Blog

  • สวนสวยในเมืองใหญ่ (1) – การ์เด้น บาย เดอะ เบย์ (Garden by the Bay) สิงคโปร์

    Gardens by the Bay

    การ์เดนส์ บาย เดอะ เบย์ (Gardens by the Bay) คือสวนพฤกษศาสตร์ขนาดใหญ่ที่สวยงาม ทันสมัย และมีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศสิงคโปร์ เคยได้รับรางวัลมากมาย เป็นหนึ่งในจุดหมายของนักท่องเที่ยวแทบทุกคน

    พื้นที่ขนาดใหญ่ของสวนกว่า 600 ไร่ในบริเวณปากอ่าวมารีน่าเกิดจากการถมทะเลและสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมด แบ่งออกเป็น 3 โซน คือ

    • Bay Center Garden
    • Bay East Garden
    • Bay South Garden
    แผนที่บริเวณการ์เด้น บาย เดอะ เบย์ และอ่าวมารีนา แสดงสวน ถนน และโซนต่าง ๆ รอบอ่าว

    โซนที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวหลักจะรวมกันอยู่ที่บริเวณ Bay South Garden ซึ่งมีพื้นที่ขนาดใหญ่ถึง 330 ไร่ ส่วนอีก 2 โซนจะเป็นสวนซึ่งนิยมใช้เป็นที่ออกกำลังกายของชาวสิงคโปร์ การใช้บริการในสวนของทุกโซนจะฟรีหมด ยกเว้นการเข้าชม Cloud Forest / Flower Dome และทางเดินลอยฟ้าบน Super Tree (OCBC Skyway) ที่จะต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม

    แหล่งท่องเที่ยวสำคัญในโซน Bay South Garden

    การเดินทางและค่าเข้าชม

    การเดินทาง: MRT สถานี Bayfront ทางออก B แล้วเดินลอดอุโมงค์ใต้ดินแล้วข้ามสะพาน Dragonfly Bridge / Meadow Bridge เข้าสู่บริเวณสวน หรือใช้สะพานลอยที่เชื่อมต่อจาก Sand Shoppes ผ่านและทะลุออกมาทางด้านหลังโรงแรม Marina Bay Sands แล้วข้ามสะพาน Lions Bridge เข้าสู่บริเวณสวน

    ค่าเข้าชม:

    • โดมกระจก Cloud Forest / Flower Dome: ผู้ใหญ่ SGD28 / เด็ก SGD15
    • OCBC Skyway: ผู้ใหญ่ SGD8 / เด็ก SGD5

    เส้นทางเดินจาก Marina Bay Sands

    เริ่มต้นจาก Sand Shoppes เดินข้ามสะพานลอยเข้าสู่โรงแรม Marina Bay Sands

    สะพานจะทะลุผ่านโรงแรมมารีน่าเบย์แซนด์บริเวณชั้นที่ 6

    เคล็ดไม่ลับ 1: จากโรงแรมฯ เมื่อเดินข้ามสะพาน Lions Bridge ไปจนสุดทาง จะเป็นจุดชมวิว Garden by the Bay ในมุมสูงได้ดี

    เมื่อลงจากสะพาน ถ้าเลี้ยวซ้ายจะเป็นทางที่เดินไปสู่ Cloud Forest และ Flower Dome

    เคล็ดไม่ลับ 2: ถ้าเดินเลียบน้ำไปเรื่อยๆ จะพบกับมุมถ่ายภาพสวยๆ ของ Singapore Flyer

    Cloud Forest

    Cloud Forest คือโดมกระจก (หลังที่เป็นทรงสูง) ภายในสร้างและจำลองให้เป็นป่าในเขตร้อนชื้นบนภูเขาสูง ซึ่งถูกปกคลุมด้วยหมอก ละอองน้ำ มอส เฟิร์น และพรรณไม้ ดอกไม้ต่างๆ จุดเด่นคือมีน้ำตกจำลองขนาดใหญ่ที่สูงกว่า 30 เมตร ทำให้เย็นสบาย บรรยากาศคล้ายๆ กับป่าบนยอดดอยอินทนนท์ในช่วงฤดูฝน

    โซนต่างๆ ภายในโดมกระจก Cloud Forest

    ภายใน Cloud Forest แบ่งพื้นที่ออกเป็นโซนต่างๆ มากมาย เช่น Lost World, Secret Garden, The Cavern, Crystal Mountain, Cloud Walk, Tree Top Walk ฯลฯ

    การเที่ยวชมให้ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดที่เป็นโซน Lost World ก่อน แล้วเดินวนลงมาเรื่อยๆ ตามทางเดินลอยฟ้าที่ออกแบบและสร้างไว้อย่างเหมาะเจาะลงตัว

    วิวจากโซน Lost World

    Tree Top Walk

    สะพานชมวิว Cloud Walk

    Secret Garden

    คนงานกำลังจัด-ตัดแต่งต้นไม้โดยใช้วิธีโรยตัวไปตามหน้าผา

    มีงานศิลปะการแกะสลักท่อนไม้ให้เป็นรูปสัตว์ต่างๆ มากมาย

    Flower Dome

    Flower Dome เป็นโดมกระจกที่มีขนาดกว้างขวางกว่า Cloud Forest ภายในโดมประกอบด้วยโซนของสวนย่อยๆ จากทั่วทุกมุมโลก เช่นสวนออสเตรเลีย, สวนแอฟริกาใต้, สวนอเมริกาใต้, สวนแคลิฟอร์เนีย, สวนเมดิเตอร์เรเนียน ฯลฯ ที่บริเวณตรงกลางยังมีสวนดอกไม้พิเศษซึ่งจะเปลี่ยนแปลงธีมไปเรื่อยๆ ตามเทศกาล

    โซนต่างๆ ภายใน Flower Dome

    Flower Field

    มารีน่า บาร์ราจ (Marina Barrage)

    ถัดจาก Cloud Forest และ Flower Dome ออกไปทางใต้ เป็นที่ตั้งของ มารีน่า บาร์ราจ (Marina Barrage) ซึ่งเป็นเขื่อนกั้นเก็บน้ำที่สร้างขึ้นบนปากอ่าวมารีน่าที่มีความกว้าง 350 เมตร โดยมีจุดประสงค์ในการกักเก็บน้ำจืด ควบคุม-ป้องกันน้ำท่วม และยังใช้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ สันทนาการ ศูนย์กีฬาทางน้ำ ฯลฯ ให้แก่ประชาชน มีห้องนิทรรศการที่จัดแสดงเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำและการบริหารจัดการอย่างครบวงจรให้ชมฟรี

    Garden by the Bay ในมุมสูงมองจาก Sky Park ของโรงแรมมารีน่าเบย์แซนด์ เห็น Marina Barrage อยู่ไกลออกไปตรงปากอ่าว

    จุดเด่นอีกอย่างหนึ่งของที่นี่คือสถาปัตยกรรมของอาคารที่ออกแบบได้อย่างลงตัว สวยงาม ผสมผสานและกลมกลืนไปกับธรรมชาติ เช่นที่บริเวณดาดฟ้าของตัวตึก ได้ทำเป็นสนามหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ ที่ผู้คนนิยมมานั่ง-นอนพักผ่อน ชมวิว เล่นว่าว ฯลฯ กันอย่างแพร่หลาย

    Photo Credit: singapore-guide.com

    เคล็ดไม่ลับ 3: บริเวณสนามหญ้าบนดาดฟ้าของอาคาร Marina Barrage เป็นจุดถ่ายภาพที่สวยงาม

    สะพานบนเขื่อน สามารถใช้เดินข้ามไปยังสวน Marina by the Bay East ได้ด้วย

    Garden by the Bay East

    ถ้ามีเวลาและยอมแลกกับการเดินข้ามไปยัง Bay East Garden ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ Bay South และมีระยะทางพอสมควร จะได้มุมถ่ายภาพสวยๆ ที่หายาก เพราะเป็นที่ที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เดินไปกันไม่ถึง

    ตอนหน้าเราจะย้อนกลับไปยัง Garden by the Bay กันอีกครั้งในตอนค่ำ เพื่อชมแสงสีอันสวยงามของ Garden Rhapsody light and sound shows บน Super trees กัน..

    \O.O/

  • โฉบเฉี่ยวเที่ยวปีนัง (4): ตามล่าหาภาพสตรีทอาร์ต (Penang Street Art Hunt Mission)

    ตามล่าหาภาพสตรีทอาร์ต

    วันสุดท้ายนี้เรามีภารกิจออกไปตามรอยภาพวาดสตรีทอาร์ตบนกำแพงกัน

    งานศิลปะบนกำแพง หรือ ศิลปะข้างถนน (Penang Street Arts) ของปีนังคือเอกลักษณ์อันเป็นที่รู้จัก เพราะเป็นภาพวาดที่สะท้อนวิถีชีวิตชาวปีนังได้อย่างสมจริง เป็นงานศิลปะแบบ Interactive Painting คือเป็นภาพวาดที่ดึงเอาสิ่งแวดล้อมในบริเวณนั้นๆ เข้ามามีส่วนร่วมอยู่ในงานด้วย (เช่นรถจักรยาน มอเตอร์ไซค์ หน้าต่าง ประตู หรือแม้กระทั่งรอยแตกบนกำแพง ฯลฯ) จนกลายเป็นอีกหนึ่งไฮไลต์สำหรับนักท่องเที่ยวจากทั่วสารทิศ ที่เมื่อมาถึงปีนังแล้วต่างก็ต้องการไปตามค้นหาภาพในตำนานต่างๆ ที่เล่าขานกันมาเหล่านั้นด้วยตัวเองสักที

    ภาพรวม 2 ภาพ: ศิลปินกำลังวาดภาพบนกำแพงในซอยเก่าของจอร์จทาวน์ และซอยยามค่ำคืนที่มีแสงไฟถนน
    เบื้องหลังการทำงานของ Ernest Zacharevic ภาพ Little Children on Bicycle

    ผู้เป็นต้นกำเนิดสร้างสรรค์งานศิลปะของ Penang Street Arts คือ เออร์เนสต์ ซาคาเรวิก (Ernest Zacharevic) ศิลปินชาวลิธัวเนีย เขาเรียนจบเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัย Middlesex ที่ลอนดอน ผู้ซึ่งได้ไปเที่ยวและเกิดหลงใหลในเสน่ห์ของเกาะปีนังก่อนจะย้ายมาพำนักชั่วคราวที่นั่น

    จุดกำเนิดของสตรีทอาร์ตปีนังเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 2012 เมื่อ Ernest Zacharevic ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงาน เทศกาลสร้างสรรค์ศิลปะและวัฒนธรรมจอร์จทาวน์ (Mirrors George Town for George Town Festival) เขาได้วาดภาพจิตรกรรมฝาผนังผสมผสานกับวัตถุจริง (Interactive 3D Murals) ตามสถานที่ต่างๆ รอบๆ จอร์จทาวน์เป็นจำนวน 6 ภาพ จนเริ่มเป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงและกลายเป็นไวรัลไปทั่วโลก รูปของเขาแต่ละรูปจะสัมพันธ์กับวิถีชีวิตคนท้องถิ่น ตลอดจนสิ่งแวดล้อมของชุมชนนั้นๆ เช่น รูปเด็กสองพี่น้องบนจักรยาน (Little Children on Bicycle), เด็กชายบนมอเตอร์ไซค์ (Boy on Motor Bike), เด็กชายเอื้อมมือหยิบของ (Reaching Up) เป็นต้น

    ศิลปะเหล็กดัดเล่าประวัติศาสตร์จอร์จทาวน์

    แผนที่สำหรับการตามรอย Penang Street Art
    แผนที่สำหรับการตามรอย Penang Street Art

    ปัจจุบันมีภาพวาดบนกำแพงหรือ Street Arts จำนวนมากเกิดขึ้นกระจายอยู่ตามถนนต่างๆ ในย่านจอร์จทาวน์ของเกาะปีนัง นอกจากภาพวาดบนกำแพงแล้ว ยังมีผลงานศิลปะน่าชมอีกอย่างหนึ่งคือ ประติมากรรมเหล็กดัดบอกเล่าเรื่องราวในประวัติศาสตร์ของเมืองจอร์จทาวน์ (Marking George Town Steel Rod Sculptures) เชิงตลกสนุกสนานอีกกว่า 50 จุดกระจายอยู่ทั่วเมือง แต่ละภาพจะมีคำบรรยายเป็นภาษาอังกฤษให้เข้าใจง่ายๆ ส่วนมากจะเป็นภาพล้อเลียนขำๆ ให้เราได้เห็นถึงอดีตของเมืองจอร์จทาวน์

    เริ่มต้นตามรอย Penang Street Arts

    ศาลเจ้าจีนหลังคาประดับมังกรและลวดลายสีสัน ข้างอาคารสีเขียวอ่อนสไตล์ยุคอาณานิคม
    อาคารสีเขียวอ่อนสองชั้นมีเสาและซุ้มทางเข้าสีขาว ข้างศาลเจ้าจีน มีรถจอดอยู่ริมถนน

    บริเวณสี่แยกที่ถนน Labuh Cannon ตัดกับถนน Labuh Armenian เป็นจุดเริ่มต้นของการตามรอย Street Arts ได้ดี มีร้านให้เช่าจักรยานสำหรับนักท่องเที่ยวหลายร้าน หรือจะใช้บริการสามล้อถีบรับจ้างที่จะอาสาพาเราไปแกะรอยภาพวาดต่างๆ เหล่านี้โดยไม่ต้องเหนื่อยเดินหาเองก็ได้

    ถนนแคบสองข้างทางเป็นตึกแถวสีสัน มีโคมกระดาษหลากสีแขวนข้ามถนน และผู้คนเดินอยู่
    โคมกระดาษหลากสีแขวนเหนือถนนที่มีร้านอาหารริมทาง ป้ายร้านเขียนว่า Laksa และผู้คนเดินอยู่
    ซุ้มทางเข้าศาลเจ้าจีนสองชั้นที่มีป้ายอักษรจีนสีทองและโคมสีแดงสองข้าง

    ภาพวาดชื่อดังของ Ernest Zacharevic

    ภาพวาดบนกำแพงอิฐเก่ารูปเด็กชายนั่งบนมอเตอร์ไซค์จริงที่จอดหน้าประตูสีแดง และภาพร่างสัตว์คล้ายไดโนเสาร์อยู่ด้านซ้าย

    ภาพสองพี่น้องบนจักรยาน (Little Children on Bicycle) ที่มีชื่อเสียงของ Ernest Zacharevic บนถนน Armenian Street ถือเป็นแลนด์มาร์กหมายเลขหนึ่งของปีนัง ภาพเด็กสองคนพี่น้องนั่งซ้อนท้ายจักรยานจริงที่พิงอยู่กับผนังตึกเก่า ยอดฮิตจนคนต่อคิวถ่ายรูปตลอดวัน

    ภาพวาดเด็กสองคนนั่งซ้อนกันบนจักรยานที่ปรากฏบนผนังเก่า โดยมีจักรยานจริงพิงอยู่หน้าภาพ

    Little Boy with a Pet Dinosaur by Ernest Zacharevic ภาพสตรีทอาร์ตรูปเด็กกำลังดึงไดโนเสาร์

    ภาพวาดเด็กชายจูงไดโนเสาร์ด้วยเชือกบนกำแพงอิฐที่ปูนกะเทาะ

    เด็กชายบนมอเตอร์ไซค์ (Boy on Motor Bike) เป็นภาพที่มีชื่อเสียงอีกชิ้นของ Ernest Zacharevic บนถนน Lebuh Ah Quee ภาพเด็กผู้ชายสวมหมวกกันน็อกนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คลาสสิกจริงที่จอดพิงผนัง

    ภาพวาดเด็กชายสวมหมวกกันน็อกบนประตูไม้สีแดง มีมอเตอร์ไซค์คันเก่าจอดอยู่ด้านหน้า

    เด็กชายเอื้อมมือหยิบของ (Boy on Chair by Ernest Zacharevic) ที่ถนน Lebuh Cannon ภาพเด็กผู้ชายยืนเขย่งปลายเท้าอยู่บนเก้าอี้ไม้จริงเพื่อเอื้อมหยิบสิ่งของ เป็นอีกหนึ่งมุมที่นักท่องเที่ยวนิยมเข้าไปยืนแอ็กชันคู่กับเก้าอี้

    ภาพวาดเด็กชายเสื้อเหลืองยืนบนเก้าอี้ไม้เอื้อมมือขึ้นไปหาช่องบนกำแพง

    😎😃😍

    ภาพวาดบนผนังสีม่วงเป็นเด็กชายผมสีขาวใช้สองมือป้องปาก มีกรอบคำพูดอยู่เหนือหัว
    ภาพวาดบุคคลสวมหน้ากากกันแก๊สถือบอลลูนสีเขียว และมีบุหรี่ที่ติดไฟยื่นออกมาจากผนังเหนือภาพ
    ภาพวาดชายสองคนยืนข้างสามล้อพ่วงข้างที่กางร่มสีฟ้า บนผนังสีขาว

    😃🤐😎

    ประติมากรรมเหล็กดัดลายเส้นการ์ตูนบนผนังสีเหลือง มีกรอบคำพูดและข้อความ ข้างหัวดับเพลิงสีแดงและภาพตัวมินเนียนบนกำแพง
    ประติมากรรมเหล็กดัดลายเส้นการ์ตูนฉากชีวิตในตลาดบนผนังสีขาว ข้างหัวดับเพลิงสีแดง
    ประติมากรรมเหล็กดัดรูปรถลากและตัวการ์ตูนบนผนังสีครีม มีข้อความเล่าเรื่องอยู่ด้านบน

    😊😃😍

    ประติมากรรมเหล็กดัดรูปคนถือตะกร้าและคนอ้วนถือถุง พร้อมข้อความ No more plastic bags meh บนผนังสีขาว
    ประติมากรรมเหล็กดัดลายเส้นการ์ตูนรูปคนยืนซ้อนกันหลายชั้นบนผนังสีขาว

    😁😉😋

    ประติมากรรมรูปแมวที่ทำจากล้อจักรยานและชิ้นส่วนสีแดง ตั้งหน้าผนังสีขาว
    ประติมากรรมรูปนกฮูกที่ทำจากล้อและส่วนประกอบจักรยานสีขาว มีป้าย Owl Shop อยู่ตรงกลาง

    😊😃😁

    ภาพวาดทารกสองคนกำลังหัวเราะบนผนังไม้ มีนกพิราบสีขาวบินอยู่รอบๆ
    ภาพวาดแมวสีส้มขนาดใหญ่นอนอยู่บนผนังที่สีลอก
    ภาพวาดแมวสีส้มโผล่หน้ามาจากหน้าต่างบานเปิดสีน้ำเงินบนผนังปูนเก่า

    😺😻🐱

    ภาพวาดแมวสีเทานั่งอยู่ใต้ลายสีแดงรูปแมวโบกมือซ้อนกันเป็นทรงสามเหลี่ยม
    ภาพวาดสีสดหลากสีบนผนังสูง มีตัวการ์ตูนสวมหมวกสีน้ำเงิน ด้านล่างมีรถเข็นและจักรยานจอดอยู่

    😍😁😃

    ภาพวาดเด็กสองคนมองลอดซี่ลูกกรงหน้าต่าง โดยมีเด็กจริงสองคนยืนท่าทางโต้ตอบกับภาพ ข้างจักรยานและตะกร้า

    ร้านของหวาน Art of Dragon

    ภาพต่อกันสองส่วน ด้านซ้ายเป็นภาพวาดเด็กหญิงสวมหมวกคาวบอยบนเสา ด้านขวาเป็นหน้าร้านที่มีผนังรูปมังกรสีแดง

    ตรงข้ามกับภาพเด็กชายเอื้อมหยิบของที่ถนน Cannon Street จะมีร้านของหวานชื่อร้าน Art of Dragon ลองแวะชิมเมนูยอดฮิต น้ำแข็งใส Penang Heritage Ice-Kacang ชามใหญ่ ราคา 5 RM (ประมาณ 40 บาท) ถือเป็นการจบทริป Penang Street Art Hunt ได้เป็นอย่างดี

    ป้ายเมนูร้านของหวานมีภาพและชื่อน้ำแข็งไส Penang Heritage Ice-Kacang, Dragon Ice-Ball และ Fresh Orange Cup Ice-Cream พร้อมราคา
    หน้าร้านของหวานที่มีธงมาเลเซียประดับ ตู้ไอศกรีมและป้ายเมนูรูปน้ำแข็งไส
    ถ้วยของหวานน้ำแข็งไสราดด้วยไอศกรีมสีชมพู มีถั่วแดง ลูกเกด เฉาก๊วยสีดำ และมะม่วงหั่น

    คลิปวิดีโอ: เบื้องหลังการวาดภาพ Little Children on Bicycle

    เครดิตวิดีโอ: Ernest Zacharevic

    ตอนบ่าย เรากลับมาที่ Komtar Bus Terminal ใช้บริการของรถเมล์สาย 401E เดินทางไปสนามบิน

    สถานีขนส่งที่มีเสาสีเหลือง รถบัสสีแดงขาวจอดอยู่ และผู้โดยสารนั่งหรือเดินอยู่ในลานจอด

    จบทริปสั้นๆ สามวันแบบโฉบเฉี่ยวเที่ยวเล็กๆ ที่เกาะปีนังลงแต่เพียงนี้

    ภาพเมืองยามค่ำคืนมองจากหน้าต่างเครื่องบิน เห็นแสงไฟสีส้มตามแนวถนนและย่านที่อยู่อาศัย

    ปีนังเป็นเมืองเล็กๆ เที่ยวสนุก อาหารอร่อยเเละถูกปาก ถ้ามีโอกาสจะกลับมาเที่ยวใหม่นะ 😍

    \O.O/

  • โฉบเฉี่ยวเที่ยวปีนัง (3): วัดเก็กลกสี่ (Kek Lok Si Temple) และ ปีนังฮิลล์ (Penang Hill)

    มัสยิดกาปิตัน เคลิง (Kapitan Keling Mosque)

    มัสยิดกาปิตัน เคลิง สีขาวพร้อมโดมสีเข้มและซุ้มโค้งทางเข้า ท่ามกลางต้นปาล์มและสวนดอกไม้

    มัสยิดกาปิตัน เคลิง (Kapitan Keling Mosque) เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในปีนัง สร้างขึ้นครั้งแรกโดยกลุ่มคนของบริษัทอีสต์อินเดียซึ่งเป็นมุสลิมกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในปีนังในช่วงปลายทศวรรษที่ 1700 หลายปีต่อมา ชุมชนชาวมุสลิมอินเดียมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และต้องการมัสยิดคงทนถาวรกว่าเดิม

    ในปี ค.ศ. 1801 ชุมชนชาวมุสลิมนำโดยคาวเดอร์ มิดิน เมอร์ริคัน หรือที่รู้จักในนามชื่อ “กาปิตัน เคลิง” ได้สร้างมัสยิดนี้ขึ้น เดิมทีตัวมัสยิดสร้างจากอิฐ มีหนึ่งชั้น แต่ต่อมาได้มีการบูรณะอีกหลายครั้งจนใหญ่โตจนถึงทุกวันนี้

    บ้านประจำตระกูลคู (Khoo Kongsi)

    บ้านประจำตระกูลคู (Khoo Kongsi) คือ 1 ใน 5 บ้านประจำตระกูลของย่านจอร์จทาวน์ บ้านประจำตระกูลอื่นๆ ของชาวฮกเกี้ยนที่พบในปีนัง ได้แก่ บ้านประจำตระกูลเช ตระกูลเยี่ย ตระกูลลิ้ม และตระกูลถัง

    บ้านประจำตระกูลคูสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1890 โดยชาวจีนกลุ่มแรกที่เดินทางมาจากมณฑลฮกเกี้ยนของจีน มีเรื่องเล่าขานกันว่า เป็นบ้านที่มีความหรูหราโอ่โถงเทียบเท่าพระราชวังของจักรพรรดิจีน ความหรูหราดังกล่าวทำให้ทวยเทพพิโรธ คืนแรกที่บ้านสร้างเสร็จ เกิดไฟไหม้โดยไม่ทราบสาเหตุเผาทำลายบ้านทั้งหลังลง

    ต่อมาจึงได้สร้างขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1902 ถือเป็นบ้านประจำตระกูลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในปีนัง ตัวบ้านใช้เสาไม้ขนาดย่อมรองรับน้ำหนักของหลังคากระเบื้องสีแดงซึ่งมีรูปทรงโค้งเล็กน้อย ด้านบนหลังคามีรูปสลักมังกร หงส์ สัตว์ในตำนาน รวมทั้งภาพวาดตำนานมากมายที่ได้รับความนิยมในหมู่ชาวจีน

    อาคารสีสันสดใสถนน Jalan Kek Chuan

    ที่ถนน Jalan Kek Chuan จะมีตึกอาคารพาณิชย์ที่พร้อมใจกันทาสีสันฉูดฉาดสดใส จนกลายเป็นจุดสนใจที่ทำให้นักท่องเที่ยวต่างพากันดั้นด้นมาถ่ายรูปอีกแห่งหนึ่ง^^

    วัดเก็กลกสี่ (Kek Lok Si Temple)

    เรากลับมาตั้งต้นกันที่ Komtar Bus Terminal อีกครั้ง โดยขึ้นรถเมล์สาย 204 เพื่อเดินทางออกจากย่านจอร์จทาวน์ไปทางทิศตะวันตก รถเมล์สายนี้จะวิ่งไปสุดสายที่สถานีรถรางขึ้นปีนังฮิลล์ ใช้เวลาเกือบๆ หนึ่งชั่วโมง

    เราลงรถที่ถนน Jalan Balik Palau ก่อนถึงสถานีรถรางขึ้นปีนังฮิลล์ประมาณ 2 กม. แล้วเดินประมาณ 300 เมตรก็จะถึงลานจอดรถใหญ่ เชิงเขาที่จะขึ้นไปวัดเก็กลกสี่ (Kek Lok Si Temple) ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดของปีนัง

    เราใช้เวลาที่วัดเก็กลกสี่ไม่นานนัก เพราะต้องเผื่อเวลาไว้สำหรับขึ้นปีนังฮิลล์ จะได้กลับลงมาไม่ค่ำจนเกินไปนัก

    ปีนังฮิลล์ (Penang Hill)

    ปีนังฮิลล์ (Penang Hill) เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในปีนัง รู้จักกันดีในนามของ Bukit Bendera มีความสูงประมาณ 833 เมตรจากระดับน้ำทะเล

    เป็นจุดชมวิวเมืองปีนังและท้องทะเลโดยรอบ มีรถรางไฟฟ้าขึ้นไปยังด้านบนเขา ระยะทางประมาณ 1,996 เมตร

    รถรางที่วิ่งขึ้นไปยังปีนังฮิลล์ได้เปิดบริการมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1922 รถที่ใช้ในปัจจุบันนับเป็นรุ่นที่ 3 แล้ว

    สถานีปลายทางบนเขาปีนังฮิลล์

    จุดชมวิว Sky Walk

    ด้านบนมีจุดชมวิว “Sky Walk” ที่สามารถมองเห็นวิวของเกาะปีนังได้อย่างกว้างไกล โดยเฉพาะภาพแสงไฟยามค่ำคืน

    จากด้านบน จะมองเห็นความใหญ่โตของวัดเก็กลกสี่ที่อยู่ด้านล่าง

    ชุมชนในเขตจอร์จทาวน์

    อีกด้านหนึ่งจะมองเห็นสะพานปีนัง (Penang Bridge) ทอดยาวเชื่อมการคมนาคมระหว่างเกาะปีนังและแผ่นดินฝั่งบัตเตอร์เวิร์ธ

    ร้านอาหารและคาเฟ่บนปีนังฮิลล์

    บนเนินสูงขึ้นไปทางด้านหลัง ใกล้ๆ กันกับจุดชมวิว Sky Walk มีร้านอาหาร David Browns และคอฟฟี่ช็อป Sky Terrace ที่มีอาหารและเครื่องดื่มบริการ บรรยากาศดี มีดนตรีสดเล่นขับกล่อมด้วย

    Sky Terrace Coffeeshop

    David Browns Restaurant

    ทิวทัศน์ยามค่ำคืน

    พอตกค่ำ ภาพบรรยากาศและทิวทัศน์ก็เปลี่ยนไปอีกแบบ แสงไฟระยิบระยับจากเบื้องล่างเป็นภาพที่สวยงาม

    เรากลับลงมาถึงสถานีด้านล่างเกือบสองทุ่ม ขึ้นรถเมล์สาย 204 จากต้นสาย นั่ง (หลับ) ยาวรวดเดียวจนถึง Komtar Bus Terminal

    ตลาดกลางคืนถนน Lorong Baru

    ที่หัวถนน Lorong Baru (จุดสังเกตคือใกล้ๆ กับโรงแรม Sunway Hotel) จะมีตลาดอาหารกลางคืนเล็กๆ มีของกินและขนมอร่อยๆ ในราคาไม่แพง

    เจอร้านชาร์ก๋วยเตี๋ยวเจ้าเก่าแก่ ยังคงผัดโดยใช้เตาถ่าน มีลูกค้ามายืนต่อคิวกันยาวว…

    ถ้าผ่านไปแถวนั้นอย่าลืมแวะไปอุดหนุนลุงแกได้ อร่อยไม่ผิดหวัง 👍

    ข้าวหน้าเป็ด-หมูแดงจากร้านใกล้เคียงกันแถวนั้น ก็รสชาติถูกใจ

    ตามด้วยหอยทอดเมนูยอดฮิต

    น้ำแข็งใส Ice-Kacang ของหวานชื่อดังของปีนัง

    เดินกลับโรงเเรมด้วยความอิ่มท้อง โดยยึดตึก Komtar Tower เป็นเป้าหมาย

    เรารู้สึกว่าได้ใช้เวลาในหนึ่งวันที่ผ่านไปอย่างคุ้มค่าจริงๆ (แอบเหนื่อย…) 😎

    \O.O/

  • โฉบเฉี่ยวเที่ยวปีนัง (2): เที่ยวเมืองจอร์จทาวน์ (George Town City Tour)

    จอร์จทาวน์ (George Town)

    เช้าวันที่สองอากาศสดใส ได้เวลาออกเที่ยวชมเมือง สถานที่สำคัญของเกาะปีนังส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในเขตจอร์จทาวน์ สามารถใช้เวลาค่อยๆ เดินเรื่อยๆ ไปในแต่ละย่านได้ ถ้ามีเวลา

    ป้าย UNESCO “George Town World Heritage Site” พร้อมข้อความภาษาจีน ระบุปีขึ้นทะเบียน 2008

    เขตจอร์จทาวน์รายล้อมไปด้วยบ้านเรือนเก่าแก่สวยงามมากมาย โดยมีสถาปัตยกรรมแบบจีนผสมยุโรป คล้ายกับบ้านเรือนสไตล์ชิโนโปรตุกีสในจังหวัดภูเก็ต เสน่ห์ของจอร์จทาวน์ไม่ได้มีเพียงแค่อาคารบ้านเรือนสวยๆ เหล่านี้เท่านั้น แต่ยังมีการสอดแทรกงานศิลปะ-ภาพวาดของศิลปินยุคใหม่ ที่จะพบได้ตามกำแพงและผนังอาคารเก่าต่างๆ กระจายกันอยู่ทั่วเมือง ทำให้บ้านเมืองแห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นอกจากนี้นักท่องเที่ยวยังจะได้สัมผัสกับวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น จิบกาแฟโบราณยามเช้า ได้ใช้ชีวิตในบรรยากาศแบบเนิบช้าที่ไม่เหมือนกับเมืองอื่นๆ อีกด้วย ทั้งนี้จอร์จทาวน์ได้รับการจดทะเบียนให้เป็น World Heritage Site โดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 2008

    Chew Jetty

    เราเริ่มต้นกันที่ Chew Jetty เป็นชุมชนเก่าแก่ของคนพื้นเมืองในอดีตซึ่งมีอาชีพประมงเป็นหลัก

    ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่ในบริเวณทิศใต้ของจอร์จทาวน์ ใกล้กับ Penang Ferry Terminal บ้านเรือนต่างๆ จะเป็นอาคารไม้เก่าแก่ บรรยากาศเงียบสงบ มีร้านค้า ร้านขายของที่ระลึก (ที่ว่ากันว่าราคาถูกกว่าที่อื่น) เราได้ Magnet ติดตู้เย็นมาในราคาอันละ 20 บาท^^

    เดินเข้าไปเกือบสุดทาง จะเจอร้าน Big Bowl Ramen ขายราเมนชามยักษ์ แต่ไม่มีโอกาสได้ลองชิมเนื่องจากเราไปถึงแต่เช้า ร้านยังไม่เปิด

    จุดสังเกตของพิกัดที่ตั้ง Chew Jetty คือศูนย์อาหาร CF Kedai Makanan Dan Minuman ป้ายสีเขียวๆ ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกันคนละฟากถนน

    หอนาฬิกาควีนวิคตอเรีย

    แลนด์มาร์กถัดมาคือวงเวียนหอนาฬิกา ควีนวิคตอเรีย (Queen Victoria Memorial Clock Tower) ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆ Swettenham Pier (ท่าเรือเฟอร์รี่และครูซที่ข้ามไปเกาะลังกาวี)

    Queen Victoria Memorial Clock Tower ถูกสร้างขึ้นในปี 1897 โดยมหาเศรษฐีชาวจีน เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งประเทศอังกฤษ โดยออกแบบให้หอคอยมีความสูง 60 ฟุต เท่ากับจำนวนปีที่ขึ้นครองราชย์มานาน

    ใกล้ๆ กันกับวงเวียนคือ Dewan Undangan Negeri Pulau Pinang (Penang State Legislative Assembly) หรืออาคารสภานิติบัญญัติแห่งรัฐปีนัง

    อาคารที่อยู่ติดกันถัดมาคือสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง (Immigration)

    อาคาร Department of Religious Affairs

    Fort Cornwallis

    จากตรงบริเวณ Queen Victoria Clock Tower จะมีป้ายบอกทางไป Fort Cornwallis

    ป้อมปราการคอร์นวอลลิส (Fort Cornwallis) เป็นโบราณสถานที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของปีนัง ป้อมปราการแห่งนี้สร้างขึ้นมาตั้งแต่ช่วงยุคปี ค.ศ. 1700 โดย Francis Light โดยมีการตั้งชื่อตามผู้สำเร็จราชการของอังกฤษประจำเมืองเบงกอล คือ ชาร์ล คอร์นวอลลิส

    ตัวป้อมปราการมีกำแพงสูงประมาณ 10 ฟุต ภายในป้อม จะเห็นโครงสร้างดั้งเดิมบางส่วนที่มีอายุกว่าหนึ่งร้อยปี ได้แก่ โบสถ์ คุกขังนักโทษ คลังเก็บดินปืน ประภาคารซึ่งครั้งหนึ่งใช้ส่งสัญญาณแก่เรือที่เข้ามาเทียบท่า เสาธงเก่า และปืนใหญ่สำริด

    ปืนใหญ่โบราณ

    Penang Town Hall และอาคารประวัติศาสตร์

    จากป้อมปราการ Fort Cornwallis เลียบริมทะเลไปเรื่อยๆ จะถึง Penang Town Hall เป็นอาคารสไตล์โคโลเนียล ตั้งอยู่ด้านขวามือ เคียงคู่กับ Penang City Hall สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1883 อาคารทั้งสองตั้งอยู่หน้าลานกว้าง (Esplanade) ในบริเวณใจกลางของ George Town’s UNESCO World Heritage Site

    Penang City Hall

    High Court Building

    โบสถ์ St. George’s Church

    คฤหาสน์เฉิงฟัตเจ๋อ (Blue Mansion)

    คฤหาสน์เฉิงฟัตเจ๋อ (Cheong Fatt Tze) หรือ คฤหาสน์สีฟ้า (The Blue Mansion) ตั้งอยู่บนถนน Leith เคยเป็นคฤหาสน์เก่าแก่ของเฉิงฟัตเจ๋อ บุคคลสำคัญในสมัยที่มีการจัดตั้งเขตช่องแคบปีนัง

    ตัวบ้านมีสถาปัตยกรรมแบบจีนผสมผสานแบบยุโรป โดดเด่นด้วยสีฟ้าเข้ม สร้างเมื่อปี 1897 มีห้องต่างๆ ทั้งหมด 38 ห้อง จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่มากมาย เราไม่ได้แวะเข้าเนื่องจากคิวรอบเข้าชมเต็มไปจนถึงบ่าย

    คฤหาสน์ปีนังเปรานากัน (Pinang Peranakan Mansion)

    คฤหาสน์ปีนังเปรานากัน (Pinang Peranakan Mansion) ถนน Church Street เป็นอีกหนึ่งอาคารเก่าแก่ที่ปัจจุบันได้รับการบูรณะและเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าเยี่ยมชม ในอดีตเคยเป็นที่พักและสำนักงานของคาปิตัน ชุงเค็งกวี่ คนงานเหมืองและผู้นำองค์กรลับไห่ซานในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19

    คฤหาสน์เปรานากันสร้างขึ้นในทศวรรษที่ 1890 ภายในเต็มไปด้วยโบราณวัตถุและของสะสมกว่า 1,000 ชิ้น อาคารมีเอกลักษณ์ หลายส่วนของอาคารมีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบจีน

    บานประตูและหน้าต่างทำจากไม้แกะสลักแบบจีน ปูพื้นด้วยกระเบื้องแบบอังกฤษ นอกจากนี้ยังมีงานหล่อเหล็กแบบสก็อตอีกด้วย เคยใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์หลายเรื่อง (ค่าเข้าชมคนละ 20 ริงกิต)

    มื้อกลางวันที่ Tai Tong Restaurant

    เราหยุดเติมพลังมื้อกลางวันที่ร้านติ่มซำเก่าแก่เจ้าดังของคนท้องถิ่นที่นี่ Tai Tong Restaurant สังเกตได้จากทั้งทีมงานเสิร์ฟของร้านและบรรดาเหล่าลูกค้าที่มาใช้บริการ 🙂

    ติ่มซำของเขาน่ากิน – อร่อยจริง 🥗🍿

    กินอิ่มแล้วก็เตรียมตัวไปใช้พลังกันต่อในภาคบ่าย…

    \O.O/

  • โฉบเฉี่ยวเที่ยวปีนัง (1): นั่งรถเมล์ชมเมืองปีนัง – มาเลย์เซีย

    ปีนัง (Penang)

    ปีนัง (Penang): เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เป็นเมืองท่องเที่ยวทางภาคใต้อันเป็นที่นิยม-รู้จักกันดีเพราะอยู่ใกล้-ไปมาสะดวก มีสภาพเป็นเกาะ ล้อมรอบไปด้วยทะเล

    เกาะปีนังในอดีตถูกค้นพบโดย กัปตันฟรานซิส ไลท์ (Captain Fransis Light) ชาวอังกฤษ ต่อมาในปี ค.ศ.1786 กัปตันไลท์ก็ได้รับมอบเกาะปีนังจากสุลต่านแห่งรัฐเคดาห์ ในนามของบริษัทอีสต์ อินเดีย คอมพานี ด้วยการทำสัญญาว่าจะปกป้องแผ่นดินนี้จากสยามประเทศ และได้สร้างเมือง “จอร์จทาวน์” (George Town) ขึ้นมาเพื่อให้เป็นเมืองท่าปลอดภาษี ทำให้จอร์จทาวน์มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว มีการเปิดสอนภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนในสมัยนั้นคนไทยที่พอมีฐานะนิยมจะส่งลูกหลานไปเรียนที่ปีนังเพื่อให้ได้เรียนภาษาอังกฤษ

    เครื่องบิน Air Asia จอดที่ลานจอด มองผ่านกระจกอาคารผู้โดยสารเห็นเนินเขาสีเขียวเป็นฉากหลัง

    การเดินทางสู่เกาะปีนังสามารถทำได้ทั้งทางบก (รถไฟ-รถยนต์จากอำเภอหาดใหญ่) และโดยทางเครื่องบิน เราเลือกใช้บริการของแอร์เอเชีย บินจากดอนเมือง ใช้เวลาเพียงชั่วโมงครึ่งเศษๆ เท่านั้น

    บินขึ้นได้สักพักก็เข้าเขตภาคใต้ของเรา มองเห็นทะเลสาบสงขลาและเกาะยออยู่ไกลๆ

    ภาพมุมสูงอ่าวและแผ่นดินชายฝั่ง มองจากหน้าต่างเครื่องบิน

    บินต่ออีกพักเดียวก็เริ่มเข้าเขตประเทศมาเลเซีย

    แม่น้ำคดเคี้ยวผ่านทุ่งเขียวและแผ่นดิน มองจากหน้าต่างเครื่องบินที่เห็นปลายปีก

    เกาะปีนังบริเวณจอร์จทาวน์และฝั่งบัตเตอร์เวิร์ธ

    ภาพมุมสูงเมืองริมทะเลและท่าเรือที่ยื่นออกไปในน้ำ มองจากหน้าต่างเครื่องบิน

    สะพานปีนัง (Penang Bridge)

    สะพานปีนัง (Penang Bridge) ที่ทอดเชื่อมเกาะปีนัง และเมือง Butterworth ซึ่งอยู่บนแผ่นดินใหญ่ มีความยาว 13.5 กิโลเมตร ความยาวเหนือระดับน้ำทะเล 8.4 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในสะพานที่ติดอันดับห้าของสะพานที่ยาวที่สุดในโลก เปิดให้ใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 กันยายน ปี 1985

    สะพานยาวทอดข้ามทะเล มองจากหน้าต่างเครื่องบินท่ามกลางหมอกบางๆ

    สนามบินปีนัง

    อาคารสนามบินที่มีป้าย Penang International Airport และเครื่องบิน Silk Air จอดอยู่ที่ลานจอด

    เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักของรัฐปีนัง และถือเป็นสนามบินที่พลุกพล่านที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศมาเลเซีย ทำหน้าที่เป็นประตูด่านหน้าเชื่อมการเดินทางสู่ภูมิภาคทางตอนเหนือของมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณเมืองบายันเลอปัส (Bayan Lepas) ทางตอนใต้สุดของเกาะปีนัง ห่างจากใจกลางเมืองจอร์จทาวน์ (George Town) ประมาณ 16–18 กิโลเมตร

    อาคารสนามบินหลังคาโค้งสีเทาเงินและผนังกระจก มองจากลานจอดเครื่องบิน

    รถเมล์ Rapid Penang จากสนามบิน

    ภาพหน้าจอแอปแผนที่แสดงเส้นทางจากสนามบินไปยังตัวเมือง พร้อมตัวเลือกการเดินทางและเวลา

    จากสนามบินปีนังซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะ เราใช้บริการรถเมล์โดยสาร Rapid Penang สาย 401E ซึ่งวิ่งเข้าไปในเขตจอร์จทาวน์ ใช้เวลาประมาณ 45 นาที ค่าโดยสารเพียงคนละ 2.7 ริงกิต (ประมาณ 22 บาท) นับเป็นการเดินทางจากสนามบินที่ถูกที่สุดเท่าที่เคยเดินทางมา^^

    แผนที่เส้นทางรถเมล์ Rapid Penang บนเกาะปีนังและฝั่งแผ่นดินใหญ่ มีเส้นทางและหมายเลขสายรถ

    รถเมล์ที่นี่สภาพใหม่ สวยงาม ติดแอร์อย่างดี ไม่แออัด เดินขึ้นทางประตูด้านหน้า จ่ายค่าโดยสาร (ลงกล่อง) พร้อมกับรับตั๋วจากคนขับ ตอนลงให้กดกริ่งแล้วลงทางประตูหลัง เสียดายที่ยังไม่มีระบบแตะบัตร..

    ภายในรถเมล์ที่มีเสาและราวจับสีเหลือง ผู้โดยสารนั่งบนเบาะสีน้ำเงิน
    รถเมล์ Rapid Penang สีน้ำเงินขาวแดงจอดอยู่ที่ช่องจอดในสถานีขนส่ง

    เราลงรถที่ Bus Terminal บริเวณตึก Komtar Tower อันเป็นศูนย์กลางของรถเมล์ Rapid Penang สายต่างๆ ที่วิ่งบนเกาะ

    ที่นั่งรอและเสาสีเหลืองส้มในสถานีขนส่ง มีผู้คนนั่งรออยู่
    ป้ายนิทรรศการ George Town UNESCO World Heritage Site พร้อมภาพถ่ายเก่าของเมืองและอาคารริมน้ำ

    อาหารมื้อแรกที่ Komtar Bus Terminal

    ฝากท้องมื้อแรกที่ศูนย์อาหารบริเวณ Komtar Bus Terminal

    หน้าร้านสีแดงที่มีป้าย Komtar Coffee House มีภาพเมนูอาหารติดอยู่ที่กระจก
    แผงอาหารในศูนย์อาหารที่มีภาพเมนูและป้ายอาหารจีน เช่น Oyster Fried และ Char Koay Teow

    ลองสั่งเมนูยอดฮิต ชาร์ ก๋วยเตี๋ยว (Char Koay Teow) ออกแนวก๋วยเตี๋ยวผัดไท

    ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ผัดกับถั่วงอกและใบกุยช่ายบนจานสีฟ้า

    Oyster Fried ออกเเนวหอยทอด

    ไข่ทอดใส่หอยนางรมและกุ้ง พร้อมถ้วยซอสพริก

    อีกชามไม่รู้เรียกว่าอะไร แต่เป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก+เส้นบะหมี่แห้ง อร่อยดี..

    บะหมี่แห้งโรยถั่วบดและต้นหอม ราดซอสสีเข้ม

    จากท่ารถบัส เราเดินไปเช็คอินที่พักที่ Hotel Jen Penang by Shangri-La ซึ่งอยู่ติดกับ Komtar Bus Terminal เลย

    อาคารโรงแรมสูงสีขาวที่มีผนังด้านล่างตกแต่งลวดลายสีสัน มีป้ายโรงแรมที่มุมอาคาร ใต้ท้องฟ้าสีฟ้า

    อ่านเพิ่มเติม: รีวิว: Hotel Jen Penang by Shangri-La

    ผนังล็อบบี้ของโรงแรมที่มีโลโก้ตัว J สีเขียวและข้อความ Stay with Jen พร้อมภาพห้องพักและร้านอาหาร

    Gurney Drive

    บ่ายสามโมงแล้ว ขอเริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการนั่งรถเมล์ชมเมืองละกัน จาก Komtar Bus Terminal เราขึ้นรถเมล์ Rapid Penang สาย 101 (สาย 103 หรือ 104 ก็ได้) รถวิ่งวนไปมาตามย่านต่างๆ ขึ้นไปทางตอนเหนือของจอร์จทาวน์ เราโดดลงบริเวณที่เรียกว่า Gurney Drive แถวๆ ห้าง Gurney Plaza

    อาคารห้างสรรพสินค้าและป้าย Plaza Gurney ที่มีรายชื่อร้านค้า

    Gurney Drive เป็นจุดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยม มีลักษณะเป็นชุมชนริมทะเล เป็นย่านที่มีคอนโดฯ ที่พักอาศัยตั้งอยู่หลายแห่ง (แต่เสียดายที่มีรั้วกั้นตลอดแนวยาวของด้านริมทะเล เลยทำให้ไม่ค่อยได้กลิ่นอาย-บรรยากาศของธรรมชาติเท่าไหร่..) มี Gurney Shopping Plaza ตั้งอยู่ในบริเวณนี้

    ประติมากรรมเหล็กโค้งรูปคลื่นที่มีทรงกลมเงินบนเนินหญ้า ใต้ท้องฟ้าสีฟ้า

    ที่ชั้นใต้ดินของ Gurney Plaza เป็นโซนศูนย์อาหาร มีร้านค้าและภัตตาคารมากมาย ลองแวะชิมวาฟเฟิลเจ้านี้ดู รสชาติโอเค 😛

    ร้านวาฟเฟิล Leomag ในศูนย์อาหารที่มีพนักงานหญิงสองคนอยู่หลังเคาน์เตอร์
    วาฟเฟิลสองชิ้นในถุงกระดาษพิมพ์ชื่อ Leomag Waffle

    มีร้านอาหารไทยบุกมาหากินถึงที่นี่ด้วย

    หน้าร้านอาหารไทย Siam Express Fast Thai Food ที่มีภาพต้มยำและข้าวเสิร์ฟอยู่ที่ป้ายไฟ
    หน้าร้านอาหารที่มีเคาน์เตอร์สีดำและป้ายไฟแสดงภาพขนมหวานบนผนัง

    บาร์บีคิวพลาซ่าก็มา..

    หน้าร้าน Bar.B.Q Plaza ที่มีตุ๊กตามังกรเขียวตั้งอยู่ด้านหน้าและพนักงานยืนอยู่ที่ประตู

    Anjung Gurney

    ป้ายสีน้ำเงิน Tapak Penjaja Anjung Gurney พร้อมข้อความภาษาจีน ตั้งอยู่หน้าตลาดอาหารกลางแจ้งใต้ต้นไม้

    เป็นศูนย์อาหารใหญ่กลางแจ้ง ซึ่งเปิดขายตั้งแต่ตอนเย็นๆ ไปจนถึงตอนดึก

    ศูนย์อาหารกลางแจ้งที่เต็มไปด้วยผู้คนนั่งตามโต๊ะ มีป้ายร้านหลายร้านและคอนโดสูงอยู่ด้านหลัง
    ผู้คนนั่งแน่นตามโต๊ะในศูนย์อาหารกลางแจ้ง ด้านบนมีป้ายร้านก๋วยเตี๋ยวผัด Char Koay Teow

    กลับสู่ Weld Quay Bus Terminal

    เดินเล่นสักพัก เราก็ไปนั่งรถเมล์ชมเมืองต่อ

    ภายในรถเมล์ที่มีเบาะสีส้ม ผู้โดยสารนั่งอยู่ และห่วงจับสำหรับผู้ยืน

    ขากลับรถเมล์มาสุดสายที่ Weld Quay Bus Terminal อันเป็นศูนย์รวม-จุดจอดรถเมล์ใหญ่อีกแห่งหนึ่ง อยู่ทางทิศตะวันออกของจอร์จทาวน์ ใกล้ๆ กับท่าเรือเฟอร์รี่

    สถานีขนส่ง Rapid Penang Terminal B มีรถเมล์จอดเรียงอยู่ใต้หลังคาทรงโค้ง

    ช้อปปิ้งและอาหารค่ำ

    ใกล้ๆ กับที่ Komtar Bus Terminal มีห้าง Prangin Mall ขายของจำพวกเครื่องไฟฟ้า อิเล็กทรอนิกส์ โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์ต่างๆ บรรยากาศคล้ายๆ ห้างในบ้านเรา

    อาคารห้างสรรพสินค้า Prangin Mall Komtar สีเหลืองครีม มีป้ายโฆษณาด้านหน้า
    ภาพมุมสูงภายในห้างสรรพสินค้า เห็นร้านโทรศัพท์มือถือและร้านเสื้อผ้า มีริบบิ้นสีเขียวเหลืองแขวนอยู่

    ตามรอยชิมขนมหวานเจ้าดังอีกอย่างหนึ่งของที่นี่ Teochew Chendul

    ร้าน Teochew Chendul ตกแต่งสีเขียวภายในห้าง มีบันไดอยู่ด้านข้างและพนักงานยืนอยู่หน้าร้าน

    ลักษณะเป็นลอดช่องกะทิ+น้ำตาล ใส่ถั่วแดง ร้านนี้เป็นสาขาที่เปิดอยู่บริเวณห้าง Prangin Mall

    ถ้วยเฉาก๊วยหรือเฉนดอลเส้นสีเขียวในน้ำกะทิ ใส่ถั่วแดง

    ปิดท้ายวันด้วยเมนูอาหารจีนที่คุ้นเคย

    บะหมี่ไข่เส้นเหลืองราดซอสสีเข้ม ใส่หมูแดงและเกี๊ยวห่อใหญ่
    หมูแดงและหมูกรอบหั่นชิ้นวางบนจานสีเหลือง

    เดินไปไหนก็มองเห็น Komtar Tower ยืนเด่นเป็นสง่า รับรองไม่มีหลง^^

    หอคอย Komtar ทรงกลมที่ประดับไฟสีชมพูยามค่ำคืน มีไฟถนนและป้ายโฆษณาอยู่ด้านข้าง
    หอคอย Komtar ที่ส่องไฟสีน้ำเงินยามค่ำคืน ด้านล่างมีอาคารฐานและไฟถนน

    กลับไปนอนเอาแรง เพื่อมาต่อกันใหม่วันพรุ่งนี้

    อาคารโรงแรมสูงสีขาวยามค่ำคืน มีแถบไฟสีน้ำเงินและผนังตกแต่งลวดลายสีสันอยู่ด้านล่าง

    \O_O/

  • Japan Spring (4): วันซากุระบานที่ Asakusa

    ศูนย์วัฒนธรรมและการท่องเที่ยวอาซากุสะ

    อาซากุสะ (Asakusa) คือย่านที่นักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติทุกคนรู้จัก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงโตเกียว บางคนเลือกพักในย่านนี้ด้วยเนื่องจากใกล้กับแหล่งท่องเที่ยว ที่พัก-อาหารมีราคาไม่แพงเมื่อเทียบกับย่านอื่นๆ นอกจากนี้ยังได้ซึมซับกับบรรยากาศ ศิลปะและวัฒนธรรมของความเป็นญี่ปุ่นดั้งเดิมที่หลงเหลือและหาได้ไม่ยากในย่านนี้

    อาคารศูนย์วัฒนธรรมและการท่องเที่ยวอาซากุสะ สูงหลายชั้น ตกแต่งด้วยโครงไม้ มีผู้คนเดินอยู่ด้านล่าง

    เราใช้เวลาในเช้าวันหนึ่ง เริ่มต้นที่ ศูนย์วัฒนธรรมและการท่องเที่ยวอาซากุสะ (Asakusa Culture and Tourism Center) อาคารทรงสูงทันสมัยที่ประดับตกเเต่งด้วยระแนงไม้แนวตั้งซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับวัดเซนโซจิ (Sensoji Temple) ที่นี่เป็นศูนย์ข้อมูลและบริการนักท่องเที่ยวที่เปิดดำเนินการโดยเขตไทโตะ (Taito District) มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เพื่อนักท่องเที่ยวมากมาย

    เมื่อเดินเข้าไปจะพบกับเค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ มีเจ้าหน้าที่ที่สามารถสื่อสารกับนักท่องเที่ยวได้ 4 ภาษา (ภาษาญี่ปุ่น, อังกฤษ, จีน และเกาหลี) คอยตอบคำถามและให้คำแนะนำเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ มีแผ่นพับข้อมูลท่องเที่ยว แผนที่ ฯลฯ ไว้ให้เลือกหยิบ นอกจากนี้ เรายังสามารถใช้บริการห้องน้ำชาย-หญิงที่สะอาดสะอ้านได้ที่ชั้นใต้ดิน

    ระเบียงชมวิว Outlook Terrace

    แต่ที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ไม่ทราบก็คือ ที่ชั้น 8 ยังมีระเบียงชมวิว Outlook Terrace อันเป็นสถานที่นั่งพักผ่อนชมวิวทัวทัศน์มุมสูงที่สวยงามของอาซากุสะได้โดยไม่เสียค่าบริการ เราสามารถมองเห็นวิวของวัดเซ็นโซจิและโตเกียวสกายทรีได้ชัดเจนอย่างที่นักท่องเที่ยวอีกหลายคนไม่มีโอกาสได้เห็น..

    วัดเซ็นโซจิ

    ภาพโตเกียวสกายทรีจากระเบียงชมวิว Outlook Terrace ชั้น 8

    วัดเซ็นโซจิและถนนนากามิเสะ

    ใช้เวลาที่ลานชมวิวจนพอแล้ว เราจึงข้ามถนนมายังประตูทางเข้าด้านหน้าของวัดเซ็นโซจิ จุดเด่นและเอกลักษณ์อันมีชื่อเสียงที่นักท่องเที่ยวรู้จักเเละต้องมาชม+ถ่ายรูปกัน (จนทำให้บริเวณนี้เเน่นขนัดไปหมด) ก็คือประตูทางเข้าวัดสีเเดงที่มีขนาดใหญ่ เรียกว่า คามินาริมง (Kaminari-mon) หรือ ประตูอสุนี (Thunder Gate) บนคานประตูแขวนโคมกระดาษขนาดใหญ่สีเเดง มีความสูงกว่า 5.5 เมตร ที่มีรูปสายฟ้าและเมฆเขียนด้วยสีดำและแดง

    เลยจากซุ้มประตูคามินาริมงไปจะเป็น ถนนนากามิเซะ (Nakamise dori) ถนนเส้นนี้ทอดยาวไปจนถึงประตูโฮโซมอน มีความยาวประมาณ 300 เมตร เป็นถนนที่เต็มไปด้วยร้านค้าที่ขายขนม ของฝาก ของที่ระลึกต่างๆ อันเป็นเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของที่นี่

    สาวๆชาวญี่ปุ่นมักจะนิยมแต่งชุดกิโมโนเต็มยศมาเดินเที่ยวด้วย

    ก่อนที่จะเข้าถึงตัววัดจะมี ซุ้มประตูโฮโซมอน (Hozomon) ที่ประตูนี้นอกจากจะมีโคมไฟสีแดง และยักษ์เฝ้าประตูแล้ว ยังมีโคมไฟสีทองอีก 2 โคม

    วัดเซ็นโซจิ (浅草寺, Sensoji)

    เป็นวัดพุทธที่เก่าแก่ที่สุดในโตเกียว มีประวัติความเป็นมาว่า เมื่อ ค.ศ. 628 มี 2 พี่น้องชาวประมง พบองค์เจ้าแม่กวนอิม (Kannon) ขนาดเล็กที่แม่น้ำซูมิดะ (Sumida River) ในย่านอาซาคุซะ และได้นำกลับมายังหมู่บ้าน

    ต่อมาหัวหน้าหมู่บ้านนี้ก็ได้ดัดแปลงบ้านของตนให้กลายเป็นวัดขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์เพื่อให้คนในหมู่บ้านมากราบไหว้บูชา

    ชื่อเสียงในความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิมนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น จนล่ำลือไปถึงหูของโชกุน ท่านจึงให้มีการสร้างอาคารหลังใหญ่ขึ้นในปี ค.ศ. 645 และต่อเติมส่วนต่าง ๆ เรื่อยมาจนเป็นวัดเซ็นโซจิที่เห็นในปัจจุบัน

    ออกจากวัดเซ็นโซจิ ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี เราเจอร้านอาหารรสชาติดีราคาย่อมเยาว์ ตั้งอยู่ใกล้กับ Asakusa Culture and Tourism Center (จากวัดเซ็นโซจิ ข้ามถนนแล้วเดินไปทางซ้ายมือ) ใครมีโอกาสอย่าลืมแวะไปลองชิม^^

    สวนสุมิดะและโตเกียวสกายทรี

    เสร็จจากมื้อเที่ยงอันแสนอร่อย เราเดินมุ่งหน้าไปยัง สวนสุมิดะ (Sumida Park) ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำสุมิดะ แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมอีกเเห่งหนึ่งของอาซากุสะ โดยเฉพาะช่วงฤดูกาลดอกซากุระบานอย่างตอนนี้

    จากริมแม่น้ำสุมิดะ จะมองเห็นอาคารสีทองรูปทรงแปลกตา และหอคอยโตเกียวสกายทรี ตั้งโดดเด่นอยู่ไกลๆ

    อาคารสีทองนี้คือ อาซาฮิเบียร์ทาวเวอร์ (Asahi Beer Tower) เป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทเบียร์อาซาฮีอันโด่งดังของญี่ปุ่น สร้างขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1989 ตึกนี้ถูกออกแบบโดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศสชื่อ Philippe Starck รูปลักษณ์ด้านนอกคล้ายกับแก้วเบียร์ที่มีฟองเบียร์อยู่ด้านบน

    ส่วนอาคารที่อยู่ติดกัน คือ Asahi Super Dry Hall เป็นอาคารที่มีทางเชื่อมกับตึก Asahi Beer Tower จุดเด่นของอาคารนี้คือ “Flamme d’Or” หรือ เปลวไฟสีทอง (Golden Flame) ซึ่งสื่อความหมายถึงจิตวิญญาณและความมุ่งมั่นของบริษัทอาซาฮี

    โตเกียวสกายทรี (東京スカイツリー Tokyo Skytree)

    ปัจจุบันเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น และเป็นหอคอยที่สูงที่สุดในโลก มีความสูงถึงยอด 634 เมตร Tembo Galleria ที่ความสูงเหนือพื้นดิน 450 เมตร ทำให้เห็นทัศนียภาพทั้งหมดของภูมิภาคคันโตหรือแม้แต่ภูเขาไฟฟูจิในระยะไกลได้ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ในตอนกลางคืน หอคอยจะส่องสว่างไปด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อน “อิกิ” และสีม่วง “มิยะบิ” สลับกันไปมา เป็นแลนด์มาร์คสำคัญและมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งของโตเกียว

    ในอดีตโตเกียวทาวเวอร์ (สูง 333 เมตร) มีความสูงไม่พอที่จะส่งสัญญาณคลื่นโทรทัศน์แบบดิจิตอลให้ครอบคลุม เนื่องจากมีอาคารและตึกสูงจำนวนมากสร้างขึ้นบังสัญญาณบริเวณใจกลางเมือง จึงมีโครงการก่อสร้างโตเกียวสกายทรีขึ้น นำโดยบริษัท โทบุเรลเวย์ จำกัด ซึ่งเริ่มก่อสร้างในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 แล้วเสร็จในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 และเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 22 พฤษภาคม ปีเดียวกัน

    แม่น้ำสุมิดะ (Sumida River)

    เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านใจกลางกรุงโตเกียว ในเขตอาซากุสะจะมีทางเดินเลียบแม่น้ำเป็นระยะทางยาว สามารถมองเห็นหอคอยโตเกียวสกายทรีได้อย่างชัดเจน มี สวนสาธารณะซุมิดะ (Sumida Park) อันเป็นจุดชมดอกซากุระที่มีชื่อเสียง บริเวณใกล้เคียงยังเป็นจุดจอดเรือหลังคากระจก (Water Bus Station) ที่ให้บริการเรือท่องเที่ยวในเส้นทางจาก Asakusa – Odaiba อีกด้วย

    ซากุระบานที่สวนสาธารณะซุมิดะ

    สวนสาธารณะซุมิดะ (Sumida Park) เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซุมิดะ (Sumida River) ติดกับทางรถไฟสาย Tobu Skytree Line ไม่ไกลจากวัดเซ็นโซจิ นักท่องเที่ยวที่มาไหว้พระที่วัดเซ็นโซจิ มักจะเดินมาเที่ยวต่อที่สวนสาธารณะซุมิดะเสมอ

    ในช่วงที่ดอกซากุระบาน (ประมาณเดือนเมษายน) สวนซุมิดะจะสะพรั่งไปด้วยสีขาวอมชมพูของดอกซากุระ มีนักท่องเที่ยวตลอดจนคนญี่ปุ่นมาเที่ยวชมกันอย่างมากมาย

    บรรยากาศอันคึกคัก สดใสของสวนซุมิดะในวันที่ซากุระบาน

    🌸🌼🌸🌼

    จุดเด่นของที่นี่คือไม่ว่าจะอยู่มุมไหน จะมองเห็นหอคอยโตเกียวสกายทรี (Tokyo Skytree) ผ่านแม่น้ำสุมิดะ ตั้งโดดเด่นเป็นสง่าอยู่เสมอ

    เราสามารถใช้สะพานอะซุมะบาชิ (Azuma-bashi Bridge) เพื่อเดินข้ามไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำ อันถือเป็นส่วนหนึ่งของสวนสาธารณะซุมิดะเช่นกัน มีทางเดินเลียบแม่น้ำและซากุระให้ชมมากมาย

    การท่องเที่ยวในย่านอาซากุสะเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่สร้างความประทับใจสำหรับการมาเยือนประเทศญี่ปุ่น แม้เเต่คนที่เคยไปมาแล้ว ก็ยังคงกลับไปไหว้พระที่วัดเซ็นโซจิอีกทุกครั้งเพื่อเป็นสิริมงคลเมื่อมีโอกาส..

    \O.O/

  • Japan Spring (3): เทศกาลชมดอกซากุระบานที่ Ueno Park

    ต้นซากุระบานสะพรั่งสองฝั่งถนนหน้าสถานีรถไฟอุเอโนะ มีรถและจักรยานสัญจรใต้กิ่งดอก

    เช้าสดใสวันหนึ่งของเดือนเมษายน เราออกเดินจากที่พัก มุ่งหน้าสู่สวนสาธารณะอุเอโนะ (Ueno Park) ฤดูกาลนี้เป็นช่วงเวลาที่ดอกซากุระเบ่งบานเต็มที่ในกรุงโตเกียว แม้แต่ตามถนนหนทางก็เต็มไปด้วยสีขาวอมชมพูอันสวยงามของดอกซากุระ

    เดินผ่าน JR Ueno Station สถานีชุมทางใหญ่ของบริษัทรถไฟ JR

    ที่นี่เป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของรถไฟฟ้าใต้ดินของโตเกียว ตลอดจนรถไฟความเร็วสูงชินคันเซ็น มีผู้โดยสารผ่านเข้า-ออกในแต่ละวันเป็นจำนวนมาก

    ติดกับสถานีรถไฟ JR Ueno คือห้าง Ueno 3153 เป็นตึกกระจกใส ที่นี่เป็นศูนย์รวมร้านอาหารและร้านขนมต่างๆ มีทั้งหมด 5 ชั้น (รวมชั้นใต้ดิน 2 ชั้น) มีคนมาใช้บริการแน่นขนัด

    อีกฝั่งของถนนเป็นห้างร้าน รวมถึงแหล่งช้อปปิ้งขวัญใจนักท่องเที่ยว ตลาดอะเมะโยะโกะ (Ameya-yokocho Market)

    ถัดจาก Ueno 3153 ก็จะเป็นบันไดทางขึ้นสู่สวนสาธารณะ Ueno มองไปอีกด้าน จะพบป้ายสถานีรถไฟ Keisei Ueno

    ทางเข้าสถานี Keisei Ueno เราสามารถจองตั๋วและมาขึ้นรถไฟด่วน Airport Skyliner ได้ที่สถานีนี้

    Keisei Ueno Station เป็นสถานีรถไฟของ Keisei Electric Railway เจ้าของเส้นทางรถไฟด่วน Skyliner และ Access Express รถไฟสายนี้คืออีกหนึ่งทางเลือกของผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางระหว่างสนามบินนาริตะ/ฮาเนดะและกรุงโตเกียว โดยใช้เวลาต่อเที่ยวจาก Narita ถึงสถานีปลายทาง Ueno เพียง 41 นาทีเท่านั้น

    ต้นซากุระกว่า 1,000 ต้น ที่สวนอุเอโนะ

    สวนสาธารณะอุเอโนะ ออนชิ โคเอน (上野公園, Ueno Kōen) เป็นสวนสาธารณะเก่าแก่ของโตเกียว (สามารถเข้าชมได้ฟรี) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของญี่ปุ่นโดยรัฐบาลในปี ค.ศ. 1873 มีพื้นที่กว้างใหญ่ราว 530,000 ตารางเมตร ภายในมีทั้งวัด ศาลเจ้า ทะเลสาบ สวนสัตว์ และพิพิธภัณฑ์ ฯลฯ บริเวณสวนเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ร่มรื่น จึงเป็นสถานที่ที่ชาวโตเกียวนิยมมาพักผ่อนกัน

    ในช่วงฤดูใบไม้ผลิของทุกปี ประมาณปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนเมษายน ต้นซากุระที่เรียงรายอยู่ทั้งสองข้าง ยาวไปตามทางเดินภายในสวนจำนวนมากกว่า 1,000 ต้นต่างพร้อมใจกันออกดอกเต็มที่

    ใกล้กับทางเข้ามีรูปปั้นของ ไซโก ทากาโมะริ (Saigo Takamori) หนึ่งในซามูไรที่ได้รับความเคารพยกย่องอย่างสูง เป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งวิถีซามูไรที่ตราตรึงคนญี่ปุ่นมายาวนาน

    หลังจากภาพยนตร์ฮอลลีวูดได้นำเรื่องราวของเขามาเป็นต้นแบบของ ไซโก คัตสึโมโตะ หนึ่งในตัวละครเอกในภาพยนตร์เรื่อง “The Last Samurai” นำแสดงโดย เคน วาตานาเบ้ เรื่องราวของไซโกจึงยิ่งได้รับความสนใจจากโลกตะวันตกมากยิ่งขึ้น ในฐานะ “ซามูไรคนสุดท้าย”

    วัดคิโยมิสึ (Kiyomizu Kannon Temple)

    เป็นวัดเล็กๆ อยู่ถัดจากทางเข้าไม่ไกล สร้างขึ้นในปี ค.ศ.1631 เป็นส่วนหนึ่งของวัดคาเนจิ (Kaneiji) อาคารของวัดทำจากไม้ ตั้งอยู่บนเนินเขาและมีระเบียงยื่นออกมาด้านนอก โดยอิงต้นแบบมาจากวัดคิโยมิซุ หรือวัดน้ำใส (Kiyomizudera Temple) แห่งเมืองเกียวโต

    ภายในวัดมีรูปภาพของเจ้าแม่กวนอิมโคโซดาเตะ (Kosodate Kannon) มีความศักดิ์สิทธิ์โดยเฉพาะเรื่องการขอบุตร จึงทำให้คู่แต่งงานพากันเดินทางมาสักการะและขอพรกันเป็นจำนวนมาก

    เทศกาลชมดอกซากุระที่สวนอุเอโนะ (Ueno Sakura Matsuri – Cherry Blossom Festival)

    เป็นไฮไลต์ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ชาวญี่ปุ่นเองและนักท่องเที่ยวต่างพากันเดินทางมาเยี่ยมชมดอกซากุระที่สวนแห่งนี้กันอย่างเนืองแน่น

    บรรยากาศในสวนอุเอโนะซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลมาชมดอกซากุระบาน

    บรรยากาศทั้งสวนเต็มไปด้วยสีขาว-ชมพูของดอกซากุระ

    ฮานามิ วัฒนธรรมปิกนิกใต้ต้นซากุระ

    ที่มุมหนึ่งภายในสวนมีแผงขายอาหารหลากหลากชนิด

    ชาวญี่ปุ่นมีธรรมเนียมนิยมที่จะพากันมาปูผ้า นั่งสังสรรค์ ดื่มกิน และรับประทานอาหารร่วมกันใต้ต้นซากุระ หรือเรียกว่า “ฮานามิ” กันอย่างแพร่หลาย

    ถังขยะชั่วคราวแบบแยกประเภทน่ารักๆ ^^

    ศาลเจ้าอุเอโนะ โทโชกุ และเจดีย์ 5 ชั้น

    ศาลเจ้าอุเอโนะ โทโชกุ (Ueno Tōshō-gū Shrine) เป็นศาลเจ้าเก่าแก่ที่สร้างขึ้นในปี 1616 เป็นหนึ่งในศาลเจ้าที่สร้างเพื่ออุทิศให้กับบรรพบุรุษของตระกูลโทกุกาวะ ผู้ปกครองประเทศญี่ปุ่นในสมัยเอโดะ

    วิหารหลัก, ประตูคารามง และกำแพงซุกิเบ นั้นสร้างขึ้นในปี 1651 โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าของชาติ

    สถาปัตยกรรมเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นในรูปแบบที่เรียกว่า “เอโดะเค็นจิคุ” โดยมีเอกลักษณ์อยู่ที่รูปร่างหน้าตาดูหรูหรายิ่งใหญ่จากการใช้สีแดงสดและทองคำเปลว

    ไม่ไกลจากศาลเจ้าอุเอโนะ โทโชกุ มีเจดีย์ 5 ชั้นซึ่งเป็นของวัด Kanei-ji ในอดีต

    ในอาณาบริเวณของสวนอุเอโนะยังมีสถานที่น่าสนใจอีกมาก ที่เราไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมชมในครั้งนี้ เนื่องจากจำนวนนักท่องเที่ยวที่มากมายและแออัด เช่น ทะเลสาบชิโนบาซุ (Shinobazu Pond), สวนสัตว์อุเอโนะ (Ueno Zoo), พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติโตเกียว (Tokyo National Museum), พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์แห่งชาติ (National Museum of Nature and Science), พิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโตเกียว (Tokyo Metropolitan Art Museum), พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งโลกตะวันตกแห่งชาติ (National Museum of Western Art) ฯลฯ

    ควรหาเวลามาให้เพียงพอ เช่นหนึ่งวันเต็ม หากตั้งใจมาเที่ยวที่นี่อย่างละเอียด ใช้ชีวิตอย่างเนิบช้า สงบสุข.. 💕

    \O_O/

  • Japan Spring (2): แสงสีสองบรรยากาศ @โอซาก้ายามค่ำคืน

    สองบรรยากาศแห่งโอซาก้ายามค่ำคืน

    เมื่อพูดถึงโอซาก้า สิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจของนักท่องเที่ยวแทบทุกคนก็คือ ภาพของย่านช็อปปิ้งที่ยาวเหยียดและคึกคักที่ Shinsaibashi ป้ายไฟกูลิโกะที่มีภาพนักวิ่งชายชูสองมือ ถนนแห่งแสงสีที่เต็มไปด้วยร้านอาหารและผู้คนจอแจแห่งย่าน Dotonburi

    ย่านช็อปปิ้งกลางโอซาก้ายามค่ำ ป้ายนีออนเรืองแสงและผู้คนเดินหนาแน่นหน้าทางเข้าถนนคนเดินมีหลังคา

    แต่ทว่าห่างออกไปไม่ไกล ที่ย่านชินเซไก (Shinsekai) อันเป็นที่ตั้งของหอคอยทสึเทงคาคุ (Tstenkaku Tower) ก็ยังมีแสงสีและร้านอาหารมากมาย ในบรรยากาศเก่าๆ ที่ยังคงมีกลิ่นอายของความเป็นญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมหลงเหลืออยู่

    อาจเรียกได้ว่าทั้ง Shinsaibashi และ Dotonburi เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมยุคใหม่ ส่วนย่าน Shinsakai คือตัวแทนของวิถีชีวิตในแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม

    คืนนี้เราจะไปสัมผัสกับทั้งสองบรรยากาศกัน..

    ชินไซบาชิ-โดทงโบริ ย่านแสงสีคึกคัก

    ถนนคนเดินและช็อปปิ้งความยาวกว่า 580 เมตรแห่ง Shinsaibashi

    บรรยากาศริมคลอง Dotonburi และสะพานเอบิซุ

    ร้านปูยักษ์ Kani Doraku Honten

    นักท่องเที่ยวเนืองแน่นและล้นหลาม บนถนนย่าน Dotonburi

    ย่านนี้ถือได้ว่าเป็นสวรรค์ของผู้รักการกินเลยทีเดียว 😍

    เกี๊ยวซ่า 6 ชิ้น 200 เยน

    บรรยากาศทั้งย่านนี้คึกคัก-เนืองเเน่นไปด้วยผู้คน

    ร้านขายอาหารและขนมชื่อดัง มีคนมายืนต่อคิวซื้อกันยาวเหยียดทุกร้าน

    ย่านชินเซไก บรรยากาศย้อนยุคดั้งเดิม

    ย่านชินเซไก (Shinsakai) อยู่ห่างออกไปทางใต้ราว 3 กิโลเมตร มี หอคอยทสึเทงคาคุ เป็นศูนย์กลาง

    จากสถานีรถไฟ Ebisucho ใช้ทางออกที่ 3

    ย่านชินเซไก (Shinsekai) ในอดีตเมื่อกว่าหนึ่งร้อยปีมาแล้ว (ประมาณ ค.ศ.1903) เคยเป็นสถานที่ที่ได้รับเลือกให้เป็นที่จัดงานแสดงสินค้าของประเทศ เป็นย่านที่มีความคึกคักรุ่งเรืองมาก ปัจจุบันกลับซบเซาลงเนื่องจากมีห้างสรรพสินค้าและห้างร้านที่ทันสมัยผุดขึ้นมากมายในย่านอื่นๆ

    หอคอยทสึเทงคาคุ (Tstenkaku Tower) เป็นเสมือนตัวแทนที่บ่งบอกถึงความเจริญรุ่งเรืองของโอซาก้าแต่ครั้งอดีต ถูกสร้างขึ้นเป็นที่ระลึกภายหลังจากจบงานแสดงสินค้าในปี 1912 เดิมมีความสูง 64 เมตร เคยถูกทำลายลงด้วยไฟไหม้ไปเมื่อปี ค.ศ. 1943 และสร้างขึ้นมาใหม่ให้มีความสูง 103 เมตรในปี ค.ศ.1956

    ไฟประดับ LED ของหอคอยจะเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ

    ตรอก Jan-jan Yokocho ไม่ไกลจากหอคอย มีร้านอาหารต่างๆ สองข้างทาง ที่ยังคงมีบรรยากาศไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนมากนัก

    มื้อนี้ของเรา 🍜

    Kushi-Katsu เป็นของเสียบไม้ชุบแป้งทอดที่ทำจากวัตถุดิบหลายอย่าง เช่นเนื้อสัตว์ ผักต่างๆ ถือเป็นเมนูขึ้นชื่อของย่านนี้

    Billiken – เทพแห่งโชคผู้กำเนิดจากความฝัน รูปปั้นหน้าตาคล้ายลิง ที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ พบได้ทั่วไปตามหน้าร้านในย่าน Shinsakai เชื่อกันว่าหากใครได้ลูบที่เท้าของ Billiken ความปรารถนาที่ตั้งใจไว้ก็จะเป็นจริงขึ้นมาได้ ถือเป็นสัญลักษณ์ของย่าน Shinsakai อีกอย่างหนึ่ง นอกเหนือจากหอคอย Tstenkaku

    ร้านของทอด Daruma อันโด่งดัง

    บรรยากาศเเบบนี้เริ่มหาได้ยากในยุคปัจจุบัน

    ใครที่จำเจกับบรรยากาศของ Shinsaibashi และ Dotonburi แล้ว ลองเปลี่ยนมาย้อนยุค-เยี่ยมเยือนอดีตที่เคยรุ่งเรืองของโอซาก้ากันบ้างที่ Shinsakai และถ่ายรูปสวยๆ กับหอคอย Tstenkaku กันบ้างนะครับ

    \O.O/

  • Japan Spring (1): ประสบการณ์หนึ่งวันกับ Himeji Tourist Pass

    รู้จัก Himeji Tourist Pass

    ป้ายโฆษณา “Welcome to Osaka” รูปนักฟุตบอล นักเบสบอล และนักซูโม่ เป็นสัญลักษณ์กีฬาของเมืองโอซาก้า

    Himeji Tourist Pass เป็นชุดตั๋วโปรโมชั่นการท่องเที่ยวที่คุ้มค่ามากอันหนึ่งสำหรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางไปประเทศญี่ปุ่น (มีราคาเพียง 2,000 เยนเท่านั้น!!) โดยเฉพาะถ้าเราบินไปลงที่สนามบินคันไซที่เมืองโอซาก้า

    พาสชุดนี้เป็นการร่วมมือกันของบริษัทรถไฟนันไคเดงเท็ดสึ บริษัทรถไฟซันโย และบริษัทรถไฟฮันชิน ประกอบด้วยตั๋วรถไฟนันไคฯ แบบเที่ยวเดียวจาก สถานีสนามบินคันไซ ไปยัง สถานีนัมบะ ใจกลางเมืองโอซาก้า และตั๋วรถไฟไป-กลับแบบไม่จำกัดเที่ยว (ภายในหนึ่งวัน) ของรถไฟฮันชินและรถไฟซันโย (ไม่จำเป็นต้องเป็นวันเดียวกับที่เราเดินทางถึงสนามบินคันไซ) เพื่อใช้ท่องเที่ยวในเส้นทางจากเมืองโอซาก้า-โกเบ-ฮิเมจิ

    เราสามารถซื้อ Himeji Tourist Pass ได้ที่ Tourist Information Center ที่สนามบินคันไซ เมื่อเดินทางถึงได้เลย

    สถานที่ที่น่าสนใจในเส้นทางที่รถไฟวิ่งผ่าน ซึ่งเราสามารถขึ้น-ลงเพื่อแวะเที่ยวได้ ประกอบด้วย:

    • สวนซุมะอุระ ซังโจ ยูเอ็น (สถานี Sumaura Koen) มีกระเช้าลอยฟ้า รถเลื่อนชมวิว และหอคอยที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของเมืองโกเบได้โดยรอบ
    • สะพานแขวนอาคาชิไคเคียว (สถานีไมโกะ โคเอ็น (Maiko-koen)) ชมสะพานแขวน (Suspension Bridge) ที่ยาวที่สุดในโลก
    • ปราสาทฮิเมจิ ที่ยิ่งใหญ่และสวยงามในตำนาน

    เราสามารถวางแผนเดินทางเพื่อเที่ยวชมจุดไฮไลต์ต่างๆ เหล่านี้ได้โดยใช้เวลาหนึ่งวัน และไม่ต้องเสียเงินค่าโดยสารรถไฟเพิ่มอีกแม้แต่เยนเดียว.. ^^

    สวนซุมะอุระ ซังโจ ยูเอ็น

    เราเริ่มต้นการเดินทางที่สถานีรถไฟโอซาก้านัมบะ โดยใช้บริการของรถไฟฮันชิน เปลี่ยนขบวนเป็นรถไฟท้องถิ่น 1 ครั้งที่สถานีอามากาซากิ (Amagasaki) แล้วนั่งต่ออีก 7 สถานีมาลงที่สถานีซุมะอุระโคเอ็น (Sumaura-koen) จุดที่เราจะแวะลงเที่ยวคือ สวนซุมะอุระ ซังโจ ยูเอ็น (Sumaura Sanjo Yuen Park)

    ที่นี่เป็นสวนสนุกที่ตั้งอยู่บนเขา เหมาะกับเด็กๆ เราสามารถขึ้นกระเช้า (Ropeway) จากบนชั้นสองของสถานีรถไฟขึ้นไปยังจุดชมวิวได้

    จากจุดนี้เราสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองโกเบได้อย่างชัดเจน มองเห็นสะพานแขวนอาคาชิไคเคียวอยู่ไกลๆ ทางด้านทิศตะวันตก

    นั่งรถไฟจากสถานีซุมะอุระโคเอ็น (Sumaura-koen) อีกประมาณเพียงสิบนาที ก็จะถึงสถานีไมโกะ โคเอ็น (Maiko-koen) ที่นี่มี สวนเฮียวโกะ-ไมโกะ (Hyogo-Maiko Park) ที่มีแลนด์มาร์คที่น่าสนใจให้เราเที่ยวชมมากมาย ที่โดดเด่นที่สุดก็คือ สะพานแขวนอาคาชิไคเคียว (Akashi Kaikyo Bridge) หรืออีกชื่อก็คือ “สะพานไข่มุก”

    สะพานแขวนอาคาชิไคเคียว สะพานไข่มุก

    สะพานแขวนอาคาชิไคเคียว (Akashi Kaikyo Bridge) สร้างเสร็จในปี ค.ศ.1998 มีความยาวทั้งสิ้น 3,991 เมตร เป็นเส้นทางคมนาคมหลักเชื่อมระหว่างเมืองโกเบและเมืองอิวะยะบนเกาะอาวาจิ

    ได้รับการจัดอันดับว่าเป็น สะพานแขวน (Suspension Bridge) ที่มีความยาวที่สุดในโลก

    Akashi Kaikyo Bridge Exhibition Center เป็นที่แสดงแบบจำลองรวมไปถึงข้อมูลและรายละเอียดต่างๆ ของการก่อสร้างสะพานแห่งนี้

    หอรำลึกดร.ซุน ยัตเซ็น (Sun Yat-sen Memorial Hall)

    อาคารสวยงามสีเขียวที่ตั้งโดดเด่นอยู่ริมทะเล ภายในบริเวณสวนเฮียวโกะ-ไมโกะ คือ หอรำลึกดร.ซุน ยัตเซ็น (Sun Yat-sen Memorial Hall) ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ดร.ซุน ยัตเซ็น นักปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน

    หอรำลึกแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2458 ด้วยสไตล์บ้านพักตากอากาศของพ่อค้าชาวจีนมีตึกจีนทรงแปดเหลี่ยม ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย

    ปราสาทฮิเมจิ มรดกโลกกลางเมือง

    จากสถานี Maiko-Koen เราเดินทางต่อด้วยรถไฟซันโยอีกประมาณ 35 นาที ก็จะถึงสถานีซันโย-ฮิเมจิ (Sanyo-Himeji Station) จุดหมายปลายทางที่จะไปชม ปราสาทฮิเมจิ (Himeji Castle) อันโด่งดังมีชื่อเสียง

    จุดสังเกตคือจะเห็นสถานีรถไฟเจอาร์-ฮิเมจิ (JR-Himeji Station) อยู่อีกฟากหนึ่งของถนน

    จากสถานีรถไฟ เดินทะลุห้าง Sanyo Department Store ออกมาจะพบกับลานจอดรถเมล์สายต่างๆ รวมไปถึง Himeji Castle Loop Bus ด้วย

    Himeji Castle Loop Bus (城周辺観光ループバス)

    เป็นรถบัสวนรอบปราสาทฮิเมะจิ เหมาะสำหรับคนที่ไม่อยากเดินจากสถานี หรือตั้งใจจะเที่ยวเก็บทั้งตัวปราสาท สวนโคโคเอ็น และพิพิธภัณฑ์รอบๆ

    จุดขายตั๋วจะอยู่ที่ Tourist Information Center ตรงหัวถนนไม่ไกลจากที่ลานจอดรถบัส

    ถ้ามีเวลา ทางเลือกอีกอันก็คือเดินไปตามถนน Otemae-dori มุ่งหน้าสู่ปราสาทได้เลย ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร (เดินเพลินๆ ประมาณ 15 นาที มีร้านรวงให้ชมตลอดทาง) ซึ่งเราสามารถมองเห็นปราสาทฮิเมจิตั้งสง่าโดดเด่นอยู่ไม่ไกลได้อย่างชัดเจน

    สะพาน Sakuramon และประตู Otemon ทางเข้าหลักสู่ปราสาทฮิเมจิ

    ปราสาทฮิเมจิ (Himeji Castle) มีประวัติศาสตร์มายาวนานกว่า 400 ปี เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งที่เหลือรอดมาจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538

    ปราสาทฮิเมจิได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางด้านวัฒนธรรมจากองค์การ UNESCO เมื่อปี พ.ศ. 2536 เป็นแห่งแรกของโบราณสถานในญี่ปุ่น และได้รับการประกาศให้เป็นสมบัติประจำชาติของญี่ปุ่นด้วย

    ได้รับการยกย่องว่าเป็น 1 ใน 3 ปราสาทที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น (อีก 2 แห่งคือ ปราสาทมัตสึโมะโตะ และ ปราสาทคุมะโมะโตะ) เป็นปราสาทที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในญี่ปุ่น

    ชาวญี่ปุ่นนิยมเรียกในชื่อว่า “ปราสาทนกกระสาขาว” อันมีที่มาจากการที่พื้นผิวปราสาทภายนอกซึ่งมีสีขาวสว่าง

    ปราสาทฮิเมจิดูงามสง่า ไม่ว่าจะมองจากมุมใด

    รอบนอกกำเเพงปราสาทเป็นคูน้ำ สามารถนั่งเรือพายเที่ยวชมได้

    สามารถนั่ง Loop Bus วนรอบๆปราสาท

    Himeji Loop Bus จะวนกลับไปสิ้นสุดที่บริเวณหน้าสถานีรถไฟ JR-Himeji Station เป็นป้ายสุดท้าย

    เดินทางกลับโอซาก้า

    เดินเที่ยวชมห้างร้านในย่านนั้นจนได้เวลา เราจึงใช้ Himeji Tourist Pass เดินทางกลับโอซาก้าโดยรถไฟซันโยและฮันชินตามเส้นทางเดิม ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง

    ในราคาเพียง 2,000 เยนของ Himeji Tourist Pass กับตั๋วรถไฟเข้าเมืองจากสนามบินคันไซ และพาสโดยสารรถไฟท่องเที่ยวตลอดเส้นทางหนึ่งวัน จากโอซาก้าจนถึงฮิเมจิ นับเป็นประสบการณ์เดินทางที่สนุกสนานและประทับใจ เพื่อนๆ ถ้ามีโอกาสอย่าลืมไปลองใช้บริการกันสักครั้งนะครับ

    \O.O/

  • ฮอร์สชูเบนด์ (Horseshoe Bend) — จุดชมวิวโค้งแม่น้ำโคโลราโด รัฐแอริโซนา

    ฮอร์สชูเบนด์ (Horseshoe Bend) — จุดชมวิวโค้งแม่น้ำโคโลราโด รัฐแอริโซนา

    โค้งน้ำรูปเกือกม้ากลางทะเลทรายแอริโซนา

    ภาพถ่ายดาวเทียมแม่น้ำโคโลราโดโค้งรูปเกือกม้าที่ฮอร์สชูเบนด์ กลางทะเลทรายสีน้ำตาลแดง

    ฮอร์สชูเบนด์ (Horseshoe Bend) เป็นชื่อของจุดชมวิวกลางภูมิประเทศแห้งแล้งทางตอนเหนือของรัฐแอริโซนา เป็นจุดที่แม่น้ำโคโลราโด (Colorado River) ไหลคดเคี้ยวโอบแหลมหินขนาดใหญ่จนเป็นรูปเกือกม้า สายน้ำสีเขียวอมฟ้าตัดกับผาหินทรายสีแดงส้ม กลายเป็นภาพที่ทำให้ ฮอร์สชูเบนด์ (Horseshoe Bend) เป็นหนึ่งในจุดหมายที่นักเดินทางต่างมาแวะชมเมื่อมาเที่ยวทางย่านตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา

    ภาพถ่ายอาจเก็บเส้นโค้งของแม่น้ำได้ครบ แต่สิ่งที่ต้องไปเห็นด้วยตาคือขนาดของภูมิประเทศตรงหน้า ทั้งหน้าผาที่ทอดตัวลงไปลึกหลายร้อยเมตร ชั้นหินที่เรียงซ้อนกัน และสายน้ำซึ่งดูเล็กลงเมื่อมองจากจุดชมวิวด้านบน

    สำหรับคนที่วางแผนเที่ยวเมืองเพจ (Page) แอนเทอโลปแคนยอน (Antelope Canyon) หรือทะเลสาบพาวเวลล์ (Powell Lake) ฮอร์สชูเบนด์เป็นจุดแวะที่จัดลงในเส้นทางได้สะดวก เพียงต้องเผื่อเวลาเดิน เตรียมตัวรับแดดทะเลทราย และเลือกช่วงเวลาที่เหมาะกับบรรยากาศที่อยากสัมผัส

    แผนที่เมืองเพจ รัฐแอริโซนา แสดงตำแหน่ง Horseshoe Bend, Glen Canyon Dam, Lake Powell, Antelope Canyon และ The Wave

    รู้จักฮอร์สชูเบนด์ – โค้งแม่น้ำที่ค่อย ๆ ก่อตัวผ่านกาลเวลา

    ฮอร์สชูเบนด์ตั้งอยู่ใกล้เมือง เพจ (Page) รัฐแอริโซนา ในเขต Glen Canyon National Recreation Area จุดเด่นคือแม่น้ำโคโลราโดที่โค้งประมาณ 270 องศาล้อมแหลมหินทราย โดยมีระดับความลึกจากขอบผาลงไปถึงแม่น้ำประมาณ 305 เมตร

    ภูมิประเทศลักษณะนี้เรียกว่า incised meander หรือโค้งแม่น้ำที่กัดเซาะลึกลงไปในชั้นหิน เดิมแม่น้ำไหลคดเคี้ยวอยู่บนภูมิประเทศ ก่อนการยกตัวของแผ่นดินและการกัดเซาะอย่างต่อเนื่องจะทำให้ร่องน้ำลึกขึ้น เกิดเป็นหุบผาที่เห็นในปัจจุบัน รูปทรงเกือกม้าจึงเป็นร่องรอยของทั้งการเคลื่อนไหวของเปลือกโลกและพลังของสายน้ำ

    เมื่อมองจากด้านบน ลองสังเกตเส้นชั้นหินและเงาที่พาดอยู่บนผนังแคนยอน รายละเอียดเหล่านี้ช่วยให้เห็นมิติของสถานที่ได้มากกว่าการมองเพียงความสวยงามรูปโค้งของแม่น้ำ

    เครดิตภาพ: www.visitpageaz.com
    เครดิตภาพ: www.visitpageaz.com

    จากลานจอดรถ เดินผ่านทะเลทรายไปถึงจุดชมวิว

    ทางเดินลาดกรวดคดเคี้ยวผ่านทะเลทรายสีส้มแดงที่มีพุ่มไม้ ผู้คนเดินไปตามทางสู่จุดชมวิว

    การชมฮอร์สชูเบนด์เริ่มต้นจากลานจอดรถริมทางหลวง US‑89 แล้วเดินตามเส้นทางไปยังจุดชมวิว ระยะทางรวมไปกลับประมาณ 2.4 กิโลเมตร เป็นทางเดินเปิดโล่ง พื้นอัดแข็งที่ปรับปรุงให้รองรับรถเข็นและรถเข็นเด็กได้

    ภาพคู่ ด้านซ้ายเป็นที่พักร่มรูปทรงเอียงริมทางเดินในทะเลทราย ด้านขวาเป็นนักท่องเที่ยวเดินบนทางลูกรังใต้ท้องฟ้าสีฟ้า

    ระหว่างทางมีจุดพักร่มสองแห่ง แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เปิดโล่ง บริเวณจุดชมวิวไม่มีหลังคาบังแดด แม้ระยะทางจะไม่ยาวสำหรับคนที่เดินเป็นประจำ ความร้อนและแดดก็ทำให้เหนื่อยกว่าที่คาดได้ โดยเฉพาะในฤดูร้อน ผู้ที่เดินช้า ผู้สูงอายุ หรือผู้ใช้รถเข็นควรเผื่อเวลาพักตามความเหมาะสม

    นักท่องเที่ยวเดินบนทางทรายท่ามกลางพุ่มไม้ในทะเลทราย มีหน้าผาไกลๆ และท้องฟ้าครึ้ม
    หน้าผาหินทรายสีแดงหลายชั้นของหุบเขาเมื่อมองจากที่สูง มีแนวหน้าผาไกลออกไป
    ที่ราบทะเลทรายเต็มไปด้วยพุ่มไม้ มองเห็นแนวร่องหุบเขาอยู่ไกลๆ
    ผนังหินทรายสีส้มขนาดใหญ่ มีผู้คนจำนวนมากเดินกระจายอยู่บนพื้นด้านล่าง

    วิวที่รออยู่ปลายทาง

    แม่น้ำสีเขียวเข้มไหลโอบหน้าผาหินทรายสีส้มแดงเป็นโค้งรูปเกือกม้า ที่ฮอร์สชูเบนด์

    เมื่อถึงจุดชมวิว ภูมิประเทศจะเปิดออกเป็นภาพกว้าง แม่น้ำไหลโอบหน้าผาขนาดใหญ่เบื้องล่าง เป็นจังหวะที่เหมาะกับการหยุดมองให้เต็มตาก่อนหยิบกล้องขึ้นมา

    นักท่องเที่ยวหลายสิบคนยืนและนั่งอยู่บนหินทรายริมหน้าผาจุดชมวิว ใต้ท้องฟ้าครึ้ม

    สำหรับการเดินไปกลับ ชมวิว และถ่ายภาพ แนะนำให้เผื่อเวลาประมาณ 1–1.5 ชั่วโมง หากตั้งใจรอแสงหรือเดินทางกับครอบครัว ควรเผื่อเพิ่มอีกเล็กน้อย

    ผู้คนกระจายอยู่บนพื้นหินทรายลายคลื่นสีแดงบริเวณจุดชมวิว มีกระเป๋าสีแดงวางอยู่บนพื้น

    ถ่ายภาพให้เห็นโค้งน้ำเต็มตา

    ภาพเด่นของฮอร์สชูเบนด์คือแนวแม่น้ำที่โอบรอบหินทราย เลนส์มุมกว้างจึงช่วยเก็บองค์ประกอบได้สะดวก หากใช้โทรศัพท์ ลองเริ่มจากกล้องมุมกว้างหรือโหมดพาโนรามา แล้วเลือกว่าจะให้ท้องฟ้าหรือหุบผาเป็นส่วนหลักของภาพ

    ลองถ่ายหลายแบบจากตำแหน่งที่ยืนได้มั่นคง ทั้งภาพกว้างที่เห็นโค้งน้ำ และภาพเจาะรายละเอียดชั้นหิน แสงและเงาบนหน้าผาช่วยให้ภาพแต่ละช่วงเวลาต่างกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องขยับเข้าใกล้ขอบเพื่อหามุมใหม่

    ข้อควรระวังริมหน้าผา

    ข้อควรระวังในการเที่ยวชม: บริเวณจุดชมวิวริมหน้าผา ไม่มีราวกั้นเเต่อย่างใด การเที่ยวชมและถ่ายภาพควรใช้ความระมัดระวังและไม่ประมาท เราเห็นนักท่องเที่ยวหลายคนพยายามขยับตัวเองเข้าไปใกล้ขอบให้มากที่สุดเพื่อถ่ายรูปให้ได้มุมหวาดเสียว ภาพสวยได้ แต่ไม่คุ้มกับความเสี่ยง ถอยมาสักก้าวสองก้าวก็ยังสวยอยู่ครับ

    ไปช่วงไหนดี?

    ฮอร์สชูเบนด์เที่ยวได้ตลอดปี แต่บรรยากาศต่างกันมากระหว่างช่วงเวลา

    ช่วงเช้าใกล้พระอาทิตย์ขึ้น เหมาะกับคนที่อยากเดินในอากาศเย็นกว่าและหลีกเลี่ยงผู้คนช่วงหนาแน่น

    ช่วงบ่ายแก่ถึงใกล้พระอาทิตย์ตก เป็นช่วงยอดนิยมสำหรับถ่ายภาพ แสงที่เปลี่ยนไปทำให้สีของหินและเงาในหุบผาดูต่างจากตอนกลางวัน จึงควรมาถึงล่วงหน้าให้มีเวลาเดินและเลือกมุมอย่างไม่เร่งรีบ

    เครดิตภาพ: horseshoebend.co/
    เครดิตภาพ: horseshoebend.co/

    ช่วงกลางวันอาจสะดวกสำหรับคนที่แวะระหว่างขับรถ แต่แดดค่อนข้างแรง โดยเฉพาะฤดูร้อน หากเลือกเวลาได้ ควรหลีกเลี่ยงช่วงร้อนที่สุดของวัน

    สำหรับการเก็บภาพมุมกว้าง โทรศัพท์ที่มีเลนส์มุมกว้างหรือโหมดพาโนรามาก็ช่วยเก็บแนวโค้งของแม่น้ำได้ โดยไม่จำเป็นต้องขยับเข้าใกล้ขอบผา

    ในแง่ฤดูกาล ฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงที่น่าพิจารณา เพราะโดยทั่วไปอากาศในเขต Glen Canyon จะอ่อนลงจากฤดูร้อน ส่วนฤดูใบไม้ผลิมีโอกาสเจอลมแรงและอากาศเปลี่ยนแปลงได้มาก ฤดูหนาวควรเตรียมเสื้อหลายชั้น โดยเฉพาะเมื่อยืนรับลมบริเวณจุดชมวิว ทั้งนี้ควรตรวจพยากรณ์อากาศใกล้วันเดินทางประกอบเสมอ

    วิธีเดินทางและค่าจอดรถที่ควรรู้

    หากพักในเมืองเพจ สามารถขับรถไปยังลานจอด Horseshoe Bend ริมทางหลวง US‑89 ระหว่างหลักไมล์ 544–545 แล้วเดินต่อไปยังจุดชมวิว การเข้าชมจุดชมวิวสาธารณะตามปกติไม่ต้องจองล่วงหน้า และสามารถเดินชมด้วยตัวเองได้

    สำหรับครั้งนี้เราไปกับกรุ๊ปทัวร์ของบริษัทจีนชื่อ Take Tour ในแพ็คเกจอุทยานแห่งชาติอเมริกา 7 วัน ออกจากซานฟรานซิสโก ครอบคลุมหลายจุดในฝั่งตะวันตก ทั้ง Yellowstone, Antelope Canyon, Bryce Canyon และ Grand Teton

    สำหรับคนที่อยากไปเอง Horseshoe Bend อยู่ติดกับทางหลวงหมายเลข 89 เดินทางได้หลายวิธี

    จุดเริ่มต้นระยะทางเวลาโดยประมาณ
    Las Vegas~270 ไมล์~4 ชั่วโมง
    Grand Canyon South Rim~120 ไมล์~2 ชั่วโมง
    Antelope Canyon~5 ไมล์~10 นาที

    ค่าจอดรถจัดเก็บโดย City of Page ตามประเภทรถ ดังนี้

    ประเภทรถส่วนบุคคลค่าจอด
    รถยนต์ รถกระบะ และรถบ้าน RV10 ดอลลาร์สหรัฐต่อคัน
    รถจักรยานยนต์5 ดอลลาร์สหรัฐต่อคัน

    เว็บไซต์ทางการระบุเวลาเปิดตั้งแต่ พระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก โดยเวลาอาจเปลี่ยนแปลงได้ รับชำระด้วยเงินสดและบัตรจริง แต่ไม่รับการแตะจ่ายแบบดิจิทัล จึงควรพกเงินสดสำรองไว้ด้วย นอกจากนี้ ห้ามจอดรถหรือรับส่งผู้โดยสารริมทางหลวงและบริเวณทางเข้า ให้ใช้ลานจอดที่จัดไว้เท่านั้น

    เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับแดดและหน้าผา

    ของที่ควรมีติดตัวคือน้ำดื่ม หมวก แว่นกันแดด ครีมกันแดด และรองเท้าที่เดินได้มั่นคง ควรเข้าห้องน้ำบริเวณลานจอดก่อนออกเดิน เพราะไม่มีห้องน้ำหรือน้ำดื่มให้บริการระหว่างทาง

    จัดทริปคู่กับแอนเทโลปแคนยอนและเมืองเพจ

    หน้าปกคู่มือนักท่องเที่ยว “Welcome to Page, Arizona — Official Visitor Guide for 2026” เป็นภาพชายยืนบนหน้าผามองโค้งแม่น้ำฮอร์สชูเบนด์

    ฮอร์สชูเบนด์เหมาะกับการจัดไว้ในวันเดียวกับ แอนเทโลปแคนยอน (Antelope Canyon) เพราะทั้งสองแห่งอยู่ในบริเวณเมืองเพจ แต่ให้ประสบการณ์ต่างกัน ที่หนึ่งเปิดให้มองภูมิประเทศกว้างจากด้านบน อีกแห่งพาเข้าไปสัมผัสเส้นสายและแสงสวยภายในหุบผาแคบ

    แอนเทโลปแคนยอนต้องเข้าชมกับผู้ให้บริการนำเที่ยวที่ได้รับอนุญาต จึงควรจองรอบนั้นให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยวางเวลาฮอร์สชูเบนด์ให้มีระยะเผื่อสำหรับการเดินทางและเช็กอินทัวร์ รายชื่อผู้ให้บริการจาก Navajo Nation Parks & Recreation

    ตัวอย่างการจัดวันเที่ยวแบบไม่เร่งเกินไป คือเลือกทัวร์แอนเทอโลปแคนยอนช่วงเช้า กลับมาพักและรับประทานอาหารในเมืองเพจ แล้วไปฮอร์สชูเบนด์ช่วงบ่ายแก่ โดยปรับตามอากาศและเวลาพระอาทิตย์ตกของวันนั้น

    ฮอร์สชูเบนด์อาจใช้เวลาเที่ยวเพียงช่วงหนึ่งของวัน แต่ลองเหลือเวลาไว้สักนิดหลังถ่ายภาพเสร็จ มองตามสายน้ำที่เลี้ยวหายไปหลังแหลมหิน และสังเกตแสงที่ค่อย ๆ เปลี่ยนบนผนังแคนยอน รายละเอียดเล็ก ๆ

    สิ่งเหล่านี้คือส่วนที่ภาพถ่ายหนึ่งใบเก็บกลับมาได้ไม่หมด.. 😎

    \O.O/