบมีสวนหย่อมสวยงาม บริเวณรอบๆ ทะเลสาบจะมีทั้งร้านค้า ร้านอาหารและโรงแรม เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ

    เคียงข้างอยู่กับทะเลสาบซาปา คือ ภูเขาฮามรอง (Ham Rong Mountain) เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศอีกแห่งของซาปา มีเส้นทางเดินเขาที่ง่ายสำหรับผู้เริ่มต้น

    ภูเขาฮามรองมีความสูงประมาณ 1,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีรูปร่างเหมือนมังกรชูหัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ภูเขาแบ่งพื้นที่หลักออกเป็น 3 แห่ง คือ สวนดอกไม้ฮัมรอง, สวนหิน Thach Lam และยอดเขาฮัมรอง ซึ่งจุดนี้เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวสามารถมองเห็นทิวทัศน์แบบพาโนรามาของซาปาได้

    ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเยี่ยมชมภูเขาฮามรอง คือประมาณ 9 โมงเช้า

    Good Morning Sapa

    วันนี้สิ่งแรกที่เราทำทันทีที่ตื่นนอน คือการแหวกม่านออกไปสำรวจสภาพอากาศและทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

    ภาพที่เราเห็นจากในห้องพักในเช้านี้ 😍

    หมู่บ้านลาวไช (Lao Chai Village)

    หลังอาหารเช้า รถที่เราติดต่อไว้มารับตามเวลานัด วันนี้เราจะออกไปเที่ยวชมหมู่บ้านชาวเขาซึ่งอยู่นอกเมืองซาปาอันประกอบด้วย หมู่บ้านลาวไช (Lao Chai) หมู่บ้านต้าฟาน (Ta Van) และ หมู่บ้านซินไช่ (Xin Chai)

    หมู่บ้าน Lao Chai และ Ta Van เป็นหมู่บ้านของชาวเขาเผ่าม้งดำและเย้า โดยอาชีพยังคงผูกพันกับการทำนาแบบขั้นบันไดเนื่องจากทำเลของหมู่บ้านตั้งอยู่ใกล้กับภูเขา

    จากโรงแรมเราวิ่งรถไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของชุมชนซาปา ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้วเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนที่นำไปยังหมู่บ้าน Lao Chai

    ที่นี่นิยมใช้เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทัวร์ท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เพื่อชมธรรมชาติและสัมผัสวิถีชีวิตชาวเขาของนักท่องเที่ยวต่างๆ

    จุดชมวิวเหนือหมู่บ้าน Lao Chai

    วิธีตำข้าวแบบโบราณยังหาดูได้ที่นี่

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    หมู่บ้านต้าฟาน (Ta Van Village)

    ลัดเลาะไปตามถนนผ่านหมู่บ้าน Lao Chai จนมาถึงหมู่บ้าน Ta Van ที่อยู่ติดกัน

    มีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่านกลางหมู่บ้าน ท่ามกลางท้องนาสีเขียวสดใส และอากาศยามเช้าอันสดชื่น.. เป็นวิถีชีวิตที่คนจากเมืองกรุงอย่างเราแอบอิจฉาอยู่ในใจ… ^^

    โฮมสเตย์น่ารักกลางท้องนา

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    เจอคุณยายชาวเขาสามคนที่บริเวณจุดชมวิว คุยกันไม่รู้เรื่องแต่ก็เข้าใจกันดี (แอบสังเกตว่าอายุแกยืนยาวดีจัง)

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    ใกล้ๆ กับจุดชมวิวเหนือหมู่บ้าน Ta Van มีอาคารคล้ายๆ พิพิธภัณฑ์

    ที่นี่จัดแสดงข้อมูลและสิ่งของที่เกี่ยวกับหินแกะสลักโบราณ (Antique Engraved Rocks) ประมาณ 200 ก้อนที่ถูกค้นพบกระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่ 4 x 2 ตารางกิโลเมตรบริเวณหมู่บ้าน Muong Hoa และ Ta Van นี้ในปี 1925

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    ภาพลายแกะสลักบนหินที่ถูกค้นพบ

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    หนึ่งในจำนวนหินกว่า 200 ก้อนที่มีภาพแกะสลักอยู่

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    เคยเห็นแต่ภาพแบบนี้ตามหนังสือนิตยสารท่องเที่ยว วันนี้ได้เห็นของจริงด้วยตาตัวเองเสียที ^^

    หมู่บ้านซินไช่ (Xin Chai Village)

    ย้อนกลับมาเริ่มต้นที่ซาปา เราเดินทางไปทางทิศตะวันตกเพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านซินไช่ (Xin Chai) ตามคำแนะนำ ชักชวน คะยั้นคะยอ ฯลฯ ของคนขับรถว่าที่นี่สวยงาม เป็นธรรมชาติ และน่าเที่ยวกว่าหมู่บ้านกั๊ตกั๊ต (Cat Cat) หลายเท่า ที่สำคัญไม่ต้องเสียเงินค่าเข้าชม

    Xin Chai เป็นหมู่บ้านชาวเขาเผ่าม้งดำเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมกอดของธรรมชาติอันสวยงาม ไกลออกมาจากคลื่นของนักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลมายังซาปา ทั้งๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน Cat Cat (ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นหมู่บ้านเชิงธุรกิจไปแล้ว…)

    ทิวทัศน์จากจุดชมวิวบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน Xin Chai

    เราจอดรถไว้ที่บริเวณโรงเรียนและลงเดินเข้าไปเที่ยวในหมู่บ้าน

    โชคดีที่เด็กๆ เลิกเรียนพอดี เลยอาสาเป็นไกด์เดินนำทัวร์หมู่บ้าน 😛

    ที่นี่เป็นหมู่บ้านของชาวเขาเผ่าม้งดำ มีขนาดไม่ใหญ่นัก สภาพทั่วๆ ไปยังคงเป็นธรรมชาติ ยังไม่มีกลิ่นอายของธุรกิจท่องเที่ยวเหมือนที่หมู่บ้านกั๊ตกั๊ต (Cat Cat)

    ชาวบ้านที่นี่ยังคงมีฐานะยากจน แต่ก็ดูมีความสุข ^^

    เราซื้อขนมติดมือไปห่อใหญ่เพื่อแจกให้พวกเด็กๆ ที่พบในระหว่างทาง ปรากฏว่าเป็นที่นิยมชื่นชอบมาก จนบางคนคอยเดินตามเป็นเพื่อนเราตลอดทางไปจนรอบหมู่บ้าน..

    เดินสวนกับเจ้าถิ่น ^^

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    🖼️🍃🌴🌳🌿

    รอยยิ้มของเด็กๆ ในท่ามกลางบรรยากาศและทิวทัศน์ที่สวยงาม เติมเต็มความสุขให้เราอย่างเต็มเปี่ยม เราสัญญากับเด็กๆ ไว้ว่า จะกลับมาอีกครั้งด้วยขนมที่ถุงใหญ่กว่าเดิม 😍

    \O.O/

  • เวียดนามครั้งเเรก (2): ไปดูนั่น ดูนี่ ที่ฮานอย – สุสานโฮจิมินห์ และวิหารวรรณกรรม

    ทะเลสาบโฮไตและเจดีย์เตริ่นกว็อก

    เจดีย์เตริ่นกว็อกสีแดงหลายชั้นริมทะเลสาบโฮไต มีต้นปาล์มและธงแดงสะท้อนเงาบนผิวน้ำ

    หลังจากพักเอาแรงมาหนึ่งคืน เราไปตะเวณเที่ยวชมเมืองฮานอยกันต่อ วันนี้เราจะไปตั้งต้นกันที่ทะเลสาบโฮไต ซึ่งเป็นทะเลสาบที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือและมีขนาดใหญ่ที่สุดในฮานอย มีโรงแรม ร้านค้า-ร้านอาหารตั้งอยู่ในย่านนี้มากมาย

    ภาพต่อกันสี่ส่วนของทะเลสาบโฮไต เห็นเรือร้านกาแฟลอยน้ำ ตึกริมทะเลสาบ และประติมากรรมหินริมทางเดิน

    เจดีย์เตริ่นกว็อก (Tran Quoc Pagoda) ตั้งอยู่ริมทะเลสาบโฮไต เป็นเจดีย์ที่เก่าแก่ เป็นงานศิลปะผสมของจีน เวียดนามและญี่ปุ่น

    ประตูทางเข้าวัดสีเหลืองมีหลังคาประดับ และเจดีย์อิฐหลายชั้นอยู่ด้านหลัง

    ทั่วบริเวณมีบรรยากาศที่ร่มรื่น เจดีย์เป็นสีชมพูไล่ระดับเป็นชั้นๆ ขึ้นไปประมาณ 10 ชั้น แต่ละชั้นมีพระพุทธรูปสีขาวประดิษฐานอยู่ในช่องรอบเจดีย์ และเป็นที่บรรจุอัฐิของพระที่เป็นเจ้าอาวาสของวัดแห่งนี้

    ภาพต่อกันสองส่วนของเจดีย์อิฐสีแดงหลายชั้น ภาพซ้ายมองไกลท่ามกลางต้นไม้ ภาพขวามองใกล้

    …

    เจดีย์อิฐสีแดงหลายชั้นริมทะเลสาบ มีธงแดงและธงพุทธอยู่ข้างๆ ท่ามกลางต้นไม้

    ทำเนียบประธานาธิบดี (Presidential Palace)

    ประตูเหล็กดัดสีเขียวเข้มระหว่างอาคารเฝ้ายามสีเหลืองสองหลัง มองเห็นอาคารสีเหลืองด้านใน

    ทำเนียบประธานาธิบดี (Presidential Palace): เป็นอาคารทรงโคโลเนียลสีเหลือง ที่ทางฝรั่งเศสสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1901 เพื่อใช้เป็นที่ทำการของผู้สำเร็จราชการชาวฝรั่งเศสแห่งอินโด-ไชนา ที่นี่ยังเป็นสถานที่ทำงานของประธานาธิบดีโฮจิมินห์เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ด้วยเช่นกัน ปัจจุบันเป็นที่รับแขกเมืองของเวียดนาม

    อาคารสไตล์ฝรั่งเศสสีเหลืองหลายชั้นหลังคากระเบื้อง มีธงแดงสามผืน และสวนต้นไม้ตัดแต่งด้านหน้า

    สุสานโฮจิมินห์ (Ho Chi Minh Mausoleum)

    อาคารสุสานทรงเหลี่ยมสีเทาข้างลานกว้าง มีธงสีแดงเรียงและป้ายตัวอักษรเวียดนามสีเขียว

    เป็นสถานที่เก็บศพของท่านโฮจิมินห์ อดีตประธานาธิบดีอันเป็นที่เคารพรักของชาวเวียดนาม ตั้งอยู่บนถนนเดียนเบียนฟู (Dien Bien Phu) บริเวณจัตุรัสบาดิงห์ (Ba Dinh)

    ด้านหน้าอาคารสุสานหินสีเทามีเสาเรียงและชื่อ Hồ Chí Minh เหนือทางเข้า ต้นไม้ตัดแต่งอยู่ด้านล่าง

    สุสานแห่งนี้ได้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1973 เป็นอาคารหินอ่อนและหินแกรนิตรวมถึงไม้เนื้อดีจากทั่วประเทศ เป็นอาคารที่โดดเด่นและงามสง่ามาก ด้านในจะมีศพของท่านโฮจิมินห์ ซึ่งอาบน้ำยาอยู่ในโลงแก้ว ข้างในสุสานยังมีทหารในชุดเครื่องแบบเต็มยศสีขาวยืนถือดาบปลายปืนยืนรักษาการณ์อยู่ตลอดเวลา

    ทหารเกียรติยศในเครื่องแบบสีขาวสองนายยืนประจำทั้งสองข้างของประตูไม้บานใหญ่ มีดอกไม้สีเหลืองอยู่ด้านข้าง

    ด้านหลังมีสวนสาธารณะที่เงียบสงบร่มรื่น มีสระน้ำเล็กๆ และบ้านไม้ที่สร้างบนเสาสูงซึ่งเชื่อกันว่าเคยเป็นที่อยู่ของท่านโฮจิมินห์เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่

    ธงสีแดงเรียงตามป้ายตัวอักษรเวียดนามสีเขียวบนกำแพง มีต้นไม้ตัดแต่งในกระถางวางเรียงอยู่ด้านหน้า

    National Assembly Building หรืออาคารรัฐสภาของเวียดนาม อยู่ฝั่งตรงข้ามกับสุสานโฮจิมินห์

    อาคารรัฐสภาที่มีหน้าตึกเรียงเป็นแนวและโดมสีเขียว ด้านหน้าเป็นสนามหญ้าและสวนดอกไม้สีเหลืองชมพู

    พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ (Ho Chi Minh Museum)

    อาคารพิพิธภัณฑ์สีขาวที่มีธงชาติและต้นไม้อยู่ด้านหน้า

    อยู่ในละแวกเดียวกันกับสุสานโฮจิมินห์ รูปแบบเป็นอาคารสมัยใหม่ขนาดใหญ่ มีการจัดแสดงนิทรรศการมากมาย เกี่ยวกับความเป็นมา ประวัติศาสตร์ในสมัยสงคราม โดยมีการจัดแบ่งเป็นห้องต่างๆ จัดแสดงงานศิลปะ และภาพถ่ายต่างๆ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่อดีตประธานาธิบดีโฮจิมินห์เคยทำไว้เมื่อครั้งที่ยังมีชีวิตอยู่

    ทางเข้าอาคารพิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ มีบันไดอิฐสีแดงและป้ายชื่อเหนือประตู ข้างต้นไม้ตัดแต่ง

    เจดีย์เสาเดียว

    เจดีย์เสาเดียวหลังคาโค้งตั้งอยู่เหนือสระน้ำ มีธงพุทธและธงราวประดับ ท่ามกลางต้นไม้

    เจดีย์เสาเดียว (One Pillar Pagoda): อยู่ด้านข้างพิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ เป็นเจดีย์ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่บนเสาเพียงต้นเดียวกลางสระบัว มีอายุมากกว่า 400 ปี

    บันไดหินขึ้นสู่เจดีย์เสาเดียว มีธงราวประดับสองข้าง และป้ายข้อความติดอยู่ที่เสา

    มีตำนานเล่าขานว่า กษัตริย์ลี้ไถ่โตทรงกลัดกลุ้มเนื่องจากยังไม่มีรัชทายาทสืบสันติวงศ์ จนกระทั่งคืนหนึ่งพระองค์ก็ได้สุบิน (ฝัน) เห็นเจ้าแม่กวนอิมประทับอยู่ในดอกบัว จากนั้นจึงส่งทารกเพศชายในอ้อมกอดให้พระองค์ ไม่นานพระชายาของพระองค์ก็ทรงให้กำเนิดพระโอรสจริงๆ

    แผ่นป้ายทองเหลืองบรรยายประวัติ One-Pillar Pagoda เป็นภาษาอังกฤษ

    พระองค์จึงโปรดให้สร้างเจดีย์เสาเดียวนี้ขึ้นเพื่อถวายเป็นพระบูชาแด่องค์เจ้าแม่กวนอิม เจดีย์แห่งนี้มีชื่อเสียงมากในเรื่องการมาอธิษฐานขอพรให้ได้ลูกชาย

    เจดีย์เสาเดียวหลังคากระเบื้องในสวน มองจากด้านข้าง มีธงพุทธประดับอยู่โดยรอบ

    วัดเล็กๆ ในบริเวณใกล้เคียงกัน

    ซุ้มประตูวัดสีเหลืองมีป้ายผ้าสีเหลืองข้อความภาษาเวียดนามและธงพุทธอยู่ข้างๆ
    ศาลาหลังคากระเบื้องแดงของวัดเล็กๆ มีรูปปั้นหน้าศาลาและต้นไม้ดอกสีส้มอยู่สองข้าง

    วิหารวรรณกรรม (Temple of Literature)

    เสาประตูหินสูงที่มียอดแกะสลักสองข้างทางเข้า มีธงชาติเวียดนามผืนใหญ่ติดอยู่ที่ต้นไม้

    วิหารวรรณกรรม (Temple of Literature): หรือวัดจอหงวน เป็นวัดโบราณที่มีประวัติความเป็นมาอย่างยาวนานเกือบพันปี สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าลี้ไถ่โต เพื่ออุทิศให้แก่ท่านศาสดาขงจื๊อ มีสถาปัตยกรรมแบบจีนที่สวยงาม

    ประตูหินทรงสามช่องสีขาวที่มีแบนเนอร์สีแดงข้อความภาษาเวียดนามพาดอยู่ด้านบน
    สวนดอกไม้สีเหลืองส้มเป็นวงกลมในสนามหญ้า มีประตูหินสีขาวและต้นไม้ใหญ่อยู่ด้านหลัง
    ภาพใกล้ศาลาไม้หลังคากระเบื้องสองชั้น มีช่องวงกลมที่ชั้นบน ท่ามกลางต้นไม้เขียว

    ที่นี่เคยเป็นโรงเรียนของพวกขุนนางและเป็นสถานที่ใช้สอบจอหงวนในสมัยโบราณ บริเวณโดยรอบมีบ่อน้ำและต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นเขียวชอุ่ม มีศาลเทพเจ้าขงจื๊อและมีแผ่นหินจารึกชื่อจอหงวนในอดีต

    ศาลาไม้สองชั้นเหนือประตูหิน มองจากทางเดินในสวนที่มีต้นไม้ตัดแต่ง
    ศาลาหลังคากระเบื้องที่เรียงแผ่นศิลาจารึกหลายแผ่น ล้อมด้วยรั้วเหล็กสีแดง
    ภาพใกล้แผ่นศิลาจารึกที่ตั้งอยู่บนหลังเต่าหินใต้หลังคาไม้
    ประตูหินสามช่องสีเทาที่มียอดแกะสลักและบานประตูสีแดง ข้างต้นไม้ตัดแต่ง

    ปัจจุบันได้เป็นวัดที่นักเรียนนักศึกษาชาวเวียดนามมักจะมาขอพรในการเรียนการสอบ เป็นสถานที่รวบรวมเรื่องราวทางประวัติศาสตร์และการศึกษาของเวียดนามที่สำคัญแห่งหนึ่งในเมืองฮานอย

    ลานโล่งหน้าอาคารหลังคากระเบื้องแดง มีกระถางธูปสำริดตั้งอยู่และนักท่องเที่ยวเดินผ่าน
    ภาพต่อกันห้าส่วนภายในวัด เห็นนกกระเรียนสำริด แท่นบูชาและของถวาย เต่าสำริด รูปปั้นพระ และกระถางธูปสำริด
    แท่นบูชาสีทองแดงใต้ป้ายอักษรจีนสีทอง มีนกกระเรียนสำริดสองตัวยืนอยู่สองข้าง
    ศาลาหลังคากระเบื้องสีเข้มมีเสาสีแดง มองผ่านไปยังสวนและประตูหินด้านหลัง

    ป้อมประตูเมืองเก่า (Doan Mon Gate)

    ป้อมประตูโบราณที่มีหอสีเหลืองอยู่เหนือกำแพงหิน ด้านหน้าเป็นสนามหญ้ากว้าง

    ป้อมประตูเมืองเก่า (Doan Mon Gate): เป็นป้อมกำแพงเก่าของพระราชวังเมืองทังลอง (ชื่อเดิมของฮานอย) ได้รับความเสียหายไปมากจากการรุกรานโจมตีของฝรั่งเศสในสมัยปลายศตวรรษที่ 19 ได้รับการอนุรักษ์และประกาศให้เป็นมรดกโลก (World Cultural Heritage Site) ในปี 2010

    หอสีเหลืองหลังคากระเบื้องเหนือกำแพงหินโบราณ ประดับธงสีสดรอบหอ
    ภาพต่อกันสี่ส่วนภายในศูนย์ข้อมูลโบราณสถาน เห็นอาคารทางเข้า ห้องนิทรรศการ และป้ายสีแดงมรดกโลก
    แผงป้ายข้อมูลสองภาษาของโบราณสถาน มีแผนผังพื้นที่และข้อความอธิบาย

    ป้อมประตูเก่าด้านทิศเหนือ สภาพดั้งเดิมดูขลังกว่าส่วนที่เป็นพิพิธภัณฑ์

    ประตูหินโค้งในกำแพงอิฐเก่าที่มีมอสและต้นไม้ มีนั่งร้านและผู้คนยืนอยู่ด้านล่าง
    ป้ายสีแดงข้อความ World Cultural Heritage Site The Central Sector of the Imperial Citadel of Thang Long Hanoi พร้อมกฎการเข้าชม
    กำแพงเมืองเก่าและหอประตูประดับธงสีสด มองผ่านรั้วและต้นไม้

    จบการตระเวณเที่ยวชมฮานอยแบบรวบรัด พรุ่งนี้เราจะมุ่งหน้าสู่ไฮไลต์ของทริปนี้.. ซาปา เมืองแห่งขุนเขาและนาข้าว

    \O.O/

  • เวียดนามครั้งแรก (1): ซินจ่าว.. ฮานอย – ทะเลสาบฮวานเกี๊ยม และย่านเมืองเก่า

    เดินทางสู่ฮานอย

    เครื่องบิน Air Asia สีแดงหลายลำจอดเรียงที่ลานจอดสนามบิน มีรถบริการภาคพื้นอยู่ใกล้ ๆ

    เวลา 07:05 ของเช้าที่สดชื่น Air Asia FD-642 พาเราบินลัดฟ้ามาลงยังสนามบินนานาชาติ Noi Bai ของกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ใช้เวลาเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งเท่านั้น

    Noibai International Airport ของฮานอยเป็นสนามบินที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก มีความทันสมัยพอสมควร ขั้นตอนการตรวจเข้าเมืองเรียบง่ายและรวดเร็ว

    แวะซื้อ Internet SIM Card ของบริษัทโทรศัพท์ค่าย Viettel ราคา 250,000 ดอง ใช้ได้ 8GB ในเวลา 30 วัน

    จากข้อมูลที่ศึกษามา เราเลือกที่จะลากกระเป๋ามารอรถเมล์ Airport Bus สาย 86 เพื่อเดินทางเข้าเมือง แทนที่จะต้องไปฟาดฟัน-ต่อรองราคากับแท็กซี่ที่จอดกันสลอนอยู่หน้าสนามบิน (แท็กซี่ที่เวียดนามขึ้นชื่อเรื่องตุกติก ต้องระวังให้ดี)

    พอออกจากห้องผู้โดยสารขาเข้า เดินข้ามถนนที่มีแท็กซี่จอดอยู่ แล้วเลี้ยวซ้ายมายังป้ายรถเมล์ จะมีป้ายบอกชัดเจน รอซักพักนึงรถก็มา

    รถเมล์สาย 86 เป็นแอร์พอร์ตบัส เริ่มต้นจาก Terminal 1 (สนามบินภายในประเทศ) ปลายทางที่สถานีรถไฟฮานอยในย่าน Old Quarter สภาพรถใหม่เอี่ยม-ติดแอร์อย่างดี บรรยากาศบนรถครึกครื้นเป็นกันเอง เพราะส่วนใหญ่เป็นนักเดินทาง-ท่องเที่ยวกันทั้งนั้น

    ตอนมาถึงป้ายของเรา @Terminal 2 ที่นั่งก็เลยค่อนข้างเต็มแล้ว แต่ยังมีที่ว่างเหลือเฟือ มีเด็กรถคนนึงคอยเดินเก็บค่าโดยสารและช่วยดูแลเรื่องการจัดวางกระเป๋าสัมภาระ ค่าโดยสารคนละ 30,000 VND (ตกประมาณ 45 บาทเท่านั้น) ^^

    ใช้เวลาประมาณ 50 นาทีก็ถึงบริเวณ Old Quarter ที่พักที่เราจองไว้ตั้งอยู่บนถนน Lo Su ไม่ไกลจากทะเลสาบ Hoan Kiem

    โรงแรมที่เราพัก: Review: Hanoi La Siesta Diamond Hotel & Spa

    ฝากกระเป๋าไว้ที่โรงแรม แล้วเดินไปเช็คคอนเฟิร์มเรื่องตั๋วรถทัวร์ไปซาปาที่ออฟฟิศ Sapa Express Bus ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม

    ซาปาเอ๊กซ์เพรสบัส: Review: Sapa Express Bus

    เสร็จแล้วก็เริ่มออกเดินสำรวจเมืองกัน

    ฮานอย เมืองหลวงเวียดนาม

    ฮานอย เป็นเมืองหลวงของประเทศเวียดนาม ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของเวียดนามเหนือ ในระหว่างปี พ.ศ. 2497 ถึง 2519 (เมื่อครั้งยังไม่ได้รวมประเทศ)

    ปัจจุบันฮานอยจัดได้ว่าเป็นเมืองที่กำลังเติบโต ทั้งในด้านเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว แม้ว่าโดยรวมจะยังดูล้าหลังกรุงเทพฯ แต่การที่ยังคงมีวิถีชีวิตและวัฒนธรรมในแบบดั้งเดิม ก็กลายเป็นเสน่ห์ที่ทำให้นักท่องเที่ยวจากทุกสารทิศหลั่งไหลเข้ามาเยี่ยมชมกันเป็นจำนวนมาก เท่าที่เราพบ มีทั้งฝรั่ง ญี่ปุ่น จีน เกาหลี ฯลฯ รวมไปถึงนักท่องเที่ยวชาวไทยอย่างเรา..

    กระเป๋าและเสื้อแจ็คเก็ต เป็นสินค้ายอดฮิตของนักท่องเที่ยว เนื่องจากมีราคาถูกมาก

    โอลด์ควอเตอร์ (Old Quarter)

    ใกล้กับ ทะเลสาบฮวานเกี๊ยม (Hoan Kiem Lake) คือย่านเมืองเก่าในกรุงฮานอยที่มีเอกลักษณ์บ่งบอกถึงความเป็นเวียดนามในแบบดั้งเดิมได้อย่างชัดเจน

    ที่นี่กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ชอบมาเดินชมบรรยากาศความเก่าแก่และช้อปปิ้งสินค้าราคาประหยัดตามถนนตรอกซอกซอยที่ทอดยาวทับซ้อนกันถึง 36 ซอย โดยในแต่ละซอยก็จะมีทั้งร้านอาหารพื้นเมือง ร้านขายของเก่า ร้านค้าแผงลอย ที่มีสินค้าของฝากของที่ระลึกให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ ฯลฯ

    ส่วนในตอนค่ำที่นี่ก็เป็นแหล่งดื่ม-กินและแฮ้งค์เอ้าท์ยอดนิยมของชาวเมืองตลอดจนนักท่องเที่ยว

    ทะเลสาบฮวานเกี๊ยม (Hoan Kiem Lake)

    ทะเลสาบฮวานเกี๊ยม (Hoan Kiem Lake) หรือที่เรียกกันว่า ทะเลสาบคืนดาบ เนื่องจากมีตำนานเล่าขานกันมาว่า ในสมัยที่ราชวงศ์หมิงของจีนปกครองเวียดนามนั้น กลุ่มกบฏลามเซิน (Lam Son) ที่นำโดยเลเลย (Le Loi) ได้ใช้ดาบสีแมลงทับที่ขุดพบเข้าทำสงครามกับจีนในปี ค.ศ. 1418-1428 จนนำชัยชนะมาสู่เวียดนาม จากนั้นจึงได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็น จักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต (Ly Thai To) ปฐมกษัตริย์แห่งเวียดนาม และย้ายเมืองหลวงมายังเมืองทังลอง หรือกรุงฮานอยในปัจจุบัน

    อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่เรือของจักรพรรดิ์ลี้ไถ่โตแล่นอยู่กลางทะเลสาบลุกถวี (Luc Thuy Lake) ได้มีเต่าขนาดใหญ่ตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำแล้วลอยคออยู่ข้างๆ เรือ ก่อนจะกล่าวกับพระองค์ว่า “..ฝ่าพระบาท บัดนี้ภารกิจใหญ่หลวงได้สำเร็จลุล่วงแล้ว จงคืนกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ให้แก่เจ้าแห่งท้องทะเลด้วยเถิด..”

    เมื่อจักรพรรดิ์ลี้ไถ่โตได้ยินดังนั้น จึงโยนดาบวิเศษคืนให้ไป เมื่อได้ดาบคืน เต่าตัวนั้นก็ดำน้ำหายไปทันที นับแต่นั้นมา ทะเลสาบลุกถวีก็ได้ถูกเรียกขานกันต่อๆ มาว่า ทะเลสาบฮวานเกี๊ยม หรือทะเลสาบคืนดาบนั่นเอง

    และหากมองไปกลางทะเลสาบจะเห็นเจดีย์โบราณโผล่ขึ้นพ้นน้ำ เรียกว่า ทาพรัว (Thap Rua) หรือ หอคอยเต่า และยังเป็นที่กล่าวขานกันว่ายังเห็นเต่าขนาดใหญ่อยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนฤดูกาล

    ปัจจุบันทะเลสาบฮวานเกี๊ยมกลายเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ของฮานอย ประชาชนและนักท่องเที่ยวต่างนิยมมาเดินเล่นและพักผ่อน

    วัดหง็อกเซิน (Ngoc Son Temple)

    วัดหง็อกเซิน (Ngoc Son Temple): เป็นวัดที่กษัตริย์แห่งราชวงศ์เล รับสั่งให้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่เว็นเชือง (Van Xuong) กวีเอกคนสำคัญกับแม่ทัพจัน ฮุง ด่าว (Tran Hung Dao) หนึ่งในวีรบุรุษของชาวเวียดนาม ที่ใช้แผนล่อลวงกองทัพเรือมองโกลของกุบไลข่าน (Kublai Khan) ให้ไหลไปตามแม่น้ำบักดัง (Bach Dang River) แล้วใช้กลอุบายนำเสาไม้ไปปักไว้ใต้น้ำ ทำให้เรือกองทัพมองโกลที่แล่นมาอัปปางลงกระทั่งพ่ายแพ้กลับไป

    ประตูแห่งความสำเร็จ ทางเข้าสู่บริเวณวัด Ngoc Son

    หลังจากนั้นก็จะผ่านประตูอีกสองชั้น

    ผ่านซุ้มประตูเข้ามาแล้ว ต้องซื้อตั๋วเข้าชมราคา 30,000 VND

    แล้วเดินข้ามสะพานแดงไปยังบริเวณวัดซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ กลางทะเลสาบ

    วัดหง็อกเซิน (Ngoc Son Temple)

    🏦🏦🏦

    ด้านข้างของวัดจะมีภาพถ่ายและเต่ายักษ์ขนาดลำตัวยาว 1.21 เมตร หนัก 250 กิโลกรัม สตัฟฟ์อยู่ในตู้กระจก ว่ากันว่าเต่าตัวนี้ขึ้นมานอนตายที่คอคอยเต่า ทางวัดเลยนำมาสตัฟฟ์ไว้อย่างที่เห็น ส่วนรูปเต่ายักษ์ถูกถ่ายไว้ได้ขณะที่มันโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ

    🏦🏦🏦

    อนุสาวรีย์แห่งการปฏิวัติ (Martyrs’s Monument)

    ริมถนนฝั่งตรงข้ามวัด Ngoc Son มี อนุสาวรีย์แห่งการปฏิวัติ (Martyrs’s Monument) ที่สร้างขึ้นเพื่อเทิดทูนเหล่านักรบหญิงชายชาวเวียดนาม ซึ่งได้ร่วมกันต่อสู้จนนำเอกราชของเวียดนามคืนมา

    อนุสาวรีย์จักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต (Ly Thai To Statue)

    เป็นรูปปั้นทองแดงขนาดใหญ่ของจักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต ยืนหันหน้าไปยังทะเลสาบ Hoan Kiem

    จักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต คือวีรบุรุษผู้ปลดแอกเวียดนามจากอำนาจการปกครองของจีน ที่มีมาหลายร้อยปี โดยในช่วงที่ราชวงศ์หมิงของจีนเข้าปกครองเวียดนามในปี ค.ศ.1407 นั้น ถือเป็นยุคมืดของชาวเวียดนามเลยก็ว่าได้ เพราะจีนได้ทำลายวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ความเป็นเวียดนามจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นวรรณคดี ศิลปะ แม้กระทั่งจารึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ โดยได้รวบรวมสิ่งของเหล่านั้นไปเผาทิ้ง บางส่วนก็ถูกนำไปเก็บไว้ที่ประเทศจีน รวมถึงยังพยายามนำวัฒนธรรมของตนเข้ามาแทน เช่นการให้ผู้หญิงเวียดนามแต่งกายและไว้ผมแบบจีน

    เลเลย (Le Loi) ชายหนุ่มผู้ที่มีสมญานามว่า เจ้าชายแห่งสันติสุข ซึ่งอดทนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองไม่ไหว จึงรวบรวมกำลังพลเข้าต่อต้านจีน โดยใช้ยุทธวิธีกองโจรซุ่มโจมตี กระทั่งนำชัยชนะสู่เวียดนามได้สำเร็จ ก่อนสถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์นามว่า จักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต (Ly Thai To) และย้ายเมืองหลวงมาที่เมืองทังลอง (ฮานอยในปัจจุบัน)

    เดินลัดเลาะรอบทะเลสาบ Hoan Kiem ไปยังด้านทิศตะวันตก ผ่าน โรงละครหุ่นกระบอก (Thang Long Water Puppet Theatre) ตรงหัวมุมถนน

    จะพบกับอนุสรณ์สถานของจักรพรรดิ์ลี้ไถ่โต (Monument of King Ly Thai To) อีกแห่งหนึ่ง บรรยากาศร่มรื่นเงียบสงบดี

    โบสถ์เซนต์โจเซฟ (St. Joseph Cathedral)

    ตามประวัติบอกว่าถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ.1886 ในช่วงที่ฝรั่งเศสเข้ามายึดครองเวียดนาม โดยใช้สถาปัตยกรรมสไตล์นีโอกอทิก ด้านหน้าโดดเด่นด้วยหอคอยคู่สูงถึง 31 เมตร เพราะสถาปนิกได้รับอิทธิพลจากมหาวิหารน็อทร์-ดาม (Notre Dame) ในกรุงปารีสนั่นเอง

    🏦🏦🏦

    ข้างๆ กับโบสถ์เซนต์โจเซฟ มีร้านขนมหวาน Korean Bingsu อยู่ร้านนึง เดินมาเหนื่อยๆ ได้นั่งพักขากับชิมน้ำแข็งไสสูตรเกาหลี (หน้าตาเหมือนๆ กับที่ขายในบ้านเรา) ค่อยมีเรี่ยวแรงเดินต่อหน่อย

    สถานีตำรวจ Hoan Kiem District Police

    ระหว่างทางที่เดินไปยังโรงละครโอเปร่า ผ่านร้านไอศกรีมเก่าแก่ที่ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียงมายาวนานกว่า 50 ปี Kem Trang Tien แวะชิมแล้ว คอนเฟิร์มว่าอร่อยจริง.. ^^

    ฮานอยโอเปร่าเฮ้าส์

    ฮานอยโอเปร่าเฮ้าส์ (Hanoi Opera House): อาคารสีเหลือง-ขาวโดดเด่นที่บริเวณวงเวียน Quang Truong CMT8 สร้างในระหว่างปี ค.ศ. 1901-1911

    เป็นสถาปัตยกรรมแบบฝรั่งเศส ผสมผสานศิลปะแบบกอทิกและโมเสก (Gothic & Mosaic Arts) เพื่อใช้เป็นสถานที่ชุมนุมผู้รักการแสดงละคร, บทเพลงเก่าๆ, ซิมโฟนี, โอเปร่า และคลาสสิกโอเปร่า ฯลฯ

    Hanoi Stock Exchange

    อาคาร Hanoi Stock Exchange ฝั่งตรงข้ามกันกับโอเปร่าเฮ้าส์

    พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ (Vietnam National Museum of History)

    ถัดจากฮานอยโอเปร่าเฮ้าส์ไปเล็กน้อย คือพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เวียดนาม (Vietnam National Museum of History) สร้างในระหว่างปี ค.ศ. 1926-1932 เพื่อจัดแสดงผลงานของสถาบันวิจัยทางโบราณคดีที่เก่าแก่แห่งฝรั่งเศส (École Française d’Extrême-Orient : EFEO)

    เมื่อเวียดนามได้รับเอกราช รัฐบาลจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เวียดนาม และเปิดให้ประชาชนเข้าชมครั้งแรกในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1958

    ค่ำคืนในย่านโอลด์ควอเตอร์

    ตอนค่ำเราเดินเที่ยวชมบรรยากาศและหาของกินในย่านโอลด์ควอเตอร์ (Old Quarter) ใกล้กับที่พัก

    ชีวิตกลางคืนในย่านนี้คึกคักและคราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว (และคนท้องถิ่น)

    บรรยากาศครึกครื้น เป็นกันเอง ^^

    จบทริปของวันนี้ด้วยมื้อค่ำแสนอร่อย

    วันนี้หมดแรงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยกลับมาตะลุยฮานอยกันต่อนะครับ

    \O.O/

  • Japan Winter: ลิงหิมะหน้าแดงแห่งหุบเขานรก จิโกคุดานิ ยาเอ็นโคเอ็น – นากาโน่

    เปิดตัว Snow Monkey

    ภาพของลิงหน้าแดงที่กำลังแช่ออนเซ็นอย่างมีความสุขในบ่อน้ำพุร้อน ที่ปรากฎในปกของนิตยสาร LIFE Magazine ฉบับเดือนมกราคม ค.ศ.1970 และภายหลังจากที่สื่อทั่วโลกได้รายงานเรื่องราวนี้ออกไป ลิงหิมะ (Snow Monkey) แห่งหุบเขา Jigokudani Yaen-koen ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยว ในช่วงกีฬาโอลิมปิก 1998 ซึ่งจัดที่เมืองนากาโน่ ผู้คนจำนวนมากที่มาชมการแข่งขันตลอดจนนักกีฬา เจ้าหน้าที่ และผู้สื่อข่าว ต่างก็พากันมาเที่ยวชมที่นี่กันเป็นจำนวนมาก ทำให้ชื่อเสียงของ Japan Snow Monkey ยิ่งดังกระฉ่อนไปยังหมู่นักท่องเที่ยวจากทั่วโลก

    ปกนิตยสาร LIFE ภาพลิงหิมะหน้าแดงแช่น้ำพุร้อน หัวข้อ “Ecology Becomes Everybody's Issue”
    Photo Credit: www.oldlifemagazine.com

    … LIFE เป็นนิตยสารอเมริกันที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ปี ค.ศ.1883 ถึง ค.ศ. 2000 ในช่วงยุคทองระหว่าง ค.ศ.1936 ถึง 1979 LIFE ได้รับการยกย่องว่าเป็นนิตยสารที่โด่งดังในด้านคุณภาพของภาพถ่ายและเรื่องราวที่หลากหลาย เป็นหนึ่งในนิตยสารที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอเมริกา โดยมีจำนวนผู้อ่านมากถึงหนึ่งในสี่ของประชากรเป็นประจำ หลังปี ค.ศ. 2000 LIFE ได้เปลี่ยนรูปแบบไปเป็น Online Magazine ตามยุคสมัยแทน

    Photo Credit: www.gov-online.go.jp

    🐒 บันทึกการเดินทางไปชมลิงหิมะ

    สำหรับนักท่องเที่ยวชาวไทย การเดินทางไปเที่ยวชมลิงหิมะ (Snow Monkey) ดูเหมือนจะไม่เป็นที่แพร่หลายมากนัก อาจเป็นเพราะปัจจัยหลายอย่างที่ซ้อนกัน ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาและฤดูกาลที่เหมาะสม (ต้องเป็นช่วงหน้าหนาวที่มีหิมะปกคลุม) โอกาสที่จะได้เห็นลิงลงมาแช่ในบ่อน้ำพุร้อนที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ไปจนถึงเส้นทางเดินทางที่ไม่ง่ายเลย ต้องต่อรถไฟ ต่อรถยนต์ แล้วยังต้องเดินเข้าไปอีก ทำให้การวางแผนไปเที่ยวไม่สะดวกเท่าที่ควร

    แต่หลังจากที่เป็นเป้าหมายในใจและวางแผนอยู่นาน ในที่สุดเราก็มีโอกาสไปตามรอย เพื่อให้มีโอกาสได้เห็นลิงหิมะแช่น้ำพุร้อนด้วยตาตัวเองสักครั้ง โดยวางแผนเดินทางในช่วงกลางเดือนมกราคม ซึ่งเป็นช่วงที่มีโอกาสเห็นฉากสุดคลาสสิกนี้ได้สูงที่สุด

    การเดินทาง

    จิโกคุดานิ ยาเอ็น-โคเอ็น (Jigokudani Yaen-koen) หรือบางครั้งเรียกกันว่า สวนลิงหิมะ (Snow Monkey Park) ตั้งอยู่ที่เมืองยามาโนะอุจิ (Yamanouchi) จังหวัดนะงะโนะ – Nagano (เราติดเรียกว่า นากาโน่) 😃 ของประเทศญี่ปุ่น ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติ Joshinetsu Kogen และตั้งอยู่ในหุบเขาของแม่น้ำโยโคยุ ทางตอนเหนือของจังหวัด

    เนื่องจากสภาพภูมิประเทศซึ่งมีไอน้ำและควันจากน้ำเดือดที่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยกเล็กๆบนพื้นน้ำแข็ง ที่ล้อมรอบด้วยหน้าผาสูงชันและป่าที่หนาวเย็นในฤดูหนาว ผู้คนจึงให้ฉายาและเรียกกันว่า จิโกคุดานิ (Jigokudani) ซึ่งแปลว่า “หุบเขานรก”

    เมืองนากาโน่อยู่ห่างจากโตเกียวประมาณ 240 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เราใช้ Tokyo Wide Pass ขึ้นรถไฟความเร็วสูง Hokuriku-Shinkansen จากสถานีอุเอโนะไปลงที่สถานี Nagano โดยใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณหนึ่งชั่วโมงเศษๆเท่านั้น

    รถไฟ Hokuriku-Shinkansen

    สถานีรถไฟความเร็วสูง Nagano

    ลงรถไฟที่สถานี Nagano แล้วเดินออกมาด้านนอก เลี้ยวซ้ายไปยังป้ายรถโดยสารประจำทางหมายเลข 23 ซึ่งตั้งอยู่หน้าสถานีเพื่อต่อรถบัสไปยัง Snow Monkey Park

    โฉมหน้าพาหนะของเรา

    ค่าโดยสารสามารถซื้อบนรถได้เลย ราคาคนละ 1,500 เยน

    ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง (37 กิโลเมตร) ลงรถที่ป้าย Snow Monkey Park ไม่ต้องกลัวว่าจะเลย เพราะผู้โดยสารเกือบทั้งคันจะลงที่ป้ายนี้กันทั้งนั้น 😃

    เดินเท้าตามหาลิงหิมะหน้าเเดงแห่งหุบเขานรก

    ถึงเวลาเดินเท้า โดยช่วงแรกจากป้ายรถประจำทาง ถึง Snow Monkey Resorts Info & Gift Shop ระยะทาง 700 เมตรเป็นถนนปรกติ เดินได้อย่างสบายๆ มีป้ายบอกทางตลอด

    ลานจอดรถฟรีของ Jigokudani Monkey Park (P1)

    มีบริการห้องน้ำสะอาด แนะนำให้ทำธุระให้เรียบร้อยเพราะตลอดทางข้างหน้าจะไม่มีห้องน้ำอีกจนกระทั่งถึงปลายทางที่สวนลิงหิมะ

    มีวัดเล็กๆบนเส้นทางนี้ด้วย

    บริเวณใกล้เคียงกันก็มีลานจอดรถอีกเเห่ง (P2)

    ประมาณ 700 เมตรจะถึง Info & Gift Shop ซึ่งเป็นปากทางเข้าไปยัง Snow Monkey Park

    ทางเดินจากจุดนี้จะเป็นถนนขนาดเล็กที่ตัดลัดเลาะขึ้นไปตามเนินเขา และเริ่มมีหิมะปกคลุมอยู่บนพื้น

    ระยะทางถึงสวนลิงหิมะอีกประมาณ 1.6 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินอีกประมาณ 30 นาที

    คำแนะนำในการเดินบนพื้นหิมะ

    การเดินบนพื้นที่มีหิมะปกคลุม ควรเตรียม แผ่นยางรัดรองเท้ากันลื่น (Crampons) ไปด้วย (หาซื้อได้จากเเพลตฟอร์มออนไลน์) เพราะพื้นถนนที่มีหิมะปกคลุม (โดยเฉพาะที่เป็นน้ำแข็งจะลื่นมาก) จากทริปตะลุยหิมะในครั้งนี้ เราได้ประสบการณ์ (ลื่นหกล้ม) และรู้คุณค่าของอุปกรณ์ชิ้นนี้เป็นอย่างดี 😎

    ทางเดินจะเป็นถนนเล็กๆที่ตัดคดเคี้ยวไปตามไหล่เขา ขนานไปกับแม่น้ำโยโคยุ (Yokoyu River) แต่มีสภาพดี ราบเรียบตลอดเส้นทาง แต่ในช่วงฤดูหนาวที่พื้นถนนมีหิมะปกคลุม ต้องใช้ความระมัดระวังบ้าง (ใช้แผ่นยางรัดรองเท้ากันลื่น จะช่วยให้เดินได้อย่างมั่นใจขึ้น)

    มีป้ายบอกทางอยู่เป็นระยะ

    🐵🙉🐵

    ใกล้ถึงจุดหมาย เริ่มมีลิงมาปรากฎตัวให้เห็น (มาต้อนรับ ^^)

    จิโกคุดานิ ออนเซ็น โคระคุคัง (Jigokudani Onsen Korakukan)

    เป็นออนเซ็นเก่าเเก่ที่มีอายุกว่า 150 ปี แต่ต้องเดินเท้าเข้ามาเท่านั้น

    🐵🙉🐵

    น้ำพุร้อนจิโกคุดานิ (Jigokudani Fountain)

    เป็นบ่อน้ำพุร้อนแห่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ในปัจจุบัน

    ลิงไม่มอง ไม่สนใจ 😃

    ใกล้กับบริเวณที่ตั้งของ Jigokudani Onsen Korakukan เป็นบันไดทางขึ้นและทางเดินช่วงสุดท้ายก่อนที่จะถึงสวนลิงหิมะ

    จิโกคุดานิ ยาเอ็น-โคเอ็น (Jigokudani Snow Monkey Park)

    ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึง

    ซื้อบัตรค่าเข้าชมที่ออฟฟิตนี้ ราคา 800 เยน

    อุณหภูมิของอากาศในขณะที่เราไปถึง

    🐵🙉🐵

    ซื้อบัตรเสร็จก็เดินทะลุออกมาทางด้านหลังของออฟฟิต

    แล้วเดินไปตามถนนที่เลียบเเม่น้ำโยโคยุอีกประมาณ 120 เมตร

    บางครั้งจะมีลิงมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวลำธาร แต่ส่วนใหญ่จะแช่ออนเซ็นกันอยู่ที่บ่อน้ำร้อนด้านใน

    ในที่สุด ก็ถึงจุดหมายปลายทางของเรา (ซะที).. 😀

    บ่อน้ำร้อนขนาดย่อม มีลิงกำลังแช่ออนเซ็นกันอยู่ฝูงหนึ่ง ท่ามกลางวงล้อมของนักท่องเที่ยวที่กำลังมุงและถ่ายรูปอยู่เป็นจำนวนมาก

    สวนลิงหิมะจิโกคุดานิ ยาเอ็น-โคเอ็น ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 850 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลในหุบเขาริมเเม่น้ำโยโคยุ ฤดูหนาวในจิโกคุดานิมีความรุนแรงมาก เช่น อุณหภูมิลดต่ำลงถึงติดลบ 10 องศา มีหิมะตกสูงสะสมเกินกว่า 1 เมตร และมีหิมะปกคลุมพื้นดินอยู่เป็นระยะเวลาถึง 4 เดือนต่อปี

    บริเวณพื้นที่ในแถบนี้มี ลิงแสมญี่ปุ่น (Macaca Fuscata) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ลิงหิมะ (Snow Monkey) อาศัยอยู่ที่นี่ตามธรรมชาติมาทุกยุคทุกสมัย โดยจะออกหากินในหุบเขาตอนช่วงฤดูหนาวและในที่อื่นๆ ตอนช่วงเดือนที่อากาศอบอุ่น

    ลิงเหล่านี้เป็นสัตว์ที่ฉลาดและชอบเข้าสังคม และพวกมันเรียนรู้ที่จะใช้น้ำพุร้อนเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นในช่วงฤดูหนาว โดยฝูงลิงเหล่านี้จะลงมาจากป่าบนหน้าผาสูงชันเพื่อพากันไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อนอย่างมีความสุข และกลับสู่ผืนป่าอีกครั้งในตอนเย็น

    แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะดูโหดร้ายสำหรับมนุษย์ แต่ที่นี่ถือเป็นสวรรค์บนดินสำหรับบรรดาฝูงลิงที่อาศัยอยู่เหล่านี้เลยทีเดียว

    ได้เห็นลิงเหล่านี้ดูมีความสุข เราก็พลอยมีความสุขไปด้วย 😍

    จะกลับแล้ว น้อนก็ยังไม่สนใจเรา 😁

    Live Camera

    เราสามารถส่องดู ภาพจากกล้องวงจรปิด ของที่นี่ได้เพื่อประกอบการวางแผนก่อนเดินทางมา หรือติดตามได้ทางเพจ Facebook Jigokudani Yaen-koen ซึ่งจะอัพเดทช่วงเวลาที่ลิงออกมาเเช่บ่อน้ำให้เราทราบทุกวันด้วย

    เดินทางกลับ

    เรา(และนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่)ใช้เวลาถ่ายรูปและซึมซับความสุขจากภาพที่ได้เห็นอยู่นาน ก่อนที่จะออกเดินเท้าไปที่ท่ารถบัส เพื่อเดินทางกลับไปยังสถานีรถไฟ Nagano

    มีเวลาอีกเกือบชั่วโมง เลยเเวะเข้าไปนั่งพักยืดเเข้งยืดขาในคาเฟ่ต์ (รูปโดมกระจก) บริเวณท่ารถ

    แล้วออกมายืนต่อคิวรอเวลาขึ้นรถ (ซื้อตั๋วในรถเหมือนเดิม)

    วิวของเทือกเขาแจแปนแอลป์ อีกหนึ่งจุดหมายการเดินทางของเรา

    การได้มาเยี่ยมชมชีวิตของลิงป่าในถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติและเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่งเหล่านี้อย่างใกล้ชิดที่จิโกคุดานิ ยาเอ็นโคเอ็น เป็นประสบการณ์ที่ประทับใจและหาได้ไม่ง่ายนัก

    สิ่งที่เราได้รับไม่ใช่ความสวยงามของวิวทิวท้ศน์ แต่เป็นความรู้สึกอิ่มเอิบที่ได้เห็นภาพของเหล่าฝูงลิงที่ได้เเช่น้ำอุ่นอย่างผ่อนคลายและมีความสุขท่ามกลางอากาศหนาวเย็น

    ภาพที่สะท้อนถึงความรักของเเม่กับลูก การดูเเลซึ่งกันและกันของพวกพ้อง ฯลฯ นับเป็นความทรงจำจากการเดินทางที่น่าจดจำอย่างแท้จริง..

    \O.O/

  • ฮอกไกโดอันซีน: คามูอิ มิซากิ (Kamui Misaki) – แหลมงามแห่งคาบสมุทรชาโคตัน ฮอกไกโด

    แหลมคามูอิ ตำนานรักแห่งคาบสมุทรชาโคตัน

    ภาพสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของเกาะฮอกไกโด เป็นภาพของแหลมหินที่ยื่นออกไปในทะเล มีทางเดินเล็กๆทอดยาว-คดเคี้ยวออกไปตามเนินเขาเตี้ยๆ สีเขียวที่อยู่เบื้องหน้า ล้อมรอบด้วยเวิ้งทะเลสีครามทั้งสองด้าน ที่ปลายทางลิบๆ มองเห็นประภาคารสีขาวดำตั้งเด่นสง่าอยู่ เป็นภาพที่สวยงามประทับใจ เราเริ่มทำการสืบค้นและจบลงที่การเดินทางเพื่อตามรอยให้เห็นกับตาด้วยตนเอง…

    ที่นี่คือ แหลมคามูอิ (神威岬, Kamui misaki) แห่งคาบสมุทรชาโคตัน ภาคตะวันตกของเกาะฮอกไกโด

    แผนที่เกาะฮอกไกโด แสดงตำแหน่งแหลมคามูอิบนคาบสมุทรชาโคตันและเส้นทางจากซัปโปโร

    การเดินทาง

    แหลมคามูอิอยู่ห่างจากเมืองโอตารุ (Otaru) ประมาณ 70 กิโลเมตร เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่รถไฟไปไม่ถึง จึงเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวไม่มากนัก

    การเดินทางมายังแหลมคามูอิจากเมืองโอตารุ ต้องนั่งรถบัสสาย Hokkaido Chuo จากป้าย Otarueki-mae bus terminal ลงที่ป้าย Kamui misaki ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง

    วิธีที่สะดวกที่สุดคือเช่ารถขับจากเมืองซัปโปโร ระยะทางประมาณ 110 กิโลเมตร เเนะนำว่าควรวางแผนมาในช่วงเช้าและเเวะเที่ยวโอตารุในตอนบ่าย

    แหลมหญ้าเขียวยื่นลงสู่ทะเลสีฟ้า มีทางเดินลาดและราวไม้เลียบสันเขา

    เรื่องราวเล่าขานของแหลมคามุอิ

    ตำนานไอนุได้เล่าไว้ว่า มินาโมโตะ โยชิตสึเน ขุนพลตระกูลดังของญี่ปุ่นในช่วงปลายยุคเฮอัน ได้เคยมาอาศัยอยู่กับ บิราโตริ ผู้นำเผ่าไอนุ ด้วยความใกล้ชิดอย่างมาก

    ลูกสาวของผู้นำเผ่านามว่า ชาเรนกา ได้ตกหลุมรักขุนพลโยชิตสึเนด้วยความรักที่มั่นคง แต่หลังจากนั้นขุนพลและพวกพ้องมีภารกิจต้องล่องเรือออกสู่ทะเลอย่างกะทันหัน ชาเรนกาจึงได้ออกเดินทางตามหาเขาทุกหนทุกแห่ง จนกระทั่งถึงแหลมคามุอิ นางได้เห็นเรือของขุนพลโยชิตสึเนกำลังแล่นอยู่ไม่ไกล นางจึงได้ร้องตะโกนเรียกชื่อเขาพร้อมร้องไห้คร่ำครวญอย่างสุดแรง

    แต่เนื่องจากบริเวณนี้มีลมทะเลพัดแรงอยู่เสมอ เสียงลมจึงกลบเสียงตะโกนของนางจนหมดสิ้น บรรดาลูกเรือรวมถึงขุนพลโยชิตสึเนไม่ได้ยินเสียงของชาเรนกาเลย ทำให้เรือแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ สร้างความเศร้าโศกเสียใจ ระคนความโกรธแค้นให้นางเป็นอย่างมาก นางจึงได้สาปแช่งว่า “หากเรือลำไหนที่มีผู้หญิงอยู่บนเรือแล่นผ่านมาที่จุดนี้ ขอให้เรือลำนั้นจมลงเสียสิ้น” จากนั้นนางก็กระโดดลงทะเลตาย และร่างของนางได้กลายเป็นหินคามุอิ ซึ่งมีรูปทรงคล้ายหญิงสาวที่ยืนมองทะเล ปรากฏอยู่ที่ปลายแหลมจนถึงปัจจุบัน

    หินรูปทรงแหลมกลางทะเลสีฟ้า มีโขดหินเล็กๆ ล้อมรอบ และแท่งหินด้านหน้าฝั่งซ้าย

    บริเวณทางเข้ามีลานจอดรถกว้างขวาง ตลอดจนร้านค้าและห้องน้ำสำหรับนักท่องเที่ยวในบรรยากาศที่สวยงามของภูเขาและทะเล

    ภูเขาหญ้าเขียวและเนินสูงมองจากที่สูง เห็นลานจอดรถและอาคารขนาดเล็กอยู่ด้านล่าง
    ลานจอดรถที่มีรถหลายคัน อาคารร้านค้าสองชั้น และเนินเขาเขียวอยู่ด้านหลัง

    ห้องน้ำสุดสวย..

    อาคารไม้หลังคาเขียวคล้ายกระท่อมที่เป็นห้องน้ำ มีผู้คนอยู่บริเวณลานหน้าอาคาร และมีภูเขาเขียวอยู่ด้านหลัง

    เดินเลียบเนินเขาสู่ปลายแหลม

    Kamui Misaki / Cape Kamui มีลักษณะเป็นแหลมหินที่ยื่นออกไปในทะเลญี่ปุ่น (Sea of Japan) ไฮไล้ท์คือการเดินไปยังจุดชมวิวที่บริเวณปลายแหลม โดยจะมีบันไดไม้และทางเดินที่ลดเลี้ยวไปตามเนินเขาเตี้ยๆ (Charenka’s Path) ระยะทางประมาณ 770 เมตร

    ภาพรวมสามภาพ ซ้ายเป็นแท่งหินสลักรูปแผนที่แหลม กลางบนเป็นป้ายไม้อักษรคันจิ 神威岬 กลางล่างเป็นทางเดินไม้ ขวาเป็นป้ายแผนที่เส้นทางเดิน

    ช่วงเเรกต้องเดินขึ้นบันไดไม้ไปยังสันเขาก่อน

    ทะเลสีฟ้าเขียวกับเขื่อนกันคลื่นที่มีหินแท่งอยู่ใกล้ฝั่ง ล้อมด้วยเนินเขาหญ้าเขียว
    ลานจอดรถที่มีรถเต็มและอาคารเล็กๆ ริมเนินหญ้าเขียวเหนือทะเล มองเห็นหินแท่งอยู่ไกลๆ
    บันไดไม้ขึ้นเนินหญ้าที่มีราวไม้อยู่ข้างทาง

    แล้วเดินขึ้นเนิน (ทดสอบใจ) ต่อไปอีกเล็กน้อย

    ทางเดินลาดยางผ่านพุ่มหญ้าสีเหลืองเขียว มีนักท่องเที่ยวเดินอยู่ไกลๆ และมีป้ายแผนที่เส้นทางอยู่ริมทาง

    ซักพักหนึ่งจะพบกับซุ้มประตูต้องห้ามสำหรับหญิงสาวในอดีต (ปัจจุบันเดินผ่านเข้า-ออกได้แล้ว) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นทางเดินไปยังปลายแหลม

    ซุ้มประตูไม้ที่มีป้ายอักษรญี่ปุ่น “女人禁制の地 神威岬” และป้ายอธิบายสองข้าง มีนักท่องเที่ยวเดินผ่านทางขึ้นเนิน

    หลังประตูเป็นบันไดทางเดินลัดเลาะไปตามไหล่เขา

    ทางเดินบันไดไม้และราวกั้นขึ้นไหล่เขาหญ้าเขียว มีนักท่องเที่ยวเดินอยู่ และมีซุ้มประตูอยู่ด้านบนซ้าย
    ทางเดินดินเลียบไหล่เขาหญ้าเขียวพร้อมราวไม้ มีผู้ชายคนหนึ่งเดินอยู่ และมีทะเลกับโขดหินอยู่ทางซ้าย
    ทางเดินบันไดที่มีราวเลียบหินก้อนใหญ่สีเข้มบนไหล่เขาหญ้าเขียว มีนักท่องเที่ยวเดินอยู่

    ทิวทัศน์รอบตัวเปิดโล่งสวยงาม

    ทิวทัศน์สันเขาหญ้าเขียวที่ยื่นไปในทะเลสีเขียวฟ้า มีทางเดินเลียบสันเขา
    ภูเขาเขียวหน้าผาหินและแนวชายฝั่งเมื่อมองข้ามทะเล มีหินแท่งเล็กๆ ริมน้ำ
    อ่าวเล็กน้ำสีเขียวฟ้าและหาดกรวด ล้อมด้วยหน้าผาหินและเนินหญ้าเขียว

    ทางเดินเท้าที่ค่อนข้างสะดวกสบาย อากาศสดชื่นจากลมทะเล ธรรมชาติเขียวชอุ่มของต้นหญ้าและดอกไม้ข้างทาง ทำให้การเดินขึ้นๆลงๆไปตามเนินที่คดเคี้ยวเกิดความสนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่รู้สึกว่าเหนื่อยแต่อย่างใด

    ภาพรวมหกภาพ ซ้ายบนเป็นแหลมหญ้าเขียวที่มีประภาคารและหินแท่ง ที่เหลือเป็นภาพใกล้ของพืชและดอกไม้ป่า เช่น ดอกสีส้มและช่อดอกสีขาว

    หันหลังกลับไป มองเห็นซุ้มประตูที่เพิ่งผ่านมาอยู่ลิบๆ

    สันเขาหญ้าเขียวและหินสีเข้มบนแหลม มีทางเดินคดเคี้ยว และมีภูเขาอยู่ไกลๆ ด้านหลัง

    เเต่ข้อดีคือ เมื่อมองตรงไปเบื้องหน้า ก็เห็นจุดหมายปลายทางอยู่ห่างออกไปอีกไม่ไกล

    ปลายแหลมหญ้าเขียวที่มีประภาคารอยู่บนยอด มีทางเดินคดเคี้ยวขึ้นไป และเนินหินสีน้ำตาลอ่อน

    ประภาคารและหินตำนานปลายแหลม

    ที่บริเวณปลายเเหลม มีประภาคารเล็กๆตั้งอยู่ ว่ากันว่า มีอายุมาตั้งเเต่ปี ค.ศ. 1888

    ทางเดินลาดกรวดไปสู่ประภาคารสีขาวบนปลายแหลม มีนักท่องเที่ยวเดินอยู่ และมีทะเลอยู่ทางซ้าย
    ภาพคู่ ซ้ายเป็นแผ่นป้ายเล่าประวัติพร้อมภาพถ่ายเก่า ขวาเป็นประภาคารกับเสาอากาศ และป้ายอธิบายสีน้ำเงินข้อความ 神威岬灯台

    ไม่ไกลจากปลายแหลม จะมองเห็นกลุ่มหินเรียงเป็นแนวยาวคล้ายทางเดิน ตรงไปยังหินทรงตั้งรูปร่างคล้ายคนตามตำนานเล่าขาน

    หินแท่งตั้งชูกลางทะเลสีฟ้า มีโขดหินเล็กๆ อยู่รอบ มองจากปลายแหลม
    ภาพใกล้หินแท่งตั้งบนโขดหินกลางทะเลสีฟ้า มีโขดหินเล็กๆ อยู่รอบ

    ทิวทัศน์สวยงามรอบตัว

    น้ำทะเลใสสีเขียวมรกตที่เห็นก้อนหินใต้น้ำ ข้างโขดหินที่มีมอสเกาะ
    ชายฝั่งภูเขาหญ้าเขียวและอ่าวน้ำนิ่ง เมื่อมองข้ามหญ้าสูงด้านหน้า
    หาดกรวดและหินแท่งตั้งริมทะเล ข้างเนินหญ้าเขียวที่มีหน้าผาหิน

    จากปลายแหลมมองกลับไปจะเห็นทางเดินและประตูที่ผ่านเข้ามาอยู่ไกลๆ

    ทางเดินลัดเลาะบนเนินหญ้าเขียวเลียบราวไม้ ไปสู่สันเขาที่มีก้อนหินสีเข้ม ท่ามกลางภูเขาและทะเล

    เคล็ดไม่ลับ: ในช่วงขากลับ หลังจากผ่านประตูต้องห้ามฯ ออกมา ให้เดินเลี้ยวซ้ายไปเรื่อยๆ จะมีจุดถ่ายภาพบนเนินที่บริเวณด้านหลังของร้านค้า เป็นวิวสวยงามของแหลมคามูอิที่ไม่ควรพลาด อีกทั้งยังเหมาะสำหรับคนที่ไม่อยากจะเดินไปจนถึงปลายเเหลมอีกด้วย 😃

    (ภาพนี้ใช้กล้องซูม)
    (ภาพนี้ใช้กล้องซูม)

    ความประทับใจที่แหลมคามูอิ

    โดยส่วนตัวเราชอบที่นี่มากกก

    ในอนาคตถ้าระบบคมนาคมได้รับการพัฒนาให้สมบูรณ์ เมื่อการเดินทางมาถึงแหลมคามูอิกลายเป็นเรื่องสะดวกสบายและง่ายดายยิ่งขึ้น แหล่งท่องเที่ยวแห่งนี้คงจะเป็นที่รู้จักและเป็นที่นิยมในวงกว้างอย่างแน่นอน เพราะมันรวบรวมองค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวที่สมบูรณ์แบบครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นทิวทัศน์เขียวชอุ่มของป่าไม้และภูเขา ท้องทะเลสีครามใสสะอาด เส้นทางเดินที่ไม่ยากลำบากจนเกินไป ระยะทางพอดีๆ ท่ามกลางสายลมทะเลเย็นสบาย ท้องฟ้าสดใส และแสงแดดอุ่นๆ ที่ทำให้ใจสงบ

    เราจะกลับมาเยือนอีกครั้งอย่างแน่นอน เมื่อถึงวันนั้นนะ Kamui misaki 😍

    \O.O/

  • โยสะโคอิ โชรัน (Yosakoi Soran Festival): เทศกาลปิดเมืองเต้นของเมืองซัปโปโร

    เทศกาลปิดเมืองเต้นของซัปโปโร

    ในช่วงสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายนทุกปี ที่เมืองซัปโปโร บนเกาะฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น จะมีงานเทศกาลอันเป็น สัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นฤดูร้อน ที่มีชื่อเสียง สีสัน และความสนุกสนานอย่างยิ่ง นั่นคือ เทศกาลโยสะโคอิ โชรัน (Yosakoi Soran Festival)

    ทีมนักเต้นโยสะโคอิในชุดคลุมสีเขียวเต้นกลางถนนที่ปิดการจราจร ถือธงผืนใหญ่หลากสี มีผู้ชมยืนรอบ ๆ

    หลายคนขนานนามงานนี้ว่า “เทศกาลปิดเมืองเต้น” เพราะตลอดงานเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งเสียงเพลงและการเต้นรำของนักเต้นจากทีมต่างๆ มากมายกว่าหมื่นชีวิต ทั้งจากในพื้นที่ฮอกไกโดและจากเมืองต่างๆ ทั่วประเทศญี่ปุ่น

    กิจกรรมหลักของเทศกาลประกอบด้วยขบวนพาเหรดของทีมนักเต้น และการแสดงบนเวทีที่กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วเมืองซัปโปโร ตั้งแต่บริเวณอาคารรัฐบาลเก่า ย่าน ซูซูคิโน และถนนสายหลักสายต่างๆ โดยมีศูนย์กลางของงานอยู่ที่ สวนสาธารณะโอโดริ ซึ่งยังมีบูธอาหารจากทั่วประเทศให้ได้ลิ้มลองอีกด้วย ตลอดระยะเวลาสามวันสามคืนของเทศกาลนี้

    จุดเด่นของเเต่ละทีม คือการโบกธงขนาดใหญ่ สีสันสดใส

    โยสะโคอิ (Yosakoi)

    คือชื่อของรูปแบบการเต้นรำแบบหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจากเมืองโคจิ เมื่อปี 1954 พัฒนามาจากการเต้น Awa Odori อันเป็นเทศกาลเต้นรำดั้งเดิมในช่วงฤดูร้อน โดยมักเต้นกันเป็นกลุ่มใหญ่ ประกอบด้วยนักเต้นทั้งชายและหญิง หลากหลายช่วงวัย แต่งกายด้วยชุดสวยงามสีสันจัดจ้าน

    เทศกาลโยสะโคอิ โชรัน (Yosakoi Soran Festival) ประจำปีของเมืองซัปโปโร จัดขึ้นในช่วงสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายน สืบเนื่องมาตั้งแต่ปี 1992 โดยมีศูนย์กลางของงานอยู่บริเวณถนนสายหลักของซัปโปโรและสวนสาธารณะโอโดริ

    เหล่านักเต้นกว่าหมื่นคนจากทีมต่างๆ ทั้งในท้องถิ่นและจากเมืองต่างๆบนเกาะฮอกไกโด จะพากันแต่งกายด้วยชุดสวยงามสีสันสดใส ถือ นะรุโกะ ไว้ในมือ แล้วขยับโลดเต้นไปตามท่วงทำนองของ เพลงโซรัน (เพลงพื้นบ้านดั้งเดิมของฮอกไกโด) อย่างมีชีวิตชีวาและสนุกสนาน

    การแสดงที่บริเวณหน้าที่ทำการรัฐบาลเก่า

    การแสดงที่บริเวณหน้าที่ทำการรัฐบาลเก่า เป็นหนึ่งในเวทีที่มีบรรยากาศสวยงามมาก

    ทีมนักเต้นที่มาร่วมงาน ไม่ได้มีเพียงแต่หนุ่มสาวเท่านั้น ยังมีทีมที่ประกอบด้วยเด็กๆ และผู้สูงอายุอีกด้วย

    นักเต้นแต่ละคนออกท่วงท่าอย่างพร้อมเพรียง คึกคัก เต็มไปด้วยพลัง พร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขที่เปล่งประกายบนใบหน้า

    จุดเด่นอีกประการหนึ่งที่เห็นได้ในทุกทีม คือการเปลี่ยนชุดสลับสีอย่างรวดเร็วกลางการแสดง

    การแสดงช่วงค่ำบริเวณรอบสถานีซูซูคิโน

    ในตอนค่ำ ตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสี่ทุ่ม จะมีการปิดถนนบริเวณรอบสถานีซูซูคิโน พร้อมเปิดเวทีการแสดงอีกครั้ง

    การแสดงบนถนนย่านสวนโอโดริ

    บรรยากาศที่สวนสาธารณะโอโดริซึ่งเป็นศูนย์กลางของการจัดงาน

    บรรยากาศบริเวณสวนสาธารณะโอโดริ นอกจากจะมีการแสดงแล้ว ยังมีบูธอาหารจากทั่วประเทศให้ได้ลิ้มลองอีกด้วย ตลอดระยะเวลาสามวันสามคืนของเทศกาลนี้

    ปัจจุบันเทศกาลแห่งความสุขนี้ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียงโด่งดัง นักท่องเที่ยวจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลมาร่วมชมงานกันอย่างเนืองแน่น หากใครสนใจ ลองวางแผนการเดินทางไว้ได้เลย แล้วปีหน้าเราอาจได้เจอกันที่นั่น 😎

    \O.O/