Blog

หลังมื้อเที่ยง ทัวร์นกขมิ้นของเราออกเดินทางไกลอีกครั้ง จากเมืองคิวเบคซิตี้ (Quebec City) ฝั่งแคนาดา ยิงยาวข้ามพรมแดนกลับสหรัฐฯ ไปจบที่บอสตัน (Boston) ใช้เวลากว่า 6 ชั่วโมง กว่าจะเช็คอินโรงแรมก็นั่งนับเลขสามทุ่มเข้าไปแล้ว ที่โหดกว่านั้นคือกำหนดนัดหมายเช็คเอาต์-ขึ้นรถวันพรุ่งนี้ตอน 06:00 ตรง..🙄

โปรแกรมวันนี้คือการเที่ยวเก็บตกเมืองบอสตันในช่วงเช้า ก่อนจะตีรถยาว 4 ชั่วโมงเพื่อกลับไปจบที่นิวยอร์ก (New York) ซึ่งถ้านึกถึงความเหนื่อยจากการเดินทางแล้ว การที่เรารีบทำเวลากันตั้งแต่ไก้โห่เช้านี้ก็นับว่าคุ้ม เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องไปถึงนิวยอร์กตอนกลางดึกให้หมดสภาพก่อนเริ่มวันใหม่อีก

บอสตัน (Boston): เมืองแห่งประวัติศาสตร์ที่เดินสนุกกว่าที่คิด

ตอนแรกเราแอบคิดว่าเมืองนี้จะน่าเบื่อ เพราะใครๆ ก็พูดถึงแต่เรื่อง “เมืองมหาวิทยาลัย” กับ “เมืองประวัติศาสตร์” ฟังดูเหมือนต้องเดินดูตึกเก่ากับป้ายอธิบายทั้งวัน แต่พอได้ลองไปเดินจริงกลับติดใจ เพราะมันเป็นเมืองที่ขนาดกำลังดี เดินได้ไม่เหนื่อยเกินไป ไม่ใหญ่จนหลงเหมือนนิวยอร์ก แถมยังมีรถไฟใต้ดินที่เขาเรียกกันว่า “The T” ที่พาไปได้แทบจะทั่วเมือง (เเต่เราไม่มีโอกาสได้ขึ้น ^^)

บอสตันคือเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งของอเมริกา อยู่ในรัฐแมสซาชูเซตส์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1630 และเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอเมริกา ทริปนี้เราเลยขอเก็บ 5 จุดเช็คอินในหนึ่งวันแบบไม่รีบร้อน ตั้งแต่มหาวิทยาลัยระดับโลก โบสถ์เก่า ล่องเรือชมอ่าว ไปจนถึงตลาดเก่าแก่ที่สุดของประเทศ มาเดินย้อนความทรงจำไปพร้อมกัน

ฮาร์วาร์ด (Harvard University) มหาวิทยาลัยที่เก่ากว่าตัวประเทศ

Harvard Yard, Cambridge – MA, United States

ตรา/สัญลักษณ์ “Veritas” ของ Harvard — คำว่า Veritas ที่แปลว่า “ความจริง” และเป็นส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

ฮาร์วาร์ดก่อตั้งปี 1636 ซึ่งเก่าแก่กว่าการประกาศอิสรภาพของอเมริกาถึง 140 ปี! เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐฯ ตั้งอยู่ในเมืองเคมบริดจ์ (Cambridge) ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำชาร์ลส์ (Charles ) นั่งสาย Red Line ลงสถานี Harvard ปุ๊บก็ถึงประตูมหาวิทยาลัยปั๊บ สะดวกดีจริง

รูปปั้นจอห์น ฮาร์วาร์ด (John Harvard Statue)

หัวใจของที่นี่คือ Harvard Yard ลานหญ้ากว้างที่ล้อมด้วยอาคารอิฐแดงสุดคลาสสิกตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 บรรยากาศจะคึกคักไปด้วยนักศึกษาเดินขวักไขว่ปนนักท่องเที่ยวที่มาเข้าคิวถ่ายรูปกับ รูปปั้น John Harvard

คนไปฮาร์วาร์ดร้อยละ 90 จะต้องไปต่อคิวลูบเท้าซ้ายรูปปั้น John Harvard เพื่อความโชคดี (เห็นรองเท้ามันวาวเชียว) มีเกร็ดขำๆเล่าว่า คนในเขารู้กันว่านี่คือ “Statue of Three Lies” (รูปปั้นแห่ง 3 คำโกหก) เพราะข้อมูลของรูปปั้นนี้มันผิดตั้งสามจุด:

• โกหกเรื่องชื่อ: รูปปั้นนี้ไม่ใช่หน้าตาของ John Harvard จริงๆ เพราะไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาเขาเป็นยังไงตอนเขายังมีชีวิตอยู่ ช่างปั้นเลยต้องเอานักศึกษาหน้าตาดีคนหนึ่งมาเป็นนายแบบแทน 😊

• โกหกเรื่องปีที่ก่อตั้ง: บนฐานรูปปั้นเขียนว่าก่อตั้งปี 1638 ซึ่งจริงๆ แล้วมหาวิทยาลัยก่อตั้งปี 1636

• โกหกเรื่องสถานะ: ป้ายบอกว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้ง (Founder) แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นแค่ “ผู้บริจาคเงินคนแรก” (Benefactor) ที่เสียชีวิตแล้วทิ้งเงินมรดกกับหนังสือส่วนตัวจำนวนหนึ่งไว้ให้โรงเรียน เลยถูกยกย่องเป็นชื่อมหาวิทยาลัยไป

Memorial Church of Harvard University

นี้ถือเป็นแลนด์มาร์กสำคัญอีกจุดของ Harvard Yard สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานให้กับนักศึกษาและคณาจารย์ของฮาร์วาร์ดที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 1

อาคาร Widener Library

เป็นหอสมุดที่ใหญ่ที่สุดของ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard University) อาคารนี้โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก (Neoclassical) ที่ดูขรึมและยิ่งใหญ่ เป็นหนึ่งในแลนด์มาร์กสำคัญที่ตั้งอยู่ภายใน Harvard Yard

Widener Library

ถ้าไปเที่ยวเอง สามารถไปลงทัวร์เดินฟรีที่นำโดยนักศึกษาจริง ออกจาก Visitor Center ในตึก Smith Campus Center ใช้เวลาเดินประมาณ 45-60 นาที ได้ฟังเรื่องราววงในที่หาอ่านไม่ได้ในกูเกิล สิ่งที่ต้องเตือนคือ ต้องจองล่วงหน้า

ช่วง 25 พฤษภาคม–7 มิถุนายน ทุกปี จะเป็นช่วงรับปริญญา เขาจะปิด Harvard Yard ไม่ให้บุคคลภายนอกเข้า ถ้าไปช่วงนั้นพอดีจะได้แค่ยืนมองรั้ว

ก่อนกลับเเวะซื้อของที่ระลึกกันหน่อย

สินค้าที่ระลึกจากฮาร์วาร์ด

สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT – Massachusetts Institute of Technology)

ห่างจากฮาร์วาร์ดไปตามถนน Massachusetts Avenue แค่ไม่กี่ป้ายรถไฟ ก็ถึง สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT – Massachusetts Institute of Technology) ที่นี่เป็นสถาบันการศึกษาระดับโลกอีกเเห่ง ก่อตั้งเมื่อ: 10 เมษายน ค.ศ. 1861 โดย วิลเลียม บาร์ตัน โรเจอร์ส (William Barton Rogers) นักวิทยาศาสตร์ที่มีวิสัยทัศน์ก้าวไกล

แนวคิด: โรเจอร์สต้องการปฏิรูปการศึกษารูปแบบใหม่ โดยเน้นการเรียนที่รวมเอา “สติปัญญา” (ทฤษฎี) เข้ากับ “มือ” (การปฏิบัติ) ซึ่งเป็นที่มาของคำขวัญสถาบันว่า “Mens et Manus” (Mind and Hand) ที่แปลว่า “จิตใจและมือ” นั่นเอง

ในยุคแรก MIT เคยมีชื่อเรียกไม่เป็นทางการว่า “บอสตันเทค” (Boston Tech) ก่อนจะย้ายที่ตั้งจากบอสตันมาอยู่ฝั่งเมืองเคมบริดจ์ (Cambridge) ริมแม่น้ำชาร์ลส์ในปี 1916 จนถึงปัจจุบัน

ยุคสงครามโลก: MIT มีส่วนสำคัญอย่างมากในการวิจัยทางทหาร เช่น การพัฒนาระบบเรดาร์ ระบบเล็งเป้า และเทคโนโลยีที่จำเป็นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

ยุคบุกเบิกเทคโนโลยี: หลังสงคราม MIT กลายเป็นศูนย์กลางด้านการวิจัยและพัฒนาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของสหรัฐฯ ทั้งเรื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำงานได้แบบ Real-time (โครงการ Whirlwind) ไปจนถึงการสนับสนุนโครงการอวกาศอพอลโลที่ส่งมนุษย์ไปดวงจันทร์

ทำไมถึงดังระดับโลก? นอกจากงานวิจัยที่เปลี่ยนโลกแล้ว ศิษย์เก่าและคณาจารย์ของที่นี่ได้รับรางวัลโนเบลรวมกันมากกว่า 100 คน (เน้นหนักไปทางฟิสิกส์ เคมี และเศรษฐศาสตร์)

โบสถ์ทรินิตี้ และ Copley Square (Trinity Church & Copley Square)

กลับข้ามแม่น้ำมาฝั่งบอสตัน แล้วมาที่ย่าน Back Bay ซึ่งเป็นย่านที่เราชอบบรรยากาศที่สุดในเมือง จุดศูนย์กลางคือ Copley Square ลานกว้างที่ล้อมด้วยตึกเก่ากับตึกกระจกสมัยใหม่ปนกันแบบลงตัวจนแปลกตา

บอสตันไม่ได้มีดีแค่ตึกสวย แต่ยังเป็นบ้านของ Boston Marathon มาราธอนที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่จักกันมาตั้งเเต่ปี 1897 และเป็นแรงบันดาลใจให้คนนับล้านอยากมาเยือนเมืองนี้สักครั้ง..

เส้นชัยของบอสตันมาราธอนคือ Boylston Street ที่อยู่ติดกับ Copley Square ทำให้ย่านนี้เป็นจุดจบของการแข่งขันแบบดั้งเดิม

พื้นที่ Copley Square Park ถูกใช้รองรับงานอีเวนต์ของมาราธอนมานาน เช่น athlete services, volunteer operations และ medical tents

แม้เราจะเป็น สายเดินกิน มากกว่า สายวิ่งมาราธอน 😁 แต่บรรยากาศความฮึกเหิมของเมืองในช่วงที่จัดงานมันส่งพลังให้คนทั่วไปแบบเราต้องมนต์ไปด้วยจริงๆ^^

Fairmont Copley Plaza โรงแรมประวัติศาสตร์สไตล์ Italian Renaissance Revival ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่าน Back Bay ของบอสตัน

Trinity Church

โบสถ์ที่สร้างเสร็จปี 1877 ออกแบบโดย H. H. Richardson จนกลายเป็นต้นแบบของสไตล์สถาปัตยกรรมที่เรียกตามชื่อเขาว่า “Richardsonian Romanesque” จุดที่คนชอบถ่ายกันคือเงาสะท้อนของโบสถ์หินก้อนใหญ่บนผนังกระจกของตึก John Hancock ที่อยู่ข้างหลัง เก่ากับใหม่ยืนคู่กันแบบนี้แหละที่ทำให้มุมนี้ดัง

ข้างในเปิดให้เข้าชม วันอังคาร–เสาร์ ประมาณ 10:00–16:30 น. และวันอาทิตย์ ค่าเข้าผู้ใหญ่ราว 10 ดอลลาร์ โบสถ์อยู่ติดสถานี Copley สาย Green Line เดินไม่กี่ก้าว (เวลาเปิดและค่าเข้าอาจเปลี่ยนแปลง เช็คจากเว็บทางการของโบสถ์ก่อนไป)

Massachusetts State House 

เป็นที่ทำการของรัฐบาลรัฐแมสซาชูเซตส์ อาคารนี้สร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1798 ตึกนี้จุดเด่นที่สุดคือ โดมสีทอง (ที่ใช้ทองคำเปลวปิดทับจริงๆ) ซึ่งส่องประกายจนเห็นได้ชัดจากระยะไกล

โดมสีทองนี้เองที่เป็นสัญลักษณ์ของรัฐแมสซาชูเซตส์

ล่องเรือชมอ่าวบอสตัน (Boston Harbor Cruise)

โรงแรม Marriott Long Wharf ซึ่งมีลักษณะเด่นคือโครงสร้างอิฐสีแดงและรูปทรงเชิงลาดที่เป็นเอกลักษณ์

เดินเที่ยวมาตั้งเเต่เช้าขาเริ่มล้า ทัวร์เราเลยเปลี่ยนอิริยาบถมานั่งเรือบ้าง การล่องเรือชมอ่าวบอสตันเป็นวิธีมองเมืองจากอีกมุมที่ขาไม่ต้องทำงาน (อันนี้ชอบ) เรือออกจาก Long Wharf ซึ่งอยู่ระหว่าง New England Aquarium กับโรงแรม Marriott Long Wharf

ทริปยอดนิยมคือ Historic Sightseeing Cruise ล่องราว 60 นาที มีบรรยายสดตลอดทาง รวมถึงประภาคาร Boston Light และวิวเส้นขอบฟ้าเมืองจากกลางอ่าว ค่าตั๋วผู้ใหญ่ราว 17-28 ดอลลาร์ ขึ้นกับช่วงและรอบ ใครมาหน้าร้อนแล้วมีเวลาเหลือ ที่นี่ยังมีทริปดูวาฬด้วย แต่ขอเตือนว่าใช้เวลาครึ่งวันและคลื่นแรงกว่ามาก (ราคาและรอบเรือล่าสุดดูจากเว็บผู้ให้บริการล่องอ่าว)

ระหว่างทางได้เห็น USS Constitution เรือรบฟริเกตจากปี 1797 ที่เป็นเรือรบประจำการที่เก่าแก่ที่สุดในกองทัพเรือสหรัฐฯ ที่ยังลอยน้ำได้อยู่

ได้เห็นอาคาร บ้านเรือน และทิวทัศน์รอบๆอ่าว

นั่งชมวิว รับลมเย็นๆได้ชั่วโมงเศษๆ ก็กลับขึ้นฝี่งให้ขาได้ทำงานต่อ^^

ตลาดควินซี (Quincy Market) ปิดทริปด้วยของกิน

จบทริปแบบที่ท้องมีความสุขที่สุดต้องมาที่ Quincy Market ตลาดฟู้ดฮอลล์ที่เปิดมาตั้งแต่ปี 1826 ตั้งอยู่ติดกับ Faneuil Hall อาคารประวัติศาสตร์จากปี 1742 ที่เคยเป็นทั้งตลาดและที่ชุมนุมปราศรัยสมัยปฏิวัติอเมริกา จนได้ฉายาว่า “Cradle of Liberty”

ทุกวันนี้ตัวอาคารโถงยาว (Colonnade) ข้างในอัดแน่นด้วยร้านอาหารกว่า 25 ร้าน ของที่คนมาบอสตันต้องลองคือ คลัมชาวเดอร์ (clam chowder ซุปหอยข้นๆ เสิร์ฟในชามขนมปัง) กับล็อบสเตอร์โรล ที่นี่มีครบ บวกพิซซ่า ซีฟู้ด ไอศกรีม ของหวานสารพัด เดินวนเลือกจนตัดสินใจไม่ถูก (ปัญหาที่ดี^^) บรรยากาศจอแจ มีศิลปินเปิดหมวกแสดงตามลานข้างนอกเป็นระยะ

ที่นี่เป็นตลาดขายอาหารที่คนท้องถิ่นนิยมมาจับจ่ายใช้สอย

แผ่นป้ายอนุสรณ์ (Plaque) ที่อุทิศให้กับ Bill Rodgers ตำนานนักวิ่งมาราธอนผู้ชนะการแข่งขัน Boston Marathon ถึง 4 สมัย

ป้ายนี้ตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณ Quincy Market หรือย่าน Faneuil Hall เป็นจุดที่สื่อถึงความผูกพันของเมืองนี้กับงานวิ่งมาราธอนที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ในแผ่นป้ายจะจารึกถึงความทุ่มเทของเขาที่มีต่อชุมชนบอสตันและการสร้างมาตรฐานใหม่ให้กับวงการวิ่งมาราธอน

บอสตันไม่ใช่เมืองที่หวือหวา แต่เป็นเมืองที่ยิ่งเดินยิ่งชอบ มันมีจังหวะของมันเอง เก่ากับใหม่ปนกันลงตัว มีของกินอร่อย มีเรื่องเล่าทุกหัวมุม

เราอำลาบอสตันช่วงบ่ายเพื่อเดินทางกลับสู่นิวยอร์ก จบทริปหรรษา (เดินจนขาเมื่อย) ตะลุยฝันสองพันไมล์ USA – Canada ได้อย่างอย่างราบรื่น ^^

\O.O/

ข้อมูลควรรู้ก่อนไป

← ตะลุยฝันสองพันไมล์ (5):ออตตาวา – มอนทรีออล – ควิเบกซิตี้

น้ำตกไนแอการา (Niagara Falls) เป็นชื่อที่อยู่ใน bucket list ของนักเดินทางไทยมาหลายทศวรรษ — ภาพในหัวคือน้ำตกขนาดมหึมาสีเขียวมรกต ไอน้ำฟุ้งขึ้นฟ้า แสงแดดหักเป็นสายรุ้งพาดกลางอากาศ สวยเหมือนสารคดีที่เคยดูตอนเด็ก

วันที่ 3 ของ ทริปอีสต์โคสต์ USA-Canada เราออกเดินทางต่อจากเมือง Harrisburg รัฐ Pennsylvania อีก 300 ไมล์ขึ้นเหนือ — จุดหมายคือน้ำตกในฝัน ระหว่างทางมีจุดแวะที่น่าสนใจด้วย

พิพิธภัณฑ์แก้วคอร์นิง (Corning Museum of Glass)

ระหว่างทางไปไนแอการา เราแวะที่เมือง Corning รัฐนิวยอร์ก เพื่อดู พิพิธภัณฑ์แก้วคอร์นิง (Corning Museum of Glass) หรือที่คนในวงการเรียกว่า CMOG — พิพิธภัณฑ์แก้วที่ว่ากันว่าใหญ่ที่สุดในโลก ก่อตั้งปี 1951 มีชิ้นงานจัดแสดงกว่า 45,000 ชิ้น ครอบคลุมทั้งประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และศิลปะ บางชิ้นอายุกว่า 3,500 ปี

ไฮไลท์คือการสาธิต glassblowing หรือการเป่าแก้ว ช่างทำให้ดูง่ายมาก ทั้งที่จริงต้องควบคุมอุณหภูมิเกือบพันองศาและแรงลมพร้อมกัน ดูแล้วทั้งอึ้งและนึกว่าถ้าได้ลองเองคงพังไปนานแล้ว..

พิพิธภัณฑ์ใหญ่พอที่เดินได้ครึ่งวันสบายๆ ร้านขายของที่ระลึกมีงานแก้วที่สวยมากพอจะทำให้กระเป๋าตังค์บางลงได้โดยไม่รู้สึกตัว ^^

ป้อมปราการเก่าไนแอการา (Old Fort Niagara)

จุดแรกที่แวะในบริเวณไนแอการาคือ ป้อมปราการเก่าไนแอการา (Old Fort Niagara) ตั้งอยู่บริเวณปลายสุดของแม่น้ำไนแอการาก่อนไหลลงสู่ทะเลสาบออนตาริโอ

ที่นี่เป็นป้อมปืนที่มีอายุกว่า 300 ปี สร้างขึ้นในยุคสงครามอาณานิคม ผ่านมือทั้งฝรั่งเศส อังกฤษ และสุดท้ายสหรัฐอเมริกา ตามลำดับประวัติศาสตร์

มีการสาธิตย้อนยุคหลายอย่าง รวมถึงเครื่องแบบทหารอาณานิคมฝรั่งเศสจากยุคประวัติศาสตร์ พร้อมอาวุธและเครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม

มุมมองจากป้อมข้ามทะเลสาบออนตาริโอไปในวันที่อากาศดี จะมองเห็นเส้นขอบฟ้าของเมืองโตรอนโตลิบๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม — รู้สึกว่าแคนาดาอยู่ใกล้กว่าที่คิด

มองข้ามทะเลสาบออนตาริโอ — โตรอนโตอยู่ฝั่งโน้น

น้ำตกไนแอการา (Niagara Falls)

พื้นที่แหล่งท่องเที่ยวน้ำตกไนเเอการาทั้งฝั่งเเคนาดา (ซ้าย) และอเมริกา (ขวา)

ตั้งอยู่ที่พรมเเดนระหว่างเมืองฝาแฝดที่มีชื่อเดียวกัน ใน รัฐนิวยอร์ก (Newyork) ของประเทศสหรัฐอเมริกา และ รัฐออนเเทรีโอ (Ontario) ประเทศเเคนาดา โดยพื้นที่สองฝั่งเชื่อมต่อกันด้วย สะพาน Rainbow Bridge 

เเสดงภาพน้ำตกและเขตเเดนของอเมริกา-เเคนาดา | ภาพจาก Google Map

เส้นทางและสถานที่ท่องเที่ยวน้ำตกไนแองการ่าในฝั่งอเมริกา

น้ำตกไนแอการา เกิดขึ้นจาก แม่น้ำไนแอการา (Niagara River) ที่มีความยาวประมาณ 58 กิโลเมตร ที่ไหลจาก ทะเลสาบอีรี (Lake Erie) ทางใต้ไปลงสู่ ทะเลสาบออนตาริโอ (Lake Ontario) ทางเหนือ โดยมีความต่างระดับมากถึง 99 เมตร เมื่อกระแสน้ำไหลมาถึงจุดที่มีเกาะ Goat Island และ Luna Island ขวางอยู่ น้ำจึงแยกตัวออกเป็นน้ำตกสามสาย:

• น้ำตกฮอร์สชู (Horseshoe Falls หรือ Canadian Falls) — ฝั่งแคนาดา กว้าง 670 เมตร ใหญ่และสวยที่สุดในสาม

• น้ำตกอเมริกัน (American Falls) — ฝั่งอเมริกา กว้าง 260 เมตร

• น้ำตกไบรเดิลเวลล์ (Bridal Veil Falls) — น้ำตกเล็กที่อยู่ติดกับ American Falls กว้างเพียง 15 เมตร

ทั้งสามสายรวมกันเรียกว่า “น้ำตกไนแอการา” และมีอัตราการไหลของน้ำสูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ

จะเรียกว่าเป็นความอาภัพของอเมริกาก็ว่าได้ เพราะแม้ว่าตัวน้ำตกไนเเอการา ทั้ง American Falls, Bridal Veil Falls และ Horseshoe Falls จะตั้งอยู่ในพรมเเดนของสหรัฐอเมริกา เเต่แคนาดากลับได้ประโยชน์กว่าในด้านวิวและอุตสาหกรรมท่องเที่ยว

ตำนาน Maid of the Mist — หญิงสาวแห่งสายหมอก

ชื่อ “Maid of the Mist” ที่คนมักได้ยินในบริเวณนี้มาจากตำนานของชนพื้นเมืองอินเดียนแดงที่อาศัยอยู่แถบลุ่มน้ำนี้มาก่อนยุคอาณานิคม

เล่ากันว่าสมัยหนึ่งชาวบ้านล้มตายเป็นอันมากด้วยโรคระบาด เชื่อกันว่าเทพเจ้าแห่งสายน้ำกริ้วโกรธ จึงส่งลูกสาวหัวหน้าเผ่าลอยเรือไปตามน้ำตกเพื่อสังเวย เทพเจ้าโปรดปรานนาง รับเธอเป็นภรรยา และเปิดเผยความจริงว่าที่คนล้มตายเพราะ งูยักษ์ ในลำน้ำที่คายพิษลงในน้ำดื่ม เธอจึงปรากฏกายขึ้นในม่านน้ำ (mist) เพื่อแจ้งข่าวแก่ชาวบ้าน

คืนนั้นชาวบ้านรุมจับงูฆ่าทิ้ง ร่างงูลอยไปติดขวางแก่งหินจนเกิดเป็นรูปโค้งเกือกม้า — นั่นคือที่มาของรูปทรง Horseshoe ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ตามตำนาน

ชื่อ Maid of the Mist ยังถูกนำมาใช้เป็นชื่อเรือที่พาผู้โดยสารเข้าใกล้น้ำตกในระยะไม่กี่สิบเมตร — เปียกรับประกัน มีเสื้อกันฝนให้ยืม แต่ถึงยังไงก็ยังเปียก (ตารางเดินเรือและราคาล่าสุดดูได้จากเว็บทางการของ Maid of the Mist)

เกร็ดภูมิศาสตร์: Great Lakes และรอยต่อที่เป็นน้ำตก

น้ำตกไนแอการาตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างทะเลสาบอีรีกับทะเลสาบออนตาริโอ ซึ่งทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของ เกรทเลกส์ (Great Lakes) — กลุ่มทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ประกอบด้วย 5 ทะเลสาบ ได้แก่ Huron, Ontario, Michigan, Erie และ Superior

ถ้าจำชื่อยาก ลองจำว่า HOMES — ตัวย่อที่คนอเมริกันใช้สอนเด็กประถม

ฝั่งอเมริกา vs ฝั่งแคนาดา — ใครได้มุมดีกว่า?

คำตอบสั้นๆ: ฝั่งแคนาดาชนะขาด

จุดชมวิวฝั่งอเมริกา:

ตั้งอยู่ที่ Niagara Falls State Park สวนสาธารณะแห่งแรกในอเมริกา ก่อตั้งปี 1885 ให้มุมมอง American Falls จากด้านข้าง และ Horseshoe Falls จากระยะไกล ทางอเมริกาพยายามชดเชยด้วยการสร้าง Observation Deck ยื่นออกมาเหนือแม่น้ำ แต่ก็ยังสู้ฝั่งแคนาดาที่อยู่ตรงข้ามไม่ได้

Orin Lehman Visitor Center มี Niagara Adventure Theater ให้ชมด้วย

อุทยานแห่งชาติ Niagara Falls State Park (ฝั่งอเมริกา) สามารถเดินชมน้ำตกอเมริกัน (American Falls) และน้ำตกไบรเดิลเวลล์ (Bridal Veil Falls) ได้อย่างใกล้ชิดจากทางด้านข้างและด้านบน

มุมมองจากฝั่งอเมริกา — ดีในแบบของตัวเอง แต่ไม่ใช่ภาพในฝัน

จุดชมวิวฝั่งแคนาดา:

เป็นฝั่งที่หันหน้าเข้าหาน้ำตกโดยตรง ทำให้มองเห็นทัศนียภาพมุมกว้างที่สวยงามและโอบล้อมน้ำตกเกือกม้า (Horseshoe Falls) ซึ่งเป็นน้ำตกที่ใหญ่และทรงพลังที่สุดในบรรดาน้ำตกทั้งสามแห่ง — เป็น panoramic view ที่ใครเห็นก็รู้ทันทีว่านี่คือภาพที่ติดตาในสารคดีทุกเรื่อง

ถ้าข้ามมาฝั่งแคนาดา ไฮไลท์เด็ดที่แนะนำคือ Skylon Tower หอคอยที่มีร้านอาหารหมุน 360 องศา ถ้าอากาศดีจะมองเห็นน้ำตกทั้งสามสายในมุมสูงพร้อมกัน รวมถึง skyline ของทั้งสองเมือง

มุมมองจาก Skylon Tower ฝั่งแคนาดา — เห็นน้ำตกทั้งสองสายในภาพเดียว

บรรยากาศในร้านอาหารหมุน 360 องศาบน Skylon Tower

ยามค่ำคืนทั้งสองฝั่งเปิดไฟส่องน้ำตกเป็นสีต่างๆ สลับหมุนเวียนกัน ดูได้ฟรีจากริมน้ำ — ถ้าอากาศดี

ในบริเวณใกล้เคียงยังมีการแสดงของชนพื้นเมืองให้ชมด้วย — เป็น cultural show ที่น่าสนใจอีกมุมหนึ่ง

ความจริงที่เราเจอ: น้ำตกแข็งครึ่งนึง T_T

ทริปนี้เราไปช่วงต้นเมษายน ซึ่งในหัวคิดว่าน่าจะพ้นหน้าหนาวแล้ว.. แต่ทางตอนเหนือของนิวยอร์กและออนตาริโอนั้น ฤดูใบไม้ผลิมาช้ากว่าปฏิทินเสมอ

ผลคือน้ำตกที่เราได้เห็นมีหิมะและน้ำแข็งเกาะทั่วบริเวณ บรรยากาศของทุกอย่างหม่น – ไอน้ำหนา – ทัศนวิสัยไม่ดี แถมน้ำบางส่วนยังจับตัวแข็งอยู่เป็นก้อนๆ — ไม่ใช่ภาพที่คาดหวังมาแม้แต่น้อย TT

สิ่งที่เราคิดว่าจะได้พบ..

USA Observation Deck – มองจากฝั่งเเคนาดา |

ภาพจริงที่ได้เห็น.. T_T

น้ำตกไนแองการ่าในช่วงปลายฤดูหนาวที่ยังมีก้อนน้ำเเข็ง

ไม่ได้โกรธน้ำตก เพียงแต่ถ้ารู้ก่อน ก็น่าจะเลื่อนทริปไปอีกสักสองเดือน บทเรียนที่ได้คือ: เช็คฤดูกาลให้ดีก่อนซื้อตั๋ว โดยเฉพาะปลายทางทางตอนเหนือของอเมริกา 😎

ข้อมูลควรรู้ก่อนไป: น้ำตกไนแอการา

**ราคาและเวลาเปิดอาจเปลี่ยนแปลง ควรเช็คจากเว็บทางการก่อนเดินทาง**

ครั้งนี้เราได้เห็นน้ำตกไนแอการาในแบบที่น้อยคนจะได้เห็น — ยิ่งใหญ่.. แต่ห่มผ้าขนสัตว์อยู่ เหมือนสิงโตที่กำลังนอนหลับในฤดูหนาว ยิ่งใหญ่แต่ยังไม่ตื่น 😊

โอกาสหน้าถ้าได้กลับมา จะเลือกมาช่วงกลางปี มาฝั่งแคนาดา ขึ้นเรือ Maid of the Mist และขึ้น Skylon Tower ดูพระอาทิตย์ตกพร้อมน้ำตกครบสามสาย — ฝันอยู่แบบนั้น ^^

\O.O/

ตอนต่อไป: แรกเยือนถิ่นแคนาดา — โตรอนโต และออตตาวา

ทัวร์นกขมิ้นมีหลักการง่ายๆ คือ “เที่ยวเยอะ จ่ายน้อย นอนน้อย” — วันแรกของทริปนี้ยืนยันสูตรดังกล่าวได้ดีมาก 😊

พวกเราออกจากนิวยอร์กแต่เช้า มุ่งหน้าลงใต้สองเมืองรวดใน 1 วัน ฟิลาเดลเฟีย (Philadelphia) และ วอชิงตัน ดี.ซี. (Washington D.C.) ถ้าเอาระยะทางรวมกันก็พอๆ กับขับรถกรุงเทพฯ–เชียงใหม่ แต่แถมอีก 1 เมือง ด้วยค่าทัวร์ราคาเดียว อันนี้ถือว่าคุ้มมาก (หรือเหนื่อยมาก ขึ้นอยู่กับมุมมอง)^^

ฟิลาเดลเฟีย — จุดเริ่มต้นของอเมริกา

จากนิวยอร์กถึงฟิลาเดลเฟียประมาณ 100 ไมล์ ใช้เวลาราว 2 ชั่วโมงทางรถ ฟิลาเดลเฟียเป็นเมืองใหญ่สุดของ รัฐเพนซิลเวเนีย (Pennsylvania) และที่สำคัญกว่านั้นคือเมืองหลวงแห่งแรกของสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะย้ายมาที่วอชิงตัน ดีซี ในเวลาต่อมา

เราหยุดในย่านประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นที่ตั้งของสองสถานที่หลักที่ทุกทัวร์ต้องแวะ

ดิ อินดีเพนเดนซ์ ฮอลล์ (The Independence Hall)

อินดีเพนเดนซ์ ฮอลล์สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1753 เดิมเป็นสภานิติบัญญัติของรัฐเพนซิลเวเนีย แต่ชื่อเสียงของมันมาจากสิ่งที่เกิดขึ้นภายในอาคารนี้ — ที่นี่คือที่ที่ลงมติรับรองคำประกาศอิสรภาพในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 และต่อมาในปี ค.ศ. 1787 ก็เป็นสถานที่ร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาด้วย UNESCO ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1979

ด้านหน้าอาคาร Independence Hall — ที่เห็นอยู่บนธนบัตร 100 ดอลลาร์

รูปปั้น จอร์จ วอชิงตัน ด้านหน้าอาคาร Independence Hall

ตรงข้ามกันคือ Liberty Bell Center อาคารกระจกที่เก็บระฆังเสรีภาพไว้

ระฆังเสรีภาพ (Liberty Bell)

Liberty Bell Center เปิดให้เข้าชมฟรี ภายในมีนิทรรศการเล่าประวัติของระฆังใบนี้ตั้งแต่ต้น

ระฆังเสรีภาพมีเส้นรอบวง 12 ฟุต หนัก 2,080 ปอนด์ แขวนเป็นระฆังประจำเมืองฟิลาเดลเฟียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1753 ใช้ตีเมื่อมีการประชุมสภาหรือเหตุการณ์สำคัญ ต่อมาถูกตีประกาศเอกราชในปี 1776 รอบระฆังสลักข้อความที่กลายเป็นอมตะว่า

“Proclaim LIBERTY throughout all the land unto all the inhabitants thereof”(ขอให้เสรีภาพจงมีแด่คนทุกคนที่อาศัยอยู่บนผืนแผ่นดินนี้)

ช็อตสำเร็จรูปที่ทุกคนต้องถ่าย — เอาธนบัตร 100 ดอลลาร์มาถือหน้าอาคาร เพราะ Independence Hall เป็นภาพที่พิมพ์อยู่ด้านหลังธนบัตรใบนั้นพอดี ^^

วอชิงตัน ดี.ซี. — เมืองหลวงที่ไม่ใช่รัฐ

จากฟิลาเดลเฟียไปวอชิงตัน ดีซี อีกประมาณ 140 ไมล์ ใช้เวลาราว 2.5 ชั่วโมง รวมแล้วนั่งรถมาเกือบ 5 ชั่วโมงในวันเดียว อย่างนี้แหละคือทัวร์นกขมิ้น

วอชิงตัน ดี.ซี. (Washington, D.C.) เป็นเมืองหลวงของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำ Potomac คำว่า “ดี.ซี.” ย่อมาจาก District of Columbia — เป็นเขตปกครองพิเศษที่ไม่สังกัดรัฐใดในอเมริกา ไม่ใช่รัฐ และไม่ขึ้นกับรัฐข้างเคียง

หลายคนสับสนกับ รัฐวอชิงตัน (Washington State) ซึ่งเป็นคนละที่กันคนละฝั่งประเทศ รัฐวอชิงตันอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ มีซีแอตเทิล (Seattle) เป็นเมืองใหญ่สุดของรัฐ ส่วนวอชิงตัน ดีซี อยู่ทางชายฝั่งตะวันออก

ชื่อเมืองนี้ตั้งตาม จอร์จ วอชิงตัน (George Washington) ประธานาธิบดีคนแรก บวกกับชื่อของ คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส (Christopher Columbus) ผู้ค้นพบทวีปอเมริกา (ที่มาของคำว่า “Columbia”) จอร์จ วอชิงตันเลือกพื้นที่นี้เป็นเมืองหลวงถาวรในปี ค.ศ. 1790 หลังจากที่สหรัฐฯ ย้ายเมืองหลวงหลายครั้ง รวมถึงที่ฟิลาเดลเฟียด้วย

National Mall — ลานสนามหน้าบ้านของอเมริกา

National Mall คือพื้นที่สวนสาธารณะกลางกรุง ทอดยาวจาก อนุสรณ์สถานลินคอล์น (Lincoln Memorial) ไปจนถึง อาคารรัฐสภา (US Capitol) เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ อนุสรณ์สถาน และแหล่งท่องเที่ยวสำคัญส่วนใหญ่ของวอชิงตัน

เราโชคดีอย่างหนึ่งคือมาถูกช่วง — ฤดูซากุระบานของ DC ตกประมาณปลายมีนาคมถึงต้นเมษายน และปีนั้นซากุระยังเหลืออยู่พอดี บรรยากาศที่ National Mall ระหว่างซากุระบานกับท้องฟ้าสีฟ้าใสนั้น.. ได้มาฟรีโดยไม่ต้องตั้งใจ ^^

ทางด้านซ้ายของ Mall เป็นกลุ่มอาคารของ สถาบันสมิธโซเนียน (Smithsonian Institution) — อภิมหาเครือข่ายพิพิธภัณฑ์และสถาบันวิจัยที่ใหญ่สุดในโลก เปิดให้เข้าชมฟรีทั้งหมด มีพิพิธภัณฑ์กว่า 19 แห่งและสวนสัตว์ในความดูแล เก็บวัตถุกว่า 136 ล้านชิ้น ตั้งแต่ดาวอุกกาบาตไปจนถึงยานอวกาศ

อาคารที่เห็นง่ายสุดคือ Smithsonian Castle ตึกหินสีแดงสไตล์ Gothic ตรงกลาง Mall ทำหน้าที่เป็นศูนย์ข้อมูลและสำนักงานใหญ่

พิพิธภัณฑ์การบินและอวกาศแห่งชาติ (NASM)

เวลาจำกัด เลือกได้แค่หนึ่ง เราเลือก National Air and Space Museum (NASM) เพราะอยากเห็นเครื่องบินของจริง

NASM เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีคนเข้าชมมากที่สุดของ Smithsonian เก็บรวบรวมเครื่องบินและยานอวกาศจริงที่เคยใช้งาน ทั้งต้นแบบและเครื่องสำรอง ทุกชิ้นที่อยู่ที่นี่คือของจริง ไม่ใช่จำลอง

น่าอิจฉาเด็กๆ อเมริกันจริงๆ ที่มีพิพิธภัณฑ์แบบนี้ให้มาเรียนรู้ฟรีตั้งแต่ยังเล็ก..

ไฮไลท์ส่วนตัวคือห้องที่จัดแสดง เครื่องบินต้นแบบของพี่น้องตระกูลไรต์ (Wright Brothers) มันเล็กกว่าที่คิดมาก แต่พอนึกว่านี่คือต้นกำเนิดของการบินสมัยใหม่ทั้งหมด ก็รู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่มากๆ ในแบบที่ไม่ต้องใหญ่จริงๆ

เดินเล่นรอบ National Mall กลางซากุระบาน

ออกจาก NASM มาเจอซากุระบานรอบ National Mall อีกรอบ — รู้สึกว่าวอชิงตัน ดีซี ใจดีมากที่จัดให้ดูฟรีๆ ^^

ได้ยินเสียงดนตรีไม่ทันตั้งใจ — ของแถมฟรีอีกอย่าง

ระหว่างเดิน แวะผ่าน National History Museum และ Hirshhorn Museum and Sculpture Garden 

Hirshhorn Museum

พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ที่สวนประติมากรรมด้านนอก – เดินชมฟรี

Washington Monument (อนุเสาวรีย์วอชิงตัน)

สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอร์จ วอชิงตัน (George Washington) ผู้บัญชาการกองทัพปฏิวัติและประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา

ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางของลาน เนชันแนลมอลล์ (National Mall) ทำหน้าที่เป็นแกนกลางสายตาเชื่อมระหว่างอาคารรัฐสภา (U.S. Capitol) ทางทิศตะวันออก และอนุสรณ์สถานลินคอล์น (Lincoln Memorial) พร้อมสระน้ำสะท้อนเงา (Reflecting Pool) ทางทิศตะวันตก

รูปทรง: เสาโอเบลิสก์หิน (Obelisk) ทรงอียิปต์โบราณ ก่อด้วยหินอ่อน หินแกรนิต และหินบลูสโตน

ความสูง: 555 ฟุต 5⅛ นิ้ว (ประมาณ 169.29 เมตร)

สถิติโลก: เมื่อสร้างเสร็จในปี 1884 เคยครองตำแหน่งสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลก (ก่อนจะถูกหอไอเฟลในปารีสทำลายสถิติไปในปี 1889) และยังคงเป็น สิ่งก่อสร้างจากหินล้วน (Stone Structure/Masonry) ที่สูงที่สุดในโลก จนถึงปัจจุบัน

อนุสรณ์สถานลินคอล์น (Lincoln Memorial)

ตั้งอยู่สุดปลายตะวันตกของ National Mall เป็นอาคารหินอ่อนสไตล์กรีก มีเสาแบบดอริค 38 ต้นรอบอาคาร — ตัวเลข 38 หมายถึง 38 รัฐที่รวมกันอยู่ในสมัยประธานาธิบดีลินคอล์น

ภายในอาคารมีรูปปั้นของ ประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น ในท่านั่ง ด้านผนังซ้ายสลักสุนทรพจน์ Gettysburg Address

“The government of the people, by the people, for the people”

มุมมหาชนที่คุ้นตา — มองจากบันไดหน้าอนุสรณ์สถานออกไปยัง Reflecting Pool และ Washington Monument เส้นตรงทอดไปไกล เห็นแล้วเข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงเป็นสถานที่ชุมนุมประท้วงประวัติศาสตร์บ่อยมาก

อนุสรณ์สถานสงครามเกาหลี (Korean War Memorial)

ไม่ไกลจาก Lincoln Memorial มีอนุสรณ์สถานสงครามเกาหลีที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1995 อันนี้ให้ความรู้สึกแตกต่างมาก

ตรงกลางสวนมีรูปหล่อเหล็กกล้า 19 ตัว เป็นทหารจากกองกำลังต่างๆ ของสหรัฐ สวมเสื้อฝน มือถือปืน เดินในท่าลาดตระเวน ใบหน้าแต่ละตัวแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าและตึงเครียดชัดเจน มันไม่ได้ดูน่าเกรงขาม แต่ดูน่าเวทนา — ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่ศิลปินตั้งใจไว้

สิ่งที่คิดไว้ vs กับที่ได้เจอจริง

ก่อนมาวอชิงตัน ดีซี รายการที่อยากเห็นมีอยู่สองอย่างชัดเจน — อาคารรัฐสภา (US Capitol) และ ทำเนียบประธานาธิบดี (The White House)

ผลปรากฏว่า..

US Capitol — อยู่ระหว่างบูรณะ มีนั่งร้านคลุมโดมทั้งหมด

ภาพที่คิดไว้ว่าจะได้มาเห็น:

ภาพจริงที่ได้เจอ: อาคารรัฐสภากำลังคาดผ้าปิดปาก 😫

The White House — เทศกาลอีสเตอร์ปีนั้นมีกิจกรรม Easter Egg Roll ที่ทำเนียบ ทำได้แค่ถ่ายรูปจากระยะไกลๆ ติดไว้คราวหน้าละกัน..

ล่องเรือแม่น้ำ Potomac

ก่อนออกเดินทางกลับ แวะล่องเรือชมทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำ Potomac ยามเย็น น้ำนิ่ง สองฝั่งมีอาคารและสวนสาธารณะสลับกัน

หลังเดินมาเกือบทั้งวัน การนั่งเรือนิ่งๆ ดูวิวถือเป็นของแถมที่ดีมาก

Ronald Reagan Washington National Airport

ใกล้ๆกันคือ เพนตากอน (Pentagon) หรือ กระทรวงกลาโหมสหรัฐ อาคารทรงห้าเหลี่ยมขนาดมหึมาที่เห็นบ่อยในหนัง — ได้เห็นของจริงครั้งแรก ใหญ่จริงๆ ตามสเปก

ผ่านไปแค่วันเดียว ไปมาสองเมือง เดินเกือบทั้งวัน เจออะไรต่างๆ มาเยอะจนรู้สึกว่าหัวแน่น แต่โปรแกรมทัวร์ยังไม่หยุด — ตอนต่อไปคือสัมผัสความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่ น้ำตกไนแองการา (Niagara Falls)

\O.O/

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม

• Independence Hall — National Park Service เข้าชมเป็นรอบทัวร์ ควรเช็คเวลาเปิด–ปิดและการจองตั๋วจากเว็บทางการก่อนไป

• Liberty Bell Center — National Park Service เข้าชมฟรี ไม่ต้องจองตั๋วล่วงหน้า

• Smithsonian Institution พิพิธภัณฑ์ในเครือส่วนใหญ่เข้าชมฟรี

• National Air and Space Museum เข้าชมฟรี แนะนำจองบัตรเข้าชมล่วงหน้าผ่านเว็บทางการ

การผจญภัยในต่างแดนครั้งใหม่

เราได้ตั๋วโปรโมชั่น Air China มาชุดหนึ่ง ราคาไม่แพง เส้นทางกรุงเทพฯ — ปักกิ่ง — นิวยอร์ก แล้วก็คิดกันว่า.. ถ้าจะบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกทีหนึ่ง อยู่แค่นิวยอร์กมันน่าเสียดาย

หลังจากรวมหัววางแผนกันพักใหญ่ ก็เลยเกิดเป็นทริป อเมริกา-แคนาดา 10 เมือง / 2 ประเทศ โปรเเกรมเดินทางไกลในเส้นทางที่ใฝ่ฝันและรอคอยมานาน ครบเครื่องทั้งทางอากาศ ทางรถยนต์ และทางเรือ ได้สัมผัสบรรยากาศเมืองชายฝั่งทะเล ไปจนถึงเมืองหนาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

เส้นทางคราวนี้คือ นิวยอร์ก → ฟิลาเดลเฟีย → วอชิงตัน ดี.ซี. → น้ำตกไนแองการ่า → ข้ามฝั่งแคนาดา → โตรอนโต → ออตตาวา → มอนทรีออล → ควิเบก ซิตี้ → วนกลับมาเข้าฝั่งอเมริกาที่ บอสตัน และมาจบที่ นิวยอร์ก อีกรอบเป็นวงกลม เป็นความยาวของระยะทางทั้งสิ้นกว่า 2,132 ไมล์ (3,431 กิโลเมตร)

ทริปอเมริกาเหนือ: ไปกับทัวร์หรือไปเองดี?

ช่วงแรกของทริปเราใช้บริการแพ็กเกจทัวร์ของบริษัทท่องเที่ยวดัง เจ้าเดียวกับที่เคยใช้มาในทริป ตะลุยอเมริกาตะวันตก (เวสต์โคสต์) ในคราวก่อน เป็นบริษัทที่มีความเชี่ยวชาญและเครือข่ายกว้างใหญ่ ธุรกิจที่ดำเนินงานโดยชาวจีน จุดเด่นของแพ็คเก็ตทัวร์นี้คือมีโปรเเกรมเที่ยวเยอะ (เรียกได้ว่าเก็บไฮไลต์ในย่านอีสต์โคสต์นี้ได้เกือบครบ) พาหนะเดินทางได้มาตรฐาน ราคาไม่แพง แต่ก็ต้องแลกมาด้วยตารางเดินทางที่ทรหดหน่อยในบางวัน เนื่องจากต้องเดินทางเป็นระยะทางไกล

หลังจบจากทัวร์ เราตะลอนเที่ยวกันเองอีกหลายวัน ได้ทำความรู้จักกับมหานครนิวยอร์ค – เมืองที่บางคนให้ฉายาว่าเป็นเมืองหลวงของโลก เพราะเป็นที่รวมอยู่ของผู้คนจากเเทบทุกเชื้อชาติ เมืองที่มีวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่หลากหลาย เมืองที่มีความเจริญทางการค้า ธุรกิจ เเฟชั่น การท่องเที่ยวฯลฯ เมืองที่ทุกคนรู้จักเเละจดจำจาก เหตุการณ์โศกนาถกรรม 911 เมื่อกว่าสิบปีก่อน

เเถมท้ายด้วยไปเที่ยวเมือง เเอตเเลนติกซิตี้ (Atlantic City) เมืองตากอากาศริมชายฝั่งทะเลของมหาสมุทรเเอตเเลนด์ติก ที่มีชายหาดและทางเดินริมทะเล (บีชวอล์ค) ยาว 6.4 กิโลเมตร รายล้อมด้วยคาสิโนชื่อดัง รวมถึงโรงแรม ร้านอาหาร และศูนย์รวมความบันเทิงในยามค่ำคืนที่หนาแน่นไปด้วยนักท่องเที่ยว ได้รับการขนานนามว่าเป็น “ลาสเวกัสแห่งชายฝั่งตะวันออก”

บินข้ามซีกโลกด้วย Air China (แวะพักปักกิ่ง)

เราบินออกจากสนามบินสุวรรณภูมิช่วงช่วงกลางดึก จุดหมายเเรกคือสนามบินปักกิ่งเพื่อเปลี่ยนเครื่อง

มุมมหาชน.. มีความสุขทุกครั้งที่เห็น เพราะนั่นแสดงว่าเรากำลังเริ่มออกเดินทาง… ^^

บรรยากาศแวะพักที่สนามบินปักกิ่ง (PEK)

ถึงปักกิ่งตอนเช้า อุณหภูมิ 8 องศา สดชื่นดีสำหรับคนมาจากเมืองร้อน

เทอร์มินอล 3 ที่สนามบินนานาชาติปักกิ่ง (Beijing Capital International Airport) กว้างขวางและทันสมัย มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่เคาน์เตอร์ Transfer มีเจ้าหน้าที่วันนี้น้อยไปหน่อยเทียบกับคิวผู้โดยสารที่ยาวเป็นหางว่าว ต้องรอกันพักใหญ่ถึงผ่านได้

ประสบการณ์บนเครื่อง Boeing 777-300ER

เครื่องบิน Boeing 777-300ER พาเราออกเดินทางจากปักกิ่งตอน 9 โมงเช้า หลังจากผ่านอาหารไปสองมื้อบนเครื่อง เราก็เพลิดเพลินกับการอ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง สลับกับลุกออกเดินตรวจการทำงานของแอร์โฮสเตสสาวบนเครื่อง (ความจริงเพื่อยืดแข้งยืดขาแก้เมื่อยเฉยๆ :p)

จอหนังบนเครื่องมีหนังเอเชียให้ดูเยอะเลย เจอโทนี่ จา พูดจีนชัดเป๊ะในหนังต้มยำกุ้ง 2 ด้วย

LUCY ของดาราคนโปรดเรา สการ์เลตต์ โจแฮนสัน (Scarlett Johansson) ก็มี

หน้าปกสวยงามของนิตยสารบนเครื่อง เห็นแล้วกระตุ้นต่อมอยากเดินทาง.. 😊

แอบชะโงกดูที่นั่งชั้นบิสซิเนส(ของคนอื่น)… รออีกนิดนะ รวยเมื่อไหร่เดี๋ยวเราค่อยเจอกัน ^^

เดินทาง 20 ชั่วโมง แต่นาฬิกาบอกว่าแค่ชั่วโมงเดียว

ในที่สุดเราก็มาถึงนครนิวยอร์ก ในเวลา 10 โมงเช้าของวันเดียวกัน!! เสียเวลาตามหน้าปัดนาฬิกาไปเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น (ได้กำไรจากส่วนต่างของไทม์โซนล้วนๆ ความจริงใช้เวลาบินและต่อเครื่องไปทั้งสิ้นกว่า 20 ชั่วโมง) ช่างเป็นการเดินทางย้อนเวลาที่คุ้มค่ายิ่งนัก^^

JFK International Airport – ประตูเเรกสู่นิวยอร์ค

JFK International Airport (John F. Kennedy International Airport) เป็นหนึ่งในสนามบินที่คึกคักที่สุดของโลก รองรับสายการบินจากทั่วโลกกว่า 50 ประเทศ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเขตควีนส์ ใกล้เกาะแมนฮัตตัน เป็นสนามบินหลักขนาดใหญ่มาก มีทั้งหมด 8 เทอร์มินอล

ที่ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว มีแผงข้อมูลและแผนที่เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวและเส้นทางในเมืองให้หยิบได้

การเดินทางเข้าเมือง

การเดินทางเข้าเมืองจากสนามบิน JFK สามารถใช้บริการรถไฟฟ้าระบบอัตโนมัติของสนามบิน (AirTrain) มาต่อรถไฟใต้ดิน (Subway) ของนิวยอร์กได้สะดวกมาก โดยจุดเชื่อมต่อหลักจะอยู่ที่สถานี Jamaica Station และ Howard Beach Station

การเดินทางมาอเมริกาอาจดูเป็นเรื่องใหญ่สำหรับหลายคน เเต่เราพบว่า มันไม่ได้ยากเกินกว่าที่เราจะทำได้เลย

Hello.. New York City การผจญภัยของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

อัพเดท (2026):

ปัจจุบันมีการพัฒนาสนามบิน JFK ให้ทันสมัยยิ่งขึ้น มีการยุบรวมเทอร์มินอล 1-2-3 และทำเป็น New Terminal One (NTO) ตลอดจนได้ปรับปรุงเทอร์มินอลอื่นๆจนครบด้วย

\O.O/

อ่านเพิ่มเติม

• JFK – จากตำนานสนามกอล์ฟ สู่มหาโปรเจกต์ New Terminal One ]

• ตะลุยฝันสองพันไมล์ (2): นิวยอร์ค – ฟิลาเดลเฟีย – วอชิงตัน ดีซี