เยือนถิ่นอินโดนีเซีย (3): เปลวไฟสีฟ้าที่คาวาอีเจี้ยน (Kawah Ijen)

พิชิตคาวาอีเจี้ยน (Kawah Ijen)

เวลาตีหนึ่ง เราออกเดินทางจากที่พักสู่บริเวณเชิงเขาอันเป็นจุดเริ่มต้นในการเดินเท้าขึ้นสู่ปากปล่องภูเขาไฟคาวาอีเจี้ยน มีนักท่องเที่ยวมารอ-เตรียมตัวอยู่แล้วเป็นจำนวนมาก

คณะเราได้ติดต่อลูกหาบไว้เพื่ออำนวยความสะดวก เช่นช่วยแบกขนสัมภาระติดตัว (เป้หลัง, ขาตั้งกล้อง ฯลฯ) และที่เป็นประโยชน์มากที่สุดก็คือเขาจะเป็นพี่เลี้ยงคอยช่วยเหลือดูแลเราด้วยตลอดการเดินเท้านี้

ต้องยอมรับและชื่นชมว่าลูกหาบพวกนี้มีความทรหดอดทนและแข็งแรงมาก เราสัมผัสได้ถึงความจริงใจ เอาใจใส่ และห่วงใยในความปลอดภัยของเรา คอยประกบ-ฉุดดึง และชี้เตือนในจุดที่อาจเป็นอันตราย (ซึ่งมีอยู่มากมาย) ให้กับเราตลอดเวลา

ด่านเก็บเงินก่อนเริ่มต้นการเดินขึ้น

บอดี้การ์ดประจำตัวของเรา^^

เราเริ่มออกเดินในเวลาประมาณตีสาม อุปกรณ์สำคัญที่จำเป็น (ในขณะนี้) คือไฟฉายติดตัว ระยะทางถึงยอดปากปล่องภูเขาไฟประมาณ 3-4 กิโลเมตร แต่ต้องใช้เวลาในการเดินทางเกือบสองชั่วโมง เนื่องจากทางในบางช่วงชันเกือบ 45 องศา ประกอบกับความมืดจึงทำให้ต้องระมัดระวังมากเป็นพิเศษ

เราก้มหน้าเดินไปในความมืดอย่างไม่ลดละ หยุดพักหายใจเป็นช่วงๆ จำได้ว่าพอขึ้นไปถึงยอดเขา เราต้องเลี้ยวขวาแล้วเดินไปตามสันเขาอีกพักใหญ่ๆ กว่าจะถึงจุดที่แยกลงไปยังปล่องด้านล่างอันเป็นจุดที่มีเหมืองกำมะถันและเปลวไฟสีน้ำเงิน (Blue Flame)

พอรุ่งเช้า เหลียวกลับไปดูก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นภาพของเส้นทางที่ได้เดินมา มันสวยงาม.. แต่ก็อดระทึกใจถึงความอันตราย ถ้าหากมีใครสักคนเสียหลัก-พลัดตกลงไป “@.@”

บรรยากาศบนยอดเขาคึกคัก-พลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยว

คาวาอีเจี้ยน (Kawah Ijen) เป็นอีกหนึ่งภูเขาไฟที่ยังไม่ดับสนิทของอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในเขตชวาตะวันออก (East Java) มีความสูงประมาณ 2,799 เมตร มีจุดเด่นคือ เปลวไฟสีน้ำเงิน (Blue Flame) จากเหมืองกำมะถันและภาพทิวทัศน์ของทะเลสาบสีเขียวมรกตในปากปล่องภูเขาไฟอันสวยงาม

เนื่องจากในปล่องภูเขาไฟของคาวาอีเจี้ยนนั้นมีแร่ธาตุกำมะถัน (ซัลเฟอร์) อยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อก๊าซซัลเฟอร์ถูกดันออกมาจากรอยแตกภายใต้ความดันสูงและที่อุณหภูมิ 600°C เมื่อเจอกับก๊าซออกซิเจนจึงเกิดเป็นเปลวไฟสีน้ำเงิน (Blue Flame หรือ Blue Fire) ซึ่งจะสามารถเห็นได้เฉพาะในเวลากลางคืนเท่านั้น

ปริมาณกำมะถันที่มีอยู่เป็นจำนวนมากทำให้เกิดอาชีพขุดเอากำมะถันและลำเลียงออกไปขายโดยชาวบ้านในแถบนั้น จากการสอบถามได้ข้อมูลมาว่าในหนึ่งหาบของกำมะถันที่ชาวบ้านแบกลำเลียงออกมานั้น มีน้ำหนักประมาณ 70 กิโลกรัม โดยจะขายได้ในราคากิโลกรัมละ 1,000 รูเปียห์ (ประมาณ 2.60 บาท)

การลงไปยังเหมืองกำมะถัน

จะต้องเดินลงจากปากปล่องอีกเป็นระยะทางประมาณ 700 เมตร

ในบริเวณปล่องภูเขาไฟ จะมีกลิ่นก๊าซกำมะถันและควันเป็นจำนวนมาก จำเป็นจะต้องสวมหน้ากากและแว่นตาเพื่อความปลอดภัย

ตอนเราไปถึงเป็นเวลาเกือบสว่างแล้ว ยังคงได้เห็นเปลวไฟสีน้ำเงินบ้างแต่เป็นจำนวนไม่มากนัก

สวนทางกับกลุ่มชาวบ้านที่่เก็บก้อนกำมะถันไปขาย

เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องในตอนรุ่งเช้า ภาพแห่งความงดงามและยิ่งใหญ่ของคาวาอีเจี้ยน ก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาของนักท่องเที่ยว..

จากจุดที่เดินลงไปยังเหมืองกำมะถัน เราสามารถเดินลัดเลาะไปตามขอบปล่องภูเขาไฟอีกหน่อย เพื่อไปยังจุดชมวิวอันสวยงามได้

ดื่มด่ำกับความสวยงามของทิวทัศน์และอากาศยามเช้าที่สดชื่นจนหนำใจแล้วเราก็เตรียมตัวเดินลงเขา ระหว่างทางยังคงได้ชื่นชมกับธรรมชาติที่เปลี่ยนไปตลอดเวลา เป็นความประทับใจที่ต้องจดจำไปอีกนาน….

จุดแวะพักกลางทาง มีเครื่องดื่ม ชา-กาแฟบริการ

บริการ “แท็กซี่” สำหรับผู้ที่เดินไม่ไหว สามารถเรียกใช้ได้ตลอดตามรายทาง (ใช้บริการได้ทั้งขึ้นและลงเขา)

พวกที่เดินก็เดินกันไป

บรรยากาศทางเข้าก่อนขึ้นเขา

คลิปวิดีโอ: บรรยากาศเปลวไฟสีน้ำเงินที่คาวาอีเจี้ยน

Credit Video: Viewfinder Thailand

คาวาอีเจี้ยน จัดว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงาม น่าทึ่ง การเดินทางไม่ยากลำบากจนเกินไป การได้มาพิชิตและยืนสูดอากาศสดชื่นบนปากปล่องภูเขาไฟ (รวมไปถึงการได้สัมผัสเปลวไฟสีน้ำเงิน) สักครั้งหนึ่งในชีวิต นับเป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน..

ตอนต่อไป: โบรโม่ ลมหายใจของเทพเจ้า (ที่รอวันตื่น)

\O.O/